Już w czerwcu rozpoczęła się masowa wędrówka ludów z miast na łono natury, by tam leniuchować, zapomnieć o wszystkim, tak jakby świat przestał istnieć. Ale uwaga! Wakacje wcale nie muszą być czasem słodkiej bezczynności. Mogą dostarczyć nie tylko świeżego zapasu sił fizycznych i duchowych, ale i bogactwa myśli, obrazów i odczuć. Są szansą na przeżycie czegoś nadzwyczajnego.
Jest to przede wszystkim czas odpowiedni na pogłębienie kontaktu z Bogiem. Wspaniałość gór, bezkres morza, piękno lasów i łąk - wszystko to sprzyja modlitwie i pobudza do refleksji, bo przecież cała przyroda jest śladem Boga. Patrzymy na piękno otaczającego nas świata, na to, czego nie mamy na co dzień - na ptaki, kwiaty, góry i potoki, na fale morza, zachody słońca, na deszcz i błyskawice. Bylibyśmy jednak w błędzie, gdybyśmy Boga usiłowali odnaleźć jedynie w otaczającej nas przyrodzie. Jeśli człowiek jest najdoskonalszym dziełem Stwórcy, to czyż Bóg, przenikając wszystko swą obecnością, nie jest przede wszystkim i na pierwszym miejscu obecny w człowieku? Poszukując Boga, staraj się odnaleźć Go w człowieku napotkanym na turystycznym szlaku, w pracującym w polu rolniku, który nie ma wakacji, w stojącym przy tobie w kolejce po zakupy, i w tym, który uprzedził cię i zajął lepsze miejsce na polu namiotowym, który działa ci na nerwy.
Pamiętaj, że jesteś człowiekiem wierzącym, ale wiara bez uczynków jest martwa. Potrzebna jest jeszcze miłość. Bądź więc na wakacjach apostołem miłości i uśmiechu, a wówczas wszyscy będą się czuć lepiej. Ludzie szczególnie potrzebują dziś prawdziwej radości i szczerego uśmiechu.
Człowiek jest zawsze zagrożony przez zło. Przychodzi ono do nas różnymi drogami, prostymi, krzywymi, wślizguje się w nas różnymi szparami. Pobudką może być nasze otoczenie, zły przykład innych. Wiele osób chce przeżyć wakacyjną przygodę bez jakichkolwiek moralnych zasad czy hamulców. Kiedyś papież Jan XXIII ostrzegał dzieci wyjeżdżające na wakacje: "Pamiętajcie, że szatan nigdy na wakacje nie wyjeżdża".
Jadąc na odpoczynek, pragniemy spokoju i ciszy, chcemy też zajrzeć w głąb swej duszy. Tę ciszę znajdziemy wszędzie - w leśnym ustroniu, przy polnej kapliczce czy przydrożnym krzyżu, w starym wiejskim kościółku, w tomiku poezji, w kontemplacji piękna, które nas otacza i które powinniśmy na wakacjach szanować.
Niech odpoczynek wakacyjny stanie się naszą dziękczynną modlitwą za piękno tego świata, za dary przyrody, które dają nam wytchnienie, spokój, ciszę i zdrowie.