Dni listopada to czas wspominania zmarłych i oczekiwania na Adwent, to znaczy na przyjście Pana. Coś wielkiego kończy się i coś nieskończenie większego przed nami. W Jezusowej przypowieści o dziesięciu pannach najbardziej niepokojące jest nie owo nagłe przyjście oblubieńca, lecz długie oczekiwanie na niego. One nie wiedzą, kiedy przyjdzie. Powinny o tym pamiętać i czuwać. Z trzech słów Apelu Jasnogórskiego chyba najważniejsze jest to drugie: Pamiętam! Bo jeżeli pamiętam, to i czuwam, i jestem! To oczekiwanie jest aktualne nie tylko w latach starości. Bardzo przeżywają je także młodzi, 13-, 16-latki, kiedy to, jak czasem mówimy, ów małolatek wie, czego nie chce, ale jednocześnie nie potrafi określić, czego chce. Tak bywa i w niejednym małżeństwie. Po kilku latach radosnego bycia razem nagle stają oboje wobec potrzeby jakby ponownego odkrycia tajemnicy swojej miłości, której ciągle oczekują. I wtedy szczególnie potrzebna jest owa "mądrość wspaniała", której trzeba usilnie szukać, jak mówi dziś pierwsze czytanie z Księgi Mądrości. Urzeczywistnieniem tej Bożej Mądrości jest Osoba Jezusa Chrystusa. Pierwsi chrześcijanie żyli w czasie tuż po odejściu Pana. Słyszeli o Jego ponownym przyjściu i niepokoili się. Niełatwe do zrozumienia były dla nich słowa św. Pawła, który pisał w Pierwszym Liście do Tesaloniczan: "Sam bowiem Pan zstąpi z nieba, (...) a zmarli w Chrystusie powstaną pierwsi. Potem my, żywi i pozostawieni, wraz z nimi będziemy porwani w powietrze, na obłoki naprzeciw Pana". Dziś podziwiamy ów entuzjazm wiary pierwszego pokolenia wyznawców Chrystusa. Oni nie lękali się Jego przyjścia, oni za nim tęsknili. Ale słowa św. Pawła to tylko obraz i żeby go dobrze zrozumieć, trzeba także pamiętać o tych Jezusowych słowach: " O dniu owym nikt nie wie, ani aniołowie w niebie, ani Syn, tylko Ojciec" (por. Łk 10, 22).
Mówiąc o tym przyjściu, św. Paweł stawia siebie w sytuacji tych ludzi, którzy dożyją paruzji i w ich imieniu przemawia. Podobną odpowiedź na to oczekiwanie daje św. Piotr w swoim Liście. Zachęca chrześcijan, aby oczekując Pana, starali się być bez plamy i skazy, ale ich także uspokaja, bo "jeden dzień u Pana jest jak tysiąc lat, a tysiąc lat jak jeden dzień (2 P 3, 8). To znaczy, że w każdym pokoleniu może nastąpić to przyjście i wszystkim ludziom jest potrzebne owo: " Pamiętam - czuwam!". Ten nowy świat, ta doskonała sprawiedliwość nie przyjdą ot tak, w biegu... To czekanie, owe lampy - to nasza wiara, ale ona potrzebuje oliwy - czynu, podyktowanego miłością. Podobnie jak nie jedziemy samochodem bez zapasowego koła. To jest mądrość i roztropność, to jest gotowość. Jest takie wspomnienie o św. Teresie z Avili, która była wielką mistyczką, ale zarazem realistką i fundatorką wielu klasztorów. Skierowano do niej dziewczynę z opinią, że jest to osoba o wyjątkowej pobożności. Św. Teresa odpisała krótko: " Pobożności możemy jej nauczyć w klasztorze, ale czy ona ma także rozum?...". Spośród siedmiu darów Ducha Świętego cztery wzbogacają nasz ludzki rozum: mądrość, rozum, rada, umiejętność. O te dary upominajmy się często w modlitwie, abyśmy zawsze byli gotowi jak owe mądre panny z Jezusowej przypowieści.