Dzisiejsza Ewangelia jest krótka, ale aż 6 razy słyszymy w niej słowo "pościć". Wielki Post za 10 dni, dlatego postawmy sobie pytanie: Post, ale jaki?... Co znaczy słowo "post"? Czy to tylko niejedzenie mięsa w piątek? Dlaczego mówimy "Wielki Post?". A przecież tego postu tak niewiele... Słyszeliśmy pytanie postawione Panu Jezusowi: " Dlaczego Twoi uczniowie nie poszczą?". Był to równocześnie zarzut. Pan Jezus nie mówi: Tak, macie rację, upomnę moich uczniów, żeby także pościli, żeby pościli więcej, by nie byli mniej gorliwi niż uczniowie Jana i faryzeusze. Jakże łatwo wtedy o swoistą "konkurencję", o "zawody": Kto więcej... Mówimy dziś często o nowej ewangelizacji. Ta nowa ewangelizacja zaczęła się już wtedy. To nie jest ulepszony Stary Testament, lecz sam Syn Boży, który objawia nam Ojca i przynosi Jego miłość. W Kazaniu na Górze Jezus pouczył swoich uczniów, jak należy pościć. Ważna jest intencja: nie aby "pokazać się ludziom", i wyraz twarzy: "Nie bądźcie posępni", bo post prawdziwy ma być wyrazem miłości. Jezus korzysta z postawionego sobie pytania, by przypomnieć prawdę nieskończenie ważniejszą: o radości, bo On jako Oblubieniec Kościoła już jest między nami. Faryzeusze swoim postem chcieli podobać się Bogu: "dwa razy w tygodniu", jak to z dumą powiedział w świątyni niejeden faryzeusz. Oni byli przekonani, że swoimi postami zobowiązują Boga wobec siebie. Widzieli tylko przepis prawa, a my mamy patrzeć na Chrystusa, na Jego życie, śmierć i Zmartwychwstanie. Post jest znakiem, że wyrzeczenie się pewnych dóbr jest konieczne, aby zdobyć nieskończenie większe. Post, według Ewangelii, jest wyrazem tęsknoty, owego zbawiennego głodu duszy, który prowadzi do radości. Św. Teresa z Avili mówiła do swoich sióstr: "W naszym domu nie chciałabym widzieć ani jednej nachmurzonej, posępnej twarzy". Nasz Wielki Post ma swoje najgłębsze uzasadnienie w oczekiwaniu na przyjście Pana. Może dlatego post adwentowy wydaje nam się łagodniejszy niż ten po Środzie Popielcowej, bo i przyjście Pana w Jego Zmartwychwstaniu jest pełniejszą chwałą niż przyjście do żłóbka betlejemskiego. Nadmiar jedzenia może zamroczyć nasze spojrzenie na przychodzącego Jezusa. Przez świadomy post, mniejszy czy większy, odejmujemy sobie od ust trochę jedzenia, żeby łatwiej pamiętać o tej ostatniej chwili naszego życia, gdy nam wszystko będzie odjęte z tego, co ziemskie wobec nieskończenie większych i bogatszych darów życia wiecznego. W naszym Kościele nie ma wyrzeczeń dla samej idei wyrzeczenia. Nasz post, jak mówił Ojciec Święty Jan Paweł II do młodzieży, jest znakiem czasu, w którym ma być trochę więcej ciszy, trochę więcej modlitwy i trochę więcej wysiłku. Wtedy łatwiej dosłyszymy to Boże zaproszenie, które nam przekazuje już dziś prorok Ozeasz: " Chcę przynęcić niewierną oblubienicę, na pustynię ją wyprowadzić i mówić do jej serca". Wtedy taką świętą, małą pustynią łatwiej staną się nasze najzwyklejsze rekolekcje wielkopostne.
W książce Georges´a Bernanosa pt. Pamiętnik wiejskiego proboszcza jest takie wspomnienie godziny śmierci młodego kapłana. Umierający czeka na Eucharystię. Ale drugi kapłan, który ma Ją przynieść, spóźnia się. Widząc niepokój otoczenia, uśmiecha się i mówi powoli, ale wyraźnie: "Wszystko jest łaską, także to moje czekanie...".