Wszystkie planety znajdują się już bardzo nisko nad horyzontem. Najniżej widoczny Mars codziennie zbliża się do Jowisza. Przez ostatni miesiąc obserwowaliśmy szybko malejącą odległość pomiędzy nimi. Dziś Mars znajduje się tuż przy Jowiszu, a za parę dni obydwie planety powoli zamienią się miejscami i kolejność ich ułożenia na naszym niebie będzie odwrotna: to Jowisz znajdzie się najniżej, a Mars szybko zbliżać się będzie do następnej planety - Saturna. Za dwa tygodnie również i Saturn znajdzie się poniżej Marsa. Tuż nad północno-zachodnim horyzontem widoczny jest jeszcze gwiazdozbiór Andromedy. Wraz z Andromedą zajdzie za chwilę Baran. Obydwie konstelacje bardzo szybko znikają pod horyzontem. Na południowo-zachodnim niebie widzimy piękny gwiazdozbiór Oriona, a nad Orionem - Byk, Bliźnięta i Woźnica. Wielki Wóz wieczorem świeci wysoko, dyszlem wskazując kierunek wschodni. Ustawiając się wieczorem twarzą w stronę północy odnajdujemy nisko nad horyzontem, opisany tydzień temu, gwiazdozbiór Kasjopei (przypominający kształtem literkę "W"). Najważniejsze gwiazdy Kasjopei to Cih, Schedir i Caph. Ta ostatnia leży niemal dokładnie na tzw. kolurze równonocy, czyli południku niebieskim łączącym biegun z punktem równonocy wiosennej. Dlatego gwiazda Caph jest pomocna w pobieżnym oszacowywaniu tzw. rektascensji. Przypomnijmy, że położenie każdej gwiazdy na sferze niebieskiej określamy podając jej współrzędne: rektascensję i deklinację. Rektascsensję liczymy od 0 do 24 godzin wzdłuż równika niebieskiego, począwszy od punktu równonocy wiosennej. Deklinację zaś mierzymy w stopniach w obie strony od równika: od 0 do +90o i na półkuli północnej nieba i od 0 do -90o na półkuli południowej. Równik niebieski opasuje niebo, biegnąc w jednakowej odległości od biegunów północnego i południowego. Pamiętamy też, że ekliptyka (wyznaczająca płaszczyznę okołosłonecznej orbity Ziemi) tworzy z równikiem kąt 23,5o (oś obrotu Ziemi nachylona jest pod kątem 66,5o). Równik i ekliptyka przecinają się w punkcie równonocy wiosennej (tzw. punkcie Barana) i leżącym po przeciwnej stronie nieba punkcie równonocy jesiennej (tzw. punkcie Wagi).
Dziś parę słów o pięknym i dużym gwiazdozbiorze Oriona, którego znajdziemy teraz na południowo-zachodnim niebie. Orion był w mitologii greckiej bardzo dzielnym myśliwym. Posłano na jego zgubę skorpiona, ponieważ przechwalał się, że pokona każdą bestię. Gdy pokonany Orion zniża się na zachodzie, konstelacja Skorpiona wznosi się na wschodzie, co możemy teraz zaobserwować późnym wieczorem. W Egipcie pięć słynnych piramid w Gizie ustawionych jest zgodnie z pozycją Oriona, a przepływający obok Nil jest jakby odbiciem Drogi Mlecznej. Piękną Drogę Mleczną widzimy tuż nad gwiazdozbiorem. Konstelacja Oriona od dawna zachwycała ludzi. Sylwetkę tego myśliwego wyznaczają cztery zewnętrzne gwiazdy: Betelgeuse, Bellatrix, Saiph i Rigel. Wewnątrz widzimy pas Oriona: Alnitak, Alnilam i Mintaka. U dołu zwisa miecz Oriona, w którym gołym okiem można dostrzec (jako mglistą plamkę) słynną Wielką Mgławicę w Orionie, oznaczoną symbolem M42. Jest to wielki obłok świecącego gazu wodorowego. W sercu mgławicy znajdują się cztery białe gwiazdy tworzące Trapez. Ponieważ są bardzo gorące, intensywnie promieniują ogrzewając otaczający je gaz. W ten sposób pobudzają mgławicę do świecenia piękną różowo-czerwoną barwą. Przez teleskop można podziwiać jej kształt i kolory. Obszar Trapezu jest ciekawym miejscem naszego nieba, ponieważ tutaj tworzą się nowe gwiazdy. O narodzinach gwiazd napiszę już za tydzień.