Duch nowego pogaństwa

To charakterystyczne, że walczy się dzisiaj z Kościołem instytucjonalnym, ale nie z religią i wiarą. Upadek marksizmu i ateizmu wyzwolił z jeszcze większą siłą zapotrzebowanie na Boga i symbole religijne. W zachodniej prasie pisze się o Bogu na pierwszych stronach gazet, wypowiadają się na temat religii artyści i biznesmeni, "problem Boga" staje się przedmiotem kolokwiów naukowych, poświęconych badaniom kosmosu, ale też satanizmowi, magii, okultyzmowi czy opętaniu. Nauczyciele i kapelani z Francji donoszą, że nigdy młodzież nie mówiła tyle o czarnej magii, o grach hazardowych, astrologii, spirytyzmie. 28% młodych w wieku od 12. do 15. roku życia wierzy w telepatię, a 13% - w reinkarnację. 29% dopuszcza istnienie Boga, natomiast zdecydowana większość (56%) wierzy "w coś, ale nie wie w co". To zamieszanie nie wyklucza zjawisk "przebudzenia" charyzmatycznego albo zielonoświątkowego, pozostawiając także miejsce na wierzenia magiczne albo altenatywne. Trudno też byłoby zliczyć tytuły wydawanych książek, zwłaszcza tzw. literatury ezoterycznej. Wielu z tych, którzy zachowali zdrowy rozsądek, pyta: czy ta fascynacja magią, synkretyzmem, obrzędami odczyniania uroków i niekonwencjonalnego leczenia nie jest wyrazem neopogaństwa? Najwyraźniej widać to na przykładzie New Age.
Jan Paweł II, przemawiając do biskupów polskich 12 stycznia 1993 r. powiedział: "Nie można (...) nie zauważyć negatywnego wpływu sekt, a także nasilających się pseudoreligijnych prądów, określanych mianem New Age. Wielu chrześcijan nie uświadamia sobie, że ten ruch, odwołując się do znanych im z katechizmu pojęć rozumie je w sposób odmienny". W encyklice Redemptoris missio Jan Paweł II ostrzega przed zjawiskiem, które nazywa "nawrotem do religii". Polega ono na tym, że próbując zaradzić współczesnemu odczłowieczeniu, poszukuje się nowych duchowości i ruchów religijnych. Bardzo często są to ruchy o orientacji eschatologicznej, głoszące bliskość końca świata, sprawiedliwą wojnę wywołaną przez Boga, a nazywaną armageddonem, ruchy mające rozbudowaną teologię kosmosu, uciekające się do spirytyzmu, magii, duchowości Wschodu, a zwłaszcza buddyzmu. W 1986 r. Watykańska Kongregacja Nauki Wiary opublikowała dokument pt.: Sekty albo ruchy religijne - wyzwanie duszpasterskie. Jest w nim mowa o załamaniu się tradycyjnych struktur społecznych, wzorców kulturowych, hierarchii wartości, co sprawiło, że wielu ludzi znajduje się w stanie wewnętrznego zamętu, wykorzenienia, niepewności. Wielu z nich lgnie do sekt, które zdają się oferować ludzkie ciepło, opiekę i wsparcie w niewielkich wspólnotach, wspólny cel i koleżeństwo, uwagę okazywaną każdej jednostce, ochronę i bezpieczeństwo, zwłaszcza w sytuacjach krytycznych, resocjalizację jednostek wyrzuconych poza margines (na przykład rozwiedzionych lub imigrantów) oraz grupę, która często zastępuje jednostkę w myśleniu. Oblicza się, że na świecie jest ponad 100 mln członków różnorodnych sekt. Tylko w Ameryce Południowej żyje blisko połowa tej liczby (w samej Brazylii - 12 mln). Sekt jest tysiące. W Japonii doliczono się ich ok. 16 tys., w Afryce - 6 tys., w USA - 5 tys., w Meksyku - 3 tys., tyleż w Argentynie, a po 300 we Francji, Hiszpanii, Austrii. Ogromny rozwój przeżywają sekty w Rosji. Siedemdziesiąt lat urzędowego ateizmu zdołało skutecznie wyrugować Boga z ludzkiego życia, zrelatywizować pojęcia dobra i zła. Jak się uważa, blisko 50% naukowców w Moskwie wierzy w tajemne nauki, czary, apokaliptyczne przepowiednie, gotowi są uczestniczyć w seansach spirytystycznych. Sekta to coś przeciwnego Kościołowi i religiom. Cechuje ją struktura autonomiczna i piramidalna. Na szczycie stoi przywódca, poniżej poddani, ślepo posłuszni i podporządkowani we wszystkim. Sekta tworzy w zasadzie
organizację paramilitarną. Niedopuszczalna jest wewnętrzna krytyka, zakazuje się indywidualnego myślenia. Np. przy wejściu do sal medytacji sekty Bhagwan Rajneesh widnieje napis: "Pozostaw tu swój umysł i swoje buty". Przywódca sekty noszącej nazwę Kościół Zjednoczenia - Sun Myung Moon przypomina swoim wyznawcom: "Ja jestem waszym mózgiem". Trudno sekty uporządkować według jakichś wspólnych podstaw i zasad. Można jedynie wspomnieć, że prawie każda sekta manipuluje Pismem Świętym, uważając je za jedną z wielu ksiąg objawionych, a Chrystusa za jednego z wielu mesjaszy. Większość sekt cechuje rygoryzm moralny (zakaz picia alkoholu, palenia papierosów, używania narkotyków, czasami jedzenia mięsa itp.). Daje to poczucie wyższości nad społeczeństwem konsumpcyjnym. Inne sekty natomiast propagują rozwiązłość seksualną, prostytucję, homoseksualizm. Rozwiązłość dla nich jest czymś sakralnym, związanym z rytuałem religijnym. Niektóre sekty bywają groźne dla otoczenia, zwłaszcza dla swoich przeciwników. W Kościele Scjentologicznym wobec przeciwników obowiązywała następująca instrukcja: "Udać wypadek samochodowy w stosunku do pieszego. Złożyć fałszywe zeznanie pod przysięgą w sądzie, żeby unieszkodliwić lub zdyskredytować nieprzyjaciela. Udawać wroga scjentologii, by uzyskać informacje o agentach, których należy zniszczyć. Instalować podsłuchy telefoniczne i mikrofony. Rozpowszechniać oszczercze anonimy. Dokonać porwania nieprzyjaciela. Fałszować i wykradać dokumenty. Przypisywać skandaliczne praktyki seksualne krytykom i wrogom".

CDN.