Miałam to szczęście, iż mogłam z rodziną i przyjaciółmi przeżywać 20 listopada wykonanie oratorium Mesjasz G. F. Haendla w pięknym, nowoczesnym wnętrzu świątyni Chrystusa Króla w Jarosławiu. Pojawiły się doskonałe recenzje tego wydarzenia. Ja chcę podzielić się tym, co mną, osobą wierzącą, do głębi wstrząsnęło.
Dzieło tego wielkiego mistrza wykonywane było przez orkiestrę Sinfonia Varsovia, chór "Poznańskie Słowiki" i znakomitych solistów pod dyrekcją prof. Stefana Stuligrosza. W związku z faktem, że ten Wielki Koncert z okazji 2000-lecia Chrześcijaństwa przypadł w okresie Jubileuszu 60-lecia pracy artystycznej Profesora, na wstępie poproszono Jubilata o kilka zdań na temat początku jego drogi artystycznej. W trakcie tego wystąpienia prof. Stuligrosz przekazał zebranym smutną wiadomość o śmierci żony - ukochanej Barbarki, która zmarła przed dwoma dniami, po 48 latach szczęśliwego pożycia małżeńskiego. Słowa Profesora świadczące o wielkiej miłości do żony i wdzięczności Stwórcy za taką towarzyszkę życia, której zawdzięcza trzy wspaniałe córki i to, kim został, poparte były jego postawą. Ten 79-letni człowiek z ogromnym spokojem i wręcz melancholijnym uśmiechem dzielił się ze słuchaczami swoim wielkim smutkiem, można by rzec po ludzku - tragedią, która w wymiarze jego, a właściwie ich głębokiej wiary była chwilowym pożegnaniem. Wiara, że żona jest tutaj z nim, dodawała temu wspaniałemu człowiekowi sił i mocy do prowadzenia koncertu, a nam, zebranym, kazała słuchać tej wielkiej historii o życiu, męce i zmartwychwstaniu Pana inaczej, głębiej. Słynne Alleluja brzmiało jakoś radośniej, a końcowe Amen - optymistyczniej.
W moim życiu zaznałam wiele pożegnań, spotkałam się z różnorodnymi reakcjami na ból i śmierć, ale ta postawa była dla mnie czymś wyjątkowym. Uświadomiła mi bowiem do głębi, czym jest prawdziwa wiara w nieśmiertelność duszy i autentyczne pogodzenie się z wolą Bożą. Czyniła w moich oczach Profesora herosem, może właśnie dlatego, że dla niego samego była postawą normalną, naturalną, taką, jaką należy zawsze przyjąć w obliczu śmierci w ogóle, a najbliższych w szczególności...
Po koncercie, stojąc w tłumie podziwiających fajerwerki, będące dopełnieniem radosnego Alleluja, pomyślałam, że i tym razem Profesor okazał się Wielkim Pedagogiem. Dał nam wszystkim niezapomnianą lekcję Wiary i Miłości.