Chciałabym zaprosić Czytelników Niedzieli na króciutkie "spotkanie duchowe", aby wspólnie rozpalić się miłością dziękczynną za odkupienie świata.
Za kilka tygodni zegary świata wybiją 2000 rok. Wcześniej - Jan Paweł II otworzy Święte Drzwi Jubileuszu.
Czy zdążymy podejść najbliżej i podać Zbawicielowi swoje serca i serce Kościoła Świętego? Razem będzie raźniej. Co powiemy Jezusowi Chrystusowi na powitanie? Czy otworzymy święte drzwi swojego serca? "Świątynia Boża jest święta, a wy nią jesteście" - uczy św. Paweł nie tylko Koryntian, ale cały świat, uczy i nas.
Pasją Jezusa jest dzielić się Ojcem i doprowadzić każdego osobiście w
czasie naszej podróży do Jego Tęsknoty.
Czy czujemy się zaskoczeni, czy przeczuwamy, kim jest nasz Ojciec w
Niebie?
Jakże wymowna jest ta reprodukcja Rembrandta z ewangelicznej sceny powrotu syna, który, używając świata, roztrwonił majątek, ale nie "wyprał" się ze swojej tęsknoty za ojcem. Teraz ojciec ściska, całuje syna i cieszy się z jego powrotu.
Dając przykład miłosiernego ojca ziemskiego, Jezus pragnie uzupełnić naszą wiedzę o Ojcu Niebieskim.
Czy zdążymy nasycić się Bogiem tak, by się przekonać, że Ojcostwo Jego jest ponad możliwości naszego doznania?
Nawet prorok Izajasz, który przedstawił nam Boga Ojca tak ciepło, że nie chce się zejść z Jego kolan, nie powiedział wszystkiego.
W Wielki Czwartek podczas Ostatniej Wieczerzy Jezus modlił się i nadal modli się po prawicy Ojca, abyśmy poznali, że Bóg tak nas umiłował, jak swego Syna...
Czy może to nas nie przekonuje...? Jak dobrze wiedzieć o Jego miłości, której nie pokonają nawet grzechy synów, córek...
Św. Teresa Mała, Doktor Kościoła, cieszyła się, bo znalazła drogę do czułości Boga i nie bała się wziąć ze sobą wszystkich grzechów świata. Jezus otwarł jej drzwi po to, by ich nie zamknąć.
Czy potrafimy się cieszyć Bogiem i swoim synostwem w Jego Miłości, której i tak nie jesteśmy w stanie zrozumieć? Możemy jednak uwierzyć! To wystarczy.