Synu Kochany!
Właśnie wróciłam z kina. Byłam na filmie Joanna D´Arc. Chcę się podzielić z Tobą tym, co zobaczyłam i przeżyłam. Współczesny film o świętej. Przejmująca muzyka, trochę "z tej i nie z tej ziemi". Film namalowany niezwykłymi obrazami przyrody, wojny, okrucieństwa i Bożej interwencji w sprawy narodu przez osobę młodej wiejskiej dziewczyny. Joanna dała się prowadzić Bogu. Pan przychodzi do niej pod postacią wichru, dzwonów, niezwykłych zjawisk, których tylko ona doświadczała. Przeżycia mistyczne 10-letniej dziewczynki, potem dorastającej dziewczyny, w której serce i wyobraźnię Bóg złożył polecenie: " ty masz uratować Francję". Uwierzyła! Poddała się prowadzeniu. Było to 600 lat temu. A problem wydał się bliski i aktualny, jakby dotyczył dziś każdego z nas. Gdybyśmy się dali prowadzić... Gdybyśmy prawdziwie uwierzyli Bogu... jak inaczej wyglądałoby nasze życie, a może i dzieje świata!
Jak prosto i jak trudno być świętym! Prosto, gdy wierzymy, że Bóg prowadzi.
Joanna to Boże prowadzenie potwierdzała łaską sakramentu spowiedzi. Nie polegała na sobie. Jaką mądrość i łaskę dostrzegania niezwykłych darów Boga mieli zwyczajni wiejscy kapłani! Z jaką pewnością wiary wspomagali młodziutką Joannę! Ile trzeba wiary, aby zaufać, że wiejskiej niepiśmiennej dziewczynie Bóg chce powierzyć dziejowe zadanie.
Trudno być świętym, bo łaska Bożego prowadzenia wymaga więcej wiary i wierności niż racjonalnych odniesień. A człowiek chce mieć "dowody". "Znaki" często nie wystarczą. Woła o namacalne dowody. A gdy człowiek nie idzie za radą Boga, wystawia siebie i innych na niebezpieczeństwo. Może wszystko zaprzepaścić. Joanna to wiedziała. Porwała armię pewnością wiary, młodością i swym "szaleństwem". Święci zdumiewają świat właśnie "szaleństwem i zuchwalstwem". Odwaga Joanny nie była jej naturą. Była zawierzeniem do granic nieograniczonych.
Synu, oglądając ten film, zastanawiałam się nad naszym światem. Dlaczego tak wielu chrześcijan w walce o prawdziwe dobro nie ma prawdziwej odwagi? Umieściliśmy nasze chrześcijaństwo pod kloszem bezpieczeństwa i dostatku. Na czele wartości postawiliśmy ostrożność i poprawność. Czy nie jest tak w różnych wspólnotach, także konsekrowanych? Dlaczego? Przecież wywodzimy się w prostej linii od tych, którzy zostali 2000 lat temu oskarżeni, że są to " ludzie, którzy podburzają cały świat" (Dz 17, 6). Myślę, że trzeba nam dziś takich świętych zmieniających świat, zawierzających Bogu.
Sama nie wiem, dlaczego patrząc na Joannę, widziałam Faustynę. Może dlatego, że obie bez pytań uwierzyły Panu. Obydwie odwoływały się nie tyle do rozumu, co do sakramentu spowiedzi jako potwierdzenia Bożego działania. Wstrząsająca była też rozmowa Joanny z własnym sumieniem: walka, dialog, wątpliwości. Doświadczenie bliskie każdemu z nas. "Głosy", które Joanna słyszała, w ostatecznym rozrachunku z życiem - milczą. Porażająca samotność! Nie, Bóg jej nie opuścił. Opuścili ją ludzie.
Stała się płonącą i jaśniejącą pochodnią, rzuconą na stos przez ludzką przewrotność. Pochodnią, która świeci przez setki lat. "(...) kto chce zachować swoje życie, straci je; a kto straci swe życie z mego powodu, znajdzie je" (Mt 18, 25).
Film ten oglądałam w supernowoczesnym kinie. Na wygodnych fotelach siedziała prawie sama młodzież. Zdziwiłam się, że przyszli, bo pewne gazety nie zachęcały do obejrzenia filmu. Nie tylko przyszli, na sali panowała absolutna cisza. Po kilku minutach siedzący obok nas młodzi ludzie przestali sięgać po popcorn. Siedzieli oniemiali, zafascynowani, przejęci. Jakieś zapotrzebowanie na inny rodzaj doświadczenia niż tylko konsumizm? Synu, tylko prawdziwe dobro jest warte pokazania! Chciałabym, abyś zobaczył ten film.

Matka