Reklama

Na kłopoty - dyrektor Barbara Włodarczyk

Społecznikostwo ma we krwi. Jej specjalnością są akcje ratunkowe - wobec szkoły, którą od 20 lat kieruje, wobec niepełnosprawnych, chorych, ale i wybitnie uzdolnionych. Jeśli możesz pomóc choć jednej osobie - warto skończyć dla niej oligofrenopedagogikę. Jeśli powalczysz o stan autobusowych przystanków, czy zmierzysz się z dzikim wiejskim śmietnikiem - zmienisz oblicze wsi. Nauczyciel dyplomowany Barbara Włodarczyk, dyrektor Szkoły Podstawowej w Kozłowie Małogoskim, radna dwóch kadencji - robi to stale. Gdy wraca z kościoła, zatrzymywana przez mieszkańców, wciąż przystaje - odpowiada, podpowiada, wyjaśnia. Nim dotrze do domu, w kościele rozpoczyna się kolejna Msza...

Niedziela kielecka 30/2012

Pochodzę znad Biebrzy - mówi Barbara Włodarczyk. Urodzona w 1958 r., dorastała w licznej, zżytej rodzinie (siostra i dwóch braci), dzieciństwo upływało w dziewiczej, nienaruszonej ręką człowieka oazie przyrody.

Córka sołtysa

Ukochany tata, dowódca AK, choć niepartyjny, był przez 20 lat sołtysem i społecznikiem, a jego ulubienica Basia niemal od kołyski wzrastała w domu pełnym ludzi i ich trudnych spraw. Już w szkole podstawowej stała się prawą ręką ojca, wypisując ludziom zaświadczenia, podania. Rodzice wpajali jej dokładność i sumienność, w myśl zasady „wszystko rób tak, jakbyś robiła dla siebie”. Powtarzali: „umiesz liczyć, licz na siebie” oraz „nudzą się tylko nudni ludzie”. Kończąc liceum w Jedwabnem, wiedziała, że chce pomagać ludziom z różnymi deficytami, ułomnościami, problemami. Wierzyła, że resocjalizacja może zdziałać cuda. A więc - jeśli studia, to resocjalizacja, w Siedlcach. Cóż z tego, że się dostała, skoro wskutek reorganizacji uczelni, wymarzony kierunek został zlikwidowany! Zdecydowała się więc na nauczanie początkowe, w siedleckiej Wyższej Szkole Pedagogicznej. W pamiętniku jako uczennica I klasy szkoły podstawowej napisała, że chce być „nauczycielką lub rolniczką”. Spełniło się.

Na prowincję? Tylko na chwilę!

Już mężatka, z malutką córeczką Urszulką, zjechała („za mężem” - jak mówi) do Kielc i rozpoczęła poszukiwania pracy. Dla magistrów - absolwentów studiów dziennych, było jej w bród, zaś podjęcie pracy na wsi promowano wówczas w postaci bezzwrotnej, ale odpracowywanej przez 5 lat pożyczki (dzisiaj powiedzielibyśmy: „dotacji”). Ponieważ zależało jej na przedszkolu dla 3-letniej Urszluki i pracy dla męża zootechnika, zdecydowała się na Kozłów k. Małogoszcza, który zdawał się spełniać te warunki. Budynek szkoły - tzw. tysiąclatki prezentował się wcale nieźle, przedszkole na miejscu. Tylko 5 lat.
Jest 1983 r., znękana dogorywającą komuną Polska. Barbara ma 25 lat, niewiele ponad 40 kg wagi - wszyscy jej się tutaj przyglądają, bo ubiera się nieco inaczej, jest nieco inna - jeszcze nic a nic nie swoja. Obiecanego mieszkania nie ma (dotychczasowy nauczyciel wciąż je zajmuje). Wraz z rodziną zamieszkała w wynajętym kącie u gospodarzy, zakasała rękawy i zabrała się do pracy. Uczyła plastyki, miała wychowawstwo w I klasie, a miejscowe środowisko patrzyło na nią coraz życzliwiej…

Reklama

Siłaczka

Nie była wcale malowanym nauczycielem. O nie! Gdy jako jedyna dostała salę wyposażoną w leciwe ławki z dziurami na kałamarze - zawalczyła o nowe, podobnie jak o zuchowe mundurki dla 32-osobowej klasy, które w tamtych czasach stanowiły nie lada atrakcję dla dzieciaków. Uczniowie sami zbierali jagody, aby zebrać pieniążki na to „umundurowanie”, ale na koniec roku miała jednakowo ubranych uczniów, nowe ławki, nowe krzesła. Po I klasie zostawiła na drugi rok 2 osoby, jednego ucznia skierowała do szkoły specjalnej, 5 wysłała do poradni na badania.
Odnawianie mieszkania po dawnym nauczycielu, wprowadzane w życie pomysły na stopniowe remontowanie szkoły, od stałego zaopatrzenia jej w wodę, po cieknące rury i dziurawy dach - ani się obejrzała, gdy w środowisku stała się człowiekiem ważnym, potrzebnym. A więc zostaje - na kolejnych 5 lat, a w 9. roku pracy w szkole wygrywa konkurs na dyrektora SP w Kozłowie. Na starych fotografiach albo w szkolnej kronice, w której zachowały się zdjęcia z dawnych lat, widać, jaka szkoła była niegdyś, a jaka jest obecnie: nowoczesna i dobrze wyposażona (to efekt m.in. generalnego remontu kanalizacji wodno-ściekowej, kotłowni, łazienek, wymiany okien), pokryta nowym dachem, z boiskiem i zatoczkami zieleni, z ogrodzonym terenem. - W tych salach wieszaliśmy krzyże - dyrektorka wspomina z sentymentem. Walczyła z zastanymi przyzwyczajeniami typu śmietnik za szkołą i półwieczny zapuszczony sad. Jest dumna z nowego boiska, a jeszcze bardziej z tego, jak młodzież je szanuje. Pod jej nieobecność, bodaj w którąś niedzielę, ktoś wybił piłką okno, świadków nie było, ale młodzież pozostawia jej kartkę przypiętą do drzwi z wyjaśnieniem i zapewnieniem, że będzie naprawione. - Nauczyciel ma autorytet, jaki ma, ale na jego brak też trzeba zasłużyć. Młodzież jest czujna i sprawiedliwa - uważa.
Dyrektorem była przez trzy kadencje, wszystko wskazuje na czwartą. Tamte plany sprzed lat, aby zostać tutaj „na chwilę”, nie powiodły się, ale dyr. Włodarczyk jest z tego bardzo zadowolona - czuje się spełniona zawodowo. Szkoła stała się jej pasją, sposobem na życie, wyzwaniem. Tak to podsumowuje: - Sądzę, że polityka kadrowa, którą realizuję od 1992 r., pozwala zaspokajać potrzeby szkoły, nauczyciele w stu procentach przeszkoleni w zakresie obsługi komputera i posiadający po kilka specjalności, świetnie pracują - i uzupełnia. - Prowadzimy szeroki zakres zajęć pozalekcyjnych tj. koło informatyczne, języka angielskiego, artystyczne, plastyczne, regionalne, chór, SKS, naukę tańca, gry na instrumentach (gitara, flet), gimnastykę korekcyjną.
Aby przeprowadzać inwestycje, trzeba korzystać z dotacji i pomocy gminy, z którą dyrektor ściśle współpracuje. Organizuje różne imprezy środowiskowe i festyny rodzinne, z których dochód przeznacza na realizację zaplanowanych przedsięwzięć w szkole; dzięki temu np. założono alarm, wykonano ogrodzenie, plac zabaw. Stołówka? Po co na wsi stołówka? - Dzisiaj jest oblegana, korzysta z niej 100 procent uczniów.

„Pani, zrób coś z tym…”

Przychodzi kobiecina i mówi: „moja córka pije, pani, zrób coś z tym” - a Barbara Włodarczyk lubi trudne sprawy, więc zabiera się do naprawiania relacji w rodzinach. Najważniejsze są jednak dzieci - jej oczko w głowie. Te trudne. Niepełnosprawne. Wyciągała je z domów, gdzie wstydliwie skrywane przed sąsiadami, nie figurowały nawet w szkolnych rejestrach. Sama kończyła specjalistyczne kursy (w tym język migowy, terapię pedagogiczną, oligofrenopedagogikę) i posyłała na nie nauczycieli. Ewunia na przykład. Jej dom - „fajny, ale nadopiekuńczy”, dziewczynka z porażeniem mózgowym i sprawnym umysłem. Trzeba było przekonać rodziców do „przecięcia pępowiny”, a szkolne dzieci przyuczyć do opieki nad chorą koleżanką. Dziewczyna, po krótkim (samodzielnym!) pobycie w internacie, skończyła dobrą, średnią szkołę. Ania, która nie umiała mówić - i nauczyła się, dzięki aparatowi usprawniającemu, a teraz zdobyła prawo jazdy! - Naukę w mojej klasie rozpoczęła jako 7-latka, miałam trudności w nawiązaniu z nią kontaktu, wskutek niewyraźnej, bełkotliwej mowy. Postawiłam na kontakty dziewczynki w grupie rówieśniczej, indywidualizację pracy, współpracę z uczniami całej klasy i ich rodzicami, badania pomocnicze - wspomina. Szczególnie integracja z grupą sprawdziła się świetnie - rówieśnicy czuli, że są dziewczynce potrzebni, a ona była pogodna i bezpieczna… Wreszcie Ela, całkowita sierota, skończyła studia. Dzieci osierocone wskutek nagłej śmierci rodziców, dzieci wyjątkowo zdolne - wszystkie brała pod matczyną, ale bardzo wymagającą opiekę. - Gdybym potrzebowała pomocy, myślę, że nie zostałabym sama - mówi dzisiaj. W jej szkole w klasach I-VI na uczących się 117 uczniów wciąż są obecne dzieci chore, w tym dwoje głęboko upośledzonych, z porażeniem mózgowym, sporo z domów potrzebujących wsparcia. Nikt już nie pyta, czy muszą chodzić do tej szkoły?

Góry lodowe mają swoje wierzchołki

Z jednej strony sprawne toalety i szczelne oka, z drugiej otwartość na współpracę z rodzicami i szeroko otwarte drzwi szkoły, także po ostatnim dzwonku. Do tego promocja szkoły i promocja zdrowia w szkole oraz jak najwięcej wyjazdów, wycieczek, prezentacji, występów, osiągnięć edukacyjnych - o tym wszystkim dyrekcja musi pamiętać. Za to wszystko cenią ją nauczyciele. Ks. Tomasz Kubicki, prefekt w szkole od dwóch lat, zauważa sprzężenie zwrotne między szkołą a parafią. Imprezy papieskie, jasełka, wystawy, tzw. „Zaduma listopadowa”, sprawnie zorganizowane rekolekcje, ogromna pomoc w zakupie materiałów katechetycznych. Dyrektorka - zdaniem Prefekta - jest otwarta na wymiar eklezjalny, religijny w kształceniu dzieci. - Wciąż coś tworzy i zmienia. Jest osobą, dzięki której zmienia się na lepsze oblicze Kozłowa - uważa ks. T. Kubicki. Z kolei Joanna Mikuła, nauczycielka muzyki i wychowania fizycznego, zauważa, że dyr. Włodarczyk umie rozbudzać u nauczycieli motywację, daje im siłę i energię, wymaga, podobnie jak od siebie, nie żałuje swojego prywatnego czasu. J. Mikuła prowadzi chór szkolny, liczący aż 41 osób oraz parafialne scholki - młodzieżowe i dziecięce „Promyczki”. Uważa, że dyr. Włodarczyk bardzo ją w tych sprawach wspiera, gdyż „ważna jest dla niej kreatywność zarówno dzieci, jak i nauczycieli”. - Jeśli ktoś ma problem, nie szczędzi czasu ani sił - twierdzi nauczycielka.
Z tych wszystkich powodów nauczyciele SP w Kozłowie, którzy są niemal bez wyjątku byłymi uczniami dyr. Włodarczyk, postulowali, aby funkcję dyrektora powierzyć jej poza konkursem. „Kierowanie szkołą przynosi Pani Barbarze satysfakcję, a nam, nauczycielom, poczucie bezpieczeństwa i stabilizacji” - napisali w uzasadnieniu.

Reklama

„Zawsze jest coś do zrobienia”

Za swoją pracę Barbara Włodarczyk była kilkakrotnie nagradzana, w tym nagrodami Świętokrzyskiego Kuratora Oświaty oraz Burmistrza Małogoszcza (wśród kilku nagród wyróżniających, jest także przyznana w drodze wyjątku ocena „szczególnie wyróżniająca”). W uzasadnieniu z 2006 r. czytamy np.: „Ostatnio szkoła pozyskała ze środków unijnych nowoczesną pracownię informatyczną i została urządzona sala gimnastyki korekcyjnej. Pani dyrektor odpowiednio organizuje proces kształcenia uczniów o specjalnych potrzebach edukacyjnych (…)”. W tym roku szkolnym za całokształt pracy otrzymała Medal Komisji Edukacji Narodowej.
Barbara Włodarczyk wciąż, jak przed laty - lubi wyzwania. „Zawsze jest coś do zrobienia” - powtarza swoim nauczycielom. Te zasady udało się także wpoić córce, która świetnie skończyła studia i wyszła za mąż w Stanach Zjednoczonych, gdzie pracuje w bankowości inwestycyjnej. Owocem międzynarodowego związku jest 9-letni Dawid, który kolejne już wakacje spędza na świętokrzyskiej wsi i szaleje z rówieśnikami, jakby urodził się gdzieś tutaj, nad Wierną… Pani Barbara rokrocznie odwiedza córkę w wakacje, a na co dzień pozostaje kontakt na skype. To właśnie „Ameryka” pamiętała o jej 50. urodzinach, wyprzedzając wszystkich z koszem kwiatów dostarczonym wprost do szkoły, natomiast pracownicy przywitali ją wielkim tortem.
Barbara Włodarczyk, zapytana o codzienne drobne przyjemności, patrzy ze zdziwieniem. Praca, szkoła - to oczywiste. Co jeszcze? Kocha przyrodę. Niezapomniane nadbiebrzańskie dziewicze krajobrazy wyparły już nieco tutejsze pagórki, porośnięte falującymi łanami zbóż i wesoło kwitnącymi ziemniakami. Ponieważ lubi sobie rysować i malować, czasami próbuje przenieść na płótno to bogactwo, którym potem obdarowuje przyjaciół. Szycie, gotowanie, haftowanie, a nade wszystko ukochany ogród oraz orientacja, co słychać w polityce i na świecie - na to poświęca ów wolny kwadrans. Jeśli uda się wygospodarować tylko minuty, miło jest choćby popatrzeć na ulubione brzozy…
Ostatnio od swoich nauczycieli dostała coś w rodzaju credo zapisanego na kartce papieru, umieszczonej w gabinecie nad biurkiem: „Rzeczy niemożliwe załatwiam od zaraz, a z cudami trzeba trochę poczekać”.
Bardzo jej dobrze z tym mottem.

W następnym numerze sylwetka Andrzeja Grzegorskiego, wdowca konsekrowanego

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Watykan: w ub.r. szpital Dzieciątka Jezus przeprowadził ponad 32 tys. operacji i zabiegów

2020-08-12 20:12

[ TEMATY ]

szpital

Watykan

operacja

Archiwum Medical Magnus Clinic

Klinika Medical Magnus ma wspaniałych specjalistów, z pasją wykonujących swą pracę

Należący do Stolicy Apostolskiej Szpital Dziecięcy im. Dzieciątka Jezus (Bambino Gesù) przeprowadził w ubiegłym roku ponad 32 tys. różnych zabiegów i operacji, zdrowie odzyskało co najmniej 29 tys. małych pacjentów oraz udzielił przeszło 2 mln porad ambulatoryjnych. Dane te ogłosiła w rozmowie z Radiem Watykańskim dyrektor placówki Mariella Enoc, przypominając zarazem, że w roku 2019 szpital obchodził 150-lecie istnienia.

"Codziennie staramy się zapewnić równowagę ekonomiczną temu niezwykłemu dziełu badań i opieki, nie kierując się przy tym nigdy samą tylko logiką zysku" – powiedziała szefowa "Bambino Gesù". Podkreśliła, że w tym roku szpital będzie musiał "zmierzyć się z niekorzystnymi skutkami gospodarczymi, spowodowanymi przez pandemię Covid-19, przede wszystkim ze względu na konieczność ograniczenia ogólnej działalności i działań na rzecz zwalczania obecnego stanu wyjątkowego”.

Z każdym rokiem rośnie liczba dzieci, przybywających na leczenie w tym obiekcie z całego świata: w ub.r. było ich 836 (1,6 proc. ogółu pacjentów) z ponad 100 krajów. O 5 proc. zwiększyły się interwencje pierwszej pomocy, których udzielono ok. 90 tys. w dwóch siedzibach szpitala: na Janikulum i Palidoro. Odnotowano 385 transportów związanych z zagrożeniem życia noworodków, a więc średnio ponad 1 interwencja dziennie a w 89 trzeba było korzystać z watykańskiego lądowiska dla śmigłowców. W 2019 udzielono prawie 120 tys. bezpłatnych noclegów dla 5569 rodziców, którzy mogli spędzić je przy swych dzieciach. Wzrasta także łączna liczba przeszczepów narządów stałych, komórek i tkanek - odnotowano ich 342.

W roku 2019 potwierdzono również uznanie Szpitala Dzieciątka Jezus jako placówki akademickiej przez Międzynarodową Komisję Wspólną (Joint Commission International). W tymże roku rozpoczęły działalność całkowicie przebudowana siedziba szpitala przy Viale Baldelli, obliczona na 80 konsultacji w zakresie chorób rzadkich, diagnostyki prenatalnej, kardiologii płodu i okołoporodowej oraz dwa ośrodki zajmujące się zaburzeniami autystycznymi.

Ale "Bambino Gesù" to również działalność naukowa, formacyjna i współpraca z innymi podobnymi placówkami. W ub.r. wzrosła o 17 proc. liczba projektów badawczych i studiów klinicznych. Naukowy zagraniczni, z którymi placówka watykańska współpracuje, pochodzą ze 114 krajów. Pacjentów z rzadkimi chorobami było ponad 14,5 tys., przy czym 48 proc. z nich przybyło tu spoza Rzymu i regionu Lacjum. Na badania naukowe w 2019 przeznaczono 23,6 mln euro. W szpitalu pracuje ok. 3,5 tys. osób: na stałych etatach, współpracowników i kontraktowych. W 2019 przeprowadzono ponad 28 tys. godzin formacji personelu sanitarnego i nie tylko sanitarnego. W szpitalu posługuje też prawie 900 wolontariuszy z 45 stowarzyszeń akredytowanych, którzy zapewnili codzienną pomoc na miejscu, spędzając tam łącznie 200 tys. godzin.

Szpital uczestniczy też w różnych inicjatywach solidarności z zagranicą w ramach projektów humanitarnych we współpracy z 12 krajami (Chiny, Ekwador, Etiopia,, Haiti, Indie, Jordania, Kambodża, Korea Południowa, Republika Środkowoafrykańska, Rosja, Syria i Tanzania) – łącznie 22 misje. W 2019 rozpoczął działalność Ośrodek dla Dzieci Niedożywionych, który na życzenie papieża Franciszka powstał w stolicy RŚA – Bangui.

16 listopada 2019 w Auli Pawła VI odbyły się główne uroczystości z okazji 150. rocznicy powstania Szpitala Dziecięcego "Bambino Gesù". Było to wzruszające spotkanie Franciszka z wielką rodziną tej placówki z udziałem ponad 6 tys. osób: lekarzy, pielęgniarek, wolontariuszy i pacjentów i ich rodzin. “Dziękuję Szpitalowi za jego otwarcie na świat, za zajmowanie się cierpieniami i dziećmi, pochodzącymi z wielu krajów. Wiem dobrze, że wymaga to wielkich środków materialnych i dlatego dziękuję tym, którzy wielkodusznie wspierają swymi darowiznami Fundację Dzieciątka Jezus [Fondazione del Bambino Gesù]” – powiedział Ojciec Święty. Podkreślił, że “oznacza to zobowiązanie wszystkich, aby Szpital Dzieciątka Jezus nadal okazywał szczególne umiłowanie przez Stolicę Apostolską dzieciństwa dzięki własnemu stylowi miłującej troski o małych chorych, ofiarowując konkretne świadectwo Ewangelii w pełnej zgodzie z nauczaniem Kościoła”.

CZYTAJ DALEJ

Izrael i ZEA nawiążą stosunki dyplomatyczne dzięki mediacji USA (opis)

2020-08-13 19:48

[ TEMATY ]

Izrael

porozumienie

Zjednoczone Emiraty Arabskie

PAP

Premier Izraela Benjamin Netanyahu

Prezydent USA Donald Trump jako pierwszy poinformował w czwartek, że Izrael i Zjednoczone Emiraty Arabskie (ZEA) nawiążą stosunki dyplomatyczne w ramach umowy, którą negocjowały również USA, i na mocy której Izrael zrezygnuje z aneksji części okupowanych terytoriów palestyńskich.

Przywódcy USA, ZEA i Izraela potwierdzili informację o planach ustanowienia stosunków dyplomatycznych we wspólnym komunikacie, wydanym wkrótce po wystąpieniu Trumpa.

Amerykański prezydent powiedział dziennikarzom zebranym w Gabinecie Owalnym, że liczy na to, iż dzięki "przełamaniu lodów" inne arabskie i muzułmańskie kraje pójdą za przykładem ZEA.

Następca tronu Abu Zabi szejk Mohammad Ibn Zajed potwierdził ponadto na Twitterze, że osiągnięto porozumienie, na mocy którego Izrael wstrzyma się od aneksji terytoriów palestyńskich.

Pakt ten, który został nazwany "Porozumieniem Abrahama", jest znaczącym sukcesem Trumpa w polityce zagranicznej i został ogłoszony tuż przed listopadowymi wyborami, w których ubiega się on o reelekcję - pisze Reuters.

"WIELKI przełom dzisiaj! Historyczne Pokojowe Porozumienie pomiędzy naszymi dwoma WIELKIMI przyjaciółmi, Izraelem i Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi" - napisał Trump na Twitterze.

Premier Izraela Benjamin Netanjahu ocenił, że nawiązanie stosunków dyplomatycznych przez jego kraj z ZEA to "dzień historyczny". Ambasador Izraela w Waszyngtonie uznał, że to " wielki dzień dla pokoju" i wyraził wdzięczność Trumpowi za doprowadzenie do "tego przełomu".

Wysokiej rangi przedstawicielka władz palestyńskich Hanan Aszrawi oskarżyła ZEA o "normalizację" stosunków z Izraelem, czemu Palestyńczycy byli zawsze przeciwni. "Izrael został nagrodzony za to, co nielegalnie i ustawicznie robił Palestynie od początku okupacji" - napisała Aszrawi na Twitterze. "Proszę nie róbcie nam tej przysługi. Nie chcemy być waszym listkiem figowym" - dodała, zwracając się do władz ZEA.

Radykalny palestyński Hamas, który kontroluje Strefę Gazy, oskarżył ZEA o to, że wbiły Palestyńczykom nóż w plecy.

Wysokiej rangi przedstawiciel władz ZEA powiedział agencji Reutera, że zawsze będą one wspierały Palestyńczyków i nie zgodzą się na ulokowanie swej ambasady w Jerozolimie, dopóki nie dojdzie do pełnego porozumienia między Izraelem i Palestyńczykami. Dodał, że zrealizowanie planu rządu Netanjahu, dotyczącego aneksji okupowanych terytoriów, położyłoby kres wszelkim nadziejom na pokój.

Jak pisze Associated Press, ZEA będą pierwszym państwem Zatoki Perskiej i trzecim krajem arabskim - po Egipcie i Jordanii - który ustanowi stosunki dyplomatyczne z Izraelem.

Dziennik "The Hill" przypomina, że uznawanie Izraela, czy izraelskich instytucji było w świecie arabskim, popierającym Palestyńczyków, uznawane za świętokradztwo.

"The Hill" zwraca też uwagę, że nawiązanie stosunków między Izraelem a ZEA to skuteczne posunięcie administracji USA w ramach jej szerzej rozumianej polityki bliskowschodniej, obliczonej na budowanie sojuszy przeciw Iranowi.

Trump zrobił z Izraela "filar swej polityki zagranicznej", a czwartkowe porozumienie "to raczej dyplomatyczny przełom niż jednostronne posunięcie (USA), co sprawia, że prezydent będzie się miał czym pochwalić na mniej niż trzy miesiące przed terminem wyborów" - komentuje "The Hill".

Z komunikatu Trumpa, Netanjahu i Ibn Zajeda wynika, że przedstawiciele ich rządów spotkają się w najbliższych tygodniach, by wypracować szczegóły porozumienia i plany współpracy ZEA i Izraela w bardzo wielu obszarach, poczynając od wspólnej walki z pandemią koronawirusa.

Associated Press ocenia, że Netanjahu, idąc na ustępstwa, dostarczył "swemu dobremu przyjacielowi" Trumpowi pożądany sukces dyplomatyczny.

Dla Palestyńczyków rezygnacja z formalnej aneksji terytoriów okupowanych "niewiele zmienia w praktyce" - komentuje agencja AP. Izrael w pełni kontroluje Zachodni Brzeg Jordanu i nadal rozbudowuje tam swoje osiedla.

ZEA poinformowały, że mają zamiar wybudować w Abu Zabi "Dom Rodziny Abrahama", w którym znajdą się meczet, synagoga i kościół. (PAP)

fit/ ap/

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję