Wszystko jest informacją. Każda relacja, każdy szczegół codzienności zarejestrowane przez świadomość i podświadomość, tworzą zasoby wiedzy. Z tego rezerwuaru czerpie intelekt w próbach docierania do przyczyn skutków, a jakość owego "czerpania" zwie się mądrością.
Informacje, realizowane ongiś przede wszystkim przez słowo, coraz powszechniej niesie obraz. Sugestywne - audiowizualne - "bazy danych", stanowiąc szansę na upowszechnianie wiedzy, stają się często źródłem poważnych zagrożeń - szczególnie dla umysłów mało krytycznych, nie dyscyplinowanych wolą. Badając świat zewnętrzny przeważnie wzrokiem i słuchem, przyjmuje się łatwo sztuczną, kreowaną przez media rzeczywistość za realną (zob. np. publikacje bp. Adama Lepy: Świat manipulacji, Częstochowa 1997; Pedagogika mass mediów, Łódź 1998; Mity i obrazy, Łódź 1999).
Mówi się, iż stoimy przed wielką szansą - szansą uzyskania obywatelstwa świata. Masowe środki przekazu wraz z innymi elementami komunikacji, tak bardzo rozwiniętymi w XX wieku, jak samochód, samolot, telefon, komputer, budować mają wielką wspólnotę - "globalną wioskę". Jedna rasa - ludzka rasa, brzmi hasło obiecujące uniwersalną szczęśliwość Nowej Epoki. Wolność. Równość. Braterstwo. Wirtualne?...
Ponieważ jednak wszystko, co najważniejsze, i tak realizuje się w umyśle, sercu, duszy człowieka, po najbardziej ekscytujących doświadczeniach "światowych" spotkań musi nastąpić czas powrotu do siebie. Moment odczucia jakości własnego niepowtarzalnego istnienia. Czas refleksji i... odwagi spojrzenia w lustro. I na drugą stronę lustra.
I wtedy może zrodzić się pytanie: Czy media naprawdę służą swemu twórcy - człowiekowi? Czy potrafią pomóc w leczeniu naturalnych lęków istnienia, czy potrafią uspokoić, uszlachetnić, pokazać wielki sens trudu ludzkiej drogi, której przebywanie nie oddala od celu? Czy nie zamykają perspektywy przed coraz słabszym wędrowcem, nie mogącym sprostać wyzwaniom, jakże często fałszywym? Czy otwierają niepojęty świat poza granicami ojczyzn, kontynentów, poza wabiącym, a przecież zupełnie nieosiągalnym, nieogarnionym ziemskimi miarami kosmosem? Czy otwierają bramy tego, co nie ograniczone czasem i przestrzenią, tego, co wieczne, niematerialne, nie ulegające zatraceniu?
Gdy jest inaczej, to czyż nie stają się raczej narzędziem władania niźli służenia?