Eliasz jest tym prorokiem, który całe swoje życie całkowicie oddał Bogu i dlatego ma prawo oczekiwać, że za tę swoją wierność będzie sowicie wynagrodzony. Tymczasem prześladowanie, ucieczka... Zmęczony, udręczony, modli się: "O Panie, odbierz mi życie!". Ale wierna miłość Boga jest obecna. I my czasem, jak Eliasz, mówimy: " Już dosyć, dłużej nie zniosę tego wszystkiego"... I nam wtedy jest potrzebne owo Boże "dotknięcie", którego doświadczyliśmy po raz pierwszy podczas chrztu świętego. Potem rodzice uczyli nas, jak wierzyć i ufać. Wtedy wszystko wydawało się nam takie proste, jasne. Ale przychodzi młodość. Konieczne jest ponowne "dotknięcie". To nie tylko katecheza młodzieżowa, sakrament bierzmowania. Szczególnie wtedy są potrzebni świadkowie wiary, nie tylko modlący się, ale żyjący Bogiem. Także w życiu dojrzałym przychodzą na nas, jak na Eliasza, chwile zwątpienia. I jesteśmy gotowi wołać do Boga jak on: "Zabierz moje życie!". Ale Bóg jest Panem życia, nie śmierci. Eliasz otrzymał chleb i wodę na dalszą wędrówkę. Jezus przygotował dla nas chleb, którym jest On sam. To, że słuchacze szemrzą przeciw Panu Jezusowi, to nic dziwnego. Gorzej, gdy Jego słowa spływają po nas jak woda... Szemranie powinno zawsze prowadzić nas do coraz usilniejszego szukania prawdy. My często sądzimy, że to, co czyni nasze ludzkie życie bardziej pełnym życiem, tylko od nas zależy. Mocno wierzymy w pieniądz i w te wartości, które dzięki pieniądzom można zdobyć. A nam potrzebny jest Boży Chleb! I o tym Chlebie mówi dziś do nas Pan Jezus.
Pierwsza część rozdziału 6. Ewangelii św. Jana ukazuje nam opis dwóch cudów: rozmnożenie chleba i chodzenie po jeziorze. Druga część, dłuższa, w polskich przekładach nosi tytuł Mowa eucharystyczna. Niemieckie przekłady mają tytuł Mowa o chlebie. Dzisiejsza Ewangelia zaczyna się od słów: "Żydzi szemrali przeciwko Jezusowi". Kiedy Jezus mówi o "prawdziwym chlebie z nieba", który będzie bardziej niezwykły niż manna na pustyni, oni proszą: "dawaj nam zawsze tego chleba". Ale gdy powie: "Jam jest chleb, który z nieba zstąpił", zaczęło się szemranie, bo przecież to syn Józefa, którego "ojca i matkę znamy". Dopóki nie wiedzieli, o jaki chleb proszą, słuchali Go chętnie. Ale oto bardzo trudne słowa: "Ciało moje jest prawdziwym pokarmem... to jest chleb, który z nieba zstąpił". I tu Jezus mówi dobitnie, że konieczna jest wiara: "Kto we Mnie wierzy, ma życie wieczne". Takie znaczenie chleba możemy łatwiej zrozumieć, kiedy się nim dzielimy. Oto grupa ludzi wspina się na szczyt. Zdobyli ten szczyt, choćby niekoniecznie wysoki. Chwila podziwiania wspaniałego widoku i zaczyna się posiłek. Ktoś rozkłada serwetę i na tym zaimprowizowanym stole każdy kładzie swój chleb i to, co mają do jedzenia. Najważniejszy jest chleb. Jesteśmy przekonani, że kto dzieli się z drugim człowiekiem swoim chlebem, to jest tak, jakby mówił: "Ja dzielę się z tobą cząstką mnie samego, mojego człowieczeństwa". Mówimy czasem o drugim człowieku, że jest dobry jak chleb. I śpiewamy chętnie w znanej nam religijnej pieśni: Panie, dobry jak chleb! Dlatego nie dziwimy się, że Pan Jezus wybrał chleb, by pod tą postacią dzielić się z ludźmi sobą, swoją miłością. Dlatego słusznie tę Jezusową mowę w Kafarnaum nazywamy równocześnie mową o chlebie i mową eucharystyczną, bo w Eucharystii Jezus najprawdziwiej dzieli się z nami - Sobą!