Reklama

Na drogach poszukiwania Komunii z Bogiem

Bez krzyża nie ma wspólnoty

Ks. Zbigniew Suchy
Edycja przemyska 35/2011

22. Niedziela Zwykła „A”
Jr 20, 7-9; Mt 16, 21-27

O Piotrze rozważaliśmy w minioną niedzielę. Na kanwie Piotrowego lęku płynącego z obawy, że śmierć Jezusa zniweczy ludzkie plany wyróżnionego przed chwilą syna Jony, Jezus, zgodnie ze swoją pedagogią, wyjaśnia w prostych słowach i trzech punktach sens drogi za Nim. On spełnia ujawnioną w pierwszym czytaniu drogę Sługi Jahwe, dla którego słowo Pańskie stało się „codzienną zniewagą i pośmiewiskiem”. Jezus poucza, że uczeń Jezusa, budowniczy Królestwa Bożego musi:
- wyrzec się samego siebie - na ogół słowa samozaparcie używamy w zawężonym znaczeniu. Nadajemy mu taki sens: obywać się bez czegoś, oddawać coś. Na przykład tydzień wyrzeczeń to tydzień, kiedy obywaliśmy się bez pewnych przyjemności, wygód, zazwyczaj dla jakiejś dobrej sprawy. Takie zrozumienie stanowi zaledwie cząstkę tego, co Jezus rozumiał przez samozaparcie. Zaprzeć się samego siebie znaczy w każdym momencie życia mówić w stosunku do siebie: „Nie!” a w stosunku do Boga: „Tak!”. Zaprzeć się samego siebie znaczy raz na zawsze, ostatecznie i pod każdym względem zdetronizować własne „Ja” i Boga umieścić na tronie.
- winien wziąć swój krzyż - inaczej mówiąc, musi podjąć ciężar ofiary. Życie chrześcijańskie jest życiem ofiarnej służby. Tym, co naprawdę się liczy, nie są tylko jednorazowe zrywy, gdy zdobywamy się na ofiarę, ale życie prowadzone w ciągłej gotowości spełniania woli Boga i wychodzenia naprzeciw potrzebom bliźnich. Życie chrześcijańskie zawsze bardziej koncentruje się na potrzebach innych niż własnych.
- winien naśladować Jezusa Chrystusa - to znaczy: winien wykazać pełne posłuszeństwo dla Jezusa Chrystusa. W dzieciństwie bawiliśmy się w grę, która polegała na tym, że trzeba było naśladować wszystkie ruchy prowadzącego zabawę, bez względu na to, jakby nie były skomplikowane. Chrześcijańskie życie to stałe naśladowanie tego, który nam przewodzi, wykazywaniu posłuszeństwa w myśli, słowie i czynie. Chrześcijanin kroczy śladami Chrystusa wszędzie.
Realizacja tych trzech zasad stanowi warunek zachowania swojego życia. Dodajmy, nie tylko na wieczność, ale także w doczesności. Oto dwa jakże różne w swej wymowie przykłady. Od pewnego czasu nasze szpitale w okresie świątecznym, sylwestrowym stają się „przechowalnią” ludzi starych. Dzieci, nie chcąc utrudniać sobie świata, przywożą swoich starych rodziców na internę, by tam mogli przetrwać święta. Lekarze są powiernikami łez, żalów, że oto po tylu latach wyrzeczeń, biedowania, odkładania pieniędzy na studia, na domy, teraz muszą w szpitalnej sali przeżywać czas, który winien być spotkaniem rodzinnej wspólnoty. Starzy rodzice dobrze wiedzą, że nie przywiodła ich na szpitalne sale nagła choroba, ale niechęć dzieci do zajmowania się starszymi ludźmi. W jedne święta w przemyskim szpitalu zdarzył się jednak przypadek szczególny. Dzieci przywiozły chorą matkę i widać było, że są bardzo zażenowani. Nie uszło to uwagi pani doktor, która mi o tym opowiadała. Przyznali, nieco się rumieniąc, że jest im ogromnie przykro, ale od lat składali pieniądze na zagraniczny wyjazd. Tak naprawdę nie byli nigdy razem na urlopie. I oto teraz się udało, ale stan mamy znacznie się pogorszył i nie bardzo mają ją z kim zostawić. Zamyślali zrezygnować z wyjazdu, ale to mama napierała, aby skorzystali z okazji.
- To były dla mnie urocze święta - kontynuuje swoje opowiadania lekarka. Ileż nasłuchałam się ciepłych słów od starej matki o dobroci jej córki i zięcia, ile radości, że ją posłuchali i trochę odpoczną od niej, „bo wie pani ja już od lat choruję i oni są dla mnie tacy cierpliwi. I jeszcze jedno pani powiem - sporo mnie kosztowało ich wychowanie, mąż wcześnie umarł, ale nie żałuję tamtych wydawało się straconych lat, kiedy dzisiaj doświadczam tak wiele miłości”. „Bo kto (…) straci swoje życie z mego powodu, znajdzie je”.
Jest też i inna przestroga w dzisiejszej Ewangelii: „Bo kto chce zachować swoje życie, straci je”. Przez lata gromadka dzieci przeżywała swój wstyd z powodu alkoholizmu ojca. Unikała wiejskich zabaw z obawy, że tam pijany ojciec będzie ośmieszał się na oczach wiejskiej gromady. Mijały lata. Niektóre z dzieci coraz bardziej obojętniały na trwający stan emocjonalnej pustyni. Przyszedł dzień okrągłej rocznicy urodzin ojca. Jedno z dzieci zamówiło uroczystą kolację, poinformowało rodzeństwo. Nadszedł uroczysty wieczór. Przy kilkunastu nakryciach usiadło dwoje dzieci i stary ojciec. Planowana radość wieczoru zamieniła się w nostalgiczny smutek, na szczęścia ojciec nie do końca był zdolny do uświadomienia sobie rozmiaru dramatu straconych relacji z dziećmi.
Inny przykład. Pogrzeb ojca, który przez lata odrzucał krzyż ojcostwa na rzecz alkoholu. Jak zaświadczył jeden z synów, były dni, kiedy modlił się o śmierć ojca, by wreszcie w domu nastał spokój. W dniu pogrzebu dał wzruszające świadectwo: „Czas choroby i umierania mojego taty był czasem odkrywania, jakiego dobrego miałem ojca. Niestety zabrał go nam alkohol. Modlitwa wielu ludzi sprawiła, że mieliśmy jako dzieci okazję doświadczyć dobroci taty. Mogliśmy razem modlić się na Jasnej Górze i w szpitalnej sali. Dostąpiliśmy tego szczęścia, że nasz tato umarł podczas modlitwy Koronką do Bożego Miłosierdzia, z ręką kapłana na jego stygnącym czole.
„Wtedy Jezus rzekł do swoich uczniów: «Jeśli kto chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech weźmie krzyż swój i niech Mnie naśladuje. Bo kto chce zachować swoje życie, straci je; a kto straci swe życie z mego powodu, znajdzie je»”.

Reklama

Karmelita o symbolice szkaplerznej szaty

2019-07-16 09:38

rk / Wadowice (KAI)

Na to, że szkaplerz przypomina o chrześcijańskiej i maryjnej tożsamości wierzącego oraz pomaga mu wewnętrznie przyoblekać się w Jezusa Chrystusa – zwrócił uwagę o. dr. hab. Szczepan T. Praśkiewicz OCD, karmelita z Wadowic. Konsultor ds. kanonizacyjnych w Kurii Rzymskiej i w kurii metropolitalnej krakowskiej zachęcił, by docenić wartość daru szkaplerza karmelitańskiego i nosić go z należnym szacunkiem. Kościół obchodzi 16 lipca święto Matki Bożej z góry Karmel, znane także jako wspomnienie Matki Bożej Szkaplerznej.

B. Sztajner/Niedziela

Jak zauważył karmelita, wymowa teologiczna i duchowa oraz symbolika szkaplerznej szaty odwołuje się m.in. do Starego Testamentu, w którym ubiór był znakiem opieki Opatrzności oraz mocy udzielonej człowiekowi posłanemu przez Boga. „Specjalna szata Józefa egipskiego była symbolem miłości jego ojca do niego. Płaszcz darowany przez Jonatana Dawidowi był symbolem przyjaźni. Kiedy zaś św. Eliasz został wzięty do nieba, zrzucił swój płaszcz św. Elizeuszowi i w ten sposób duch mistrza przeszedł na ucznia” – wskazał duchowny.

Przypomniał też, że w Nowym Testamencie „nawet frędzle płaszcza Jezusa dotknięte z wiarą przez pobożną kobietę przekazują dobroczynną moc”. - Św. Paweł wielokrotnie przedstawia życie w Chrystusie jako przyoblekanie się w Niego, przyoblekanie się w ucznia Jezusa – zaznaczył zakonnik.

Zdaniem o. Praśkiewicza, habit zakonny, którego szkaplerz jest częścią, w sposób szczególny oznacza naśladowanie Jezusa i jest znakiem konsekracji, na wzór Maryi – „pierwszej i najdoskonalszej uczennicy Jezusa”.

„Jedna część szkaplerza opada na naszą pierś, okrywa nasze serce. Oznacza to, że nasze serca mają bić wespół z sercem Maryi, w rytmie bicia Jej Niepokalanego Serca; że mają one bić dla Chrystusa i dla bliźnich; że te nasze serca mają być otwarte na natchnienia Ducha Świętego, tak, jak było na nie otwartym serce Maryi z Nazaretu” – wyjaśnił karmelita bosy i zauważył, że druga część szkaplerza, opadająca na plecy, oznacza to, że ludzkie „trudy, wysiłki, cierpienia i krzyże musimy łączyć z trudami i cierpieniami Maryi, Tej, która jako Współodkupicielka szła wiernie za Chrystusem od betlejemskiej groty aż po szczyt Golgoty”.

„Tę symbolikę zachowuje także szkaplerz przystosowany do użytku osób świeckich. Są to też dwa kawałki brązowego materiału, takiego samego, z jakiego uszyty jest habit zakonny. Połączone tasiemką opadają one - jak szkaplerz zakonny - na pierś i na plecy” – wytłuamczył.

W opinii karmelity, szkaplerz „przypomina nam o naszej chrześcijańskiej i maryjnej tożsamości, przypomina nam czyimi jesteśmy dziećmi i jaką mamy w Niebie Matkę i Królową”. „Przyoblekając go, przyoblekajmy się w Chrystusa, który – jak głosi psalm – jest Królem chwały i dla którego – dzięki Maryi – otwarły się prastare podwoje, a nadto naśladujmy cnoty Jego Matki, która i dla nas, jako Brama Niebios, pragnie otworzyć niebieskie podwoje” – zachęcił.

W karmelitańskim sanktuarium „na Górce” w Wadowicach, w wielu parafiach pw. Matki Bożej Szkaplerznej i w klasztorach sióstr karmelitanek bosych dobiegły końca nowenny i tridua szkaplerzne.

Wtorkowym uroczystościom odpustowym, z nałożeniem szkaplerza, będzie u wadowickich karmelitów bosych o godz. 18.00 przewodniczył o. Franciszek Czaicki OCD, przeor klasztoru w Munster (USA). W Karmelu w Oświęcimiu, u sióstr karmelitanek bosych, uroczystą Eucharystię ku czci szkaplerznej Madonny odprawi o godz. 17.00 bp Roman Pindel.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Kard. Braz de Aviz o wyzwaniach życia konsekrowanego

2019-07-17 16:02

vaticannews / Watykan (KAI)

Podstawowym wyzwaniem życia konsekrowanego jest dziś formacja. Na tym polu wiele się jeszcze musi zmienić – uważa kard. João Braz de Aviz. Podkreśla on, że formacja zakonna musi być procesem, drogą i wymaga wiele uwagi, odpowiedzialności, słuchania, a także umiejętności przebaczenia.

Archiwum Trapistek z Vitorchiano

Prefekt watykańskiej Kongregacji ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego przebywał w tych dniach w Paragwaju. Wziął tam udział w ogólnokrajowym spotkaniu osób konsekrowanych, które zgromadziło przedstawicieli 90 zgromadzeń zakonnych. Dzieląc się doświadczeniami z tego wydarzenia, kard. Braz de Aviz podkreślił potrzebę dobrego rozeznania własnego charyzmatu, aby zobaczyć, co jest w nim istotne i powinno być zachowane, a co ma znaczenie drugorzędne, jest związane z osobą założyciela i może zostać zaniechane.

Nawiązując do dyskusji o celibacie, brazylijski purpurat podkreślił, że ślub czystości jest jednym z filarów życia konsekrowanego i na pewno nie można z niego zrezygnować. Do życia w celibacie trzeba być jednak powołanym. Kard. Braz de Aviz zachęcił też zgromadzenia zakonne do pogłębionej refleksji na temat klerykalizmu. Jest to tym ważniejsze, że w życiu konsekrowanym kapłaństwo nie jest najważniejsze.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem