Problem grobu Jezusa Chrystusa to problem zmagania się o sens życia. Zmartwychwstanie Jezusa jest wydarzeniem, które wstrząsnęło ludzkością. Ten wstrząs trwa do dnia dzisiejszego. Pielgrzymka Ojca Świętego Jana Pawła II do grobu Pańskiego w Ziemi Świętej uzmysławia, jak wielkie było to wydarzenie. Przesądza ono o filozofii ludzkiego bytowania, kładzie się słupem ognia na ludzkim istnieniu, na ludzkim życiu. Ów ognisty słup zmartwychwstania jest bardzo potrzebny także współczesnemu człowiekowi. Nadaje mu kierunek działania, siłę i motywację, czyli sens życia. Tak rozumiany sens życia stanowi o mądrości człowieka. Zmartwychwstanie Jezusa i wiara w zmartwychwstanie są kluczem do tej mądrości.

Przed świętem Zmartwychwstania Pańskiego przeżywamy tzw. Triduum Sacrum - trzy święte dni, które ukazują nam dzieje zbawienia i Chrystusa jako naszego Odkupiciela. Jednak najważniejsza jest Noc Zmartwychwstania Pańskiego.

Błogosławiona noc,
noc mocy naszego Zbawiciela,
noc, w której pokonał On śmierć
i dał człowiekowi nową perspektywę
już nie śmierci, ale życia

My, chrześcijanie, wierzący w Chrystusa Zmartwychwstałego, winniśmy szeroko otworzyć oczy na to, co się stało: Chrystus zmartwychwstał prawdziwie! A więc - dał i nam perspektywę zmartwychwstania i życia wiecznego. To naprawdę jest nowa, inna perspektywa. Jezus jest znakiem dla dziejów ludzkości, radosnym znakiem, że człowiek winien patrzeć na wszystko, co jest związane z życiem, w perspektywie zmartwychwstania.
W Jubileuszowym Roku 2000 trzeba nam ożywić świadomość, że żyjemy związani faktem zmartwychwstania Chrystusa - abyśmy umieli uciec od grobu, który jest zamknięty, który wyciska łzy, w którym są martwe szczątki ciała człowieka. Musimy ten świat niedowiarków, racjonalistów, oświetlać wiarą w zmartwychwstanie. Timeo Christum praetereuntem - mawiał św. Augustyn. - Lękam się, że mógłbym nie zauważyć Chrystusa, obok którego przechodzę. Trzeba tę wiarę przyjmować jako coś zwykłego, codziennego, tak jak przyjęli ją Apostołowie, którzy nie zawahali się w sposób absolutny iść za Chrystusem i oddać za Niego swoje życie. Było to ostateczne wyciągnięcie wniosków z faktu Zmartwychwstania.
Zmartwychwstanie Chrystusa powinno rozjaśnić myśli, umocnić serca wierzących. Trzeba iść śladem świętych, otworzyć się na nową perspektywę życia człowieka. Jeżeli uwierzymy w Chrystusa Zmartwychwstałego, to nasze życie stanie się inne, pełne sensu, radosne, piękne, barwne, tak jak kolory wielkanocnego poranka.
Zmartwychwstanie to także okazja do ożywienia tej nadziei wśród kapłanów. Chrystus Zmartwychwstały przydaje przede wszystkim naszemu kapłaństwu wiele radości, nadziei. Nie możemy, jako kapłani, pozostać przy zapieczętowanym grobie. Grób Jezusa Chrystusa jest wypełniony Zmartwychwstaniem; Bogiem, który jest siłą, mocą, życiem. Wobec tego faktu wszystkie nasze sprawy, kłopoty, udręki nabierają sensu i przynaglają nas do większej, lepszej służby.
Czasy, w których żyjemy, są trudne, jakże często uwodzą nas innymi, ziemskimi blaskami. Dopiero wobec Zmartwychwstania blaski te jawią się w całej swojej prawdzie: są blichtrem obliczonym na nasze słabości i zginą wraz z końcem naszego doczesnego życia. Tymczasem -

To On Jeden otworzył grób;
To On Jeden zmartwychwstał;
To On Jeden dał przykład naszego zmartwychwstania;
To On Jeden napełnia nas wielką nadzieją, płynącą z faktu Zmartwychwstania.

Na Jubileuszowe Święta Wielkanocne życzę Wam, Drodzy Przyjaciele, wielu łask Zmartwychwstałego Pana oraz wielkanocnej świadomości, która daje prawdziwą radość i prawdziwy pokój.