Przed północą wschodzą dwie duże i jasne planety - Jowisz i Saturn, które łatwo odróżnimy od sąsiednich gwiazd. Szczególnie Jowisz jest tak jasny, że trudno pomylić go z gwiazdą.
Możemy je obserwować przez całą noc, zaś w poniedziałek i wtorek w pobliżu obydwu tych planet przechodzi Księżyc, stwarzając okazję do zachwycenia się pięknem oglądanego widowiska. Naprawdę warto to zobaczyć pomimo późnej już pory. Na południowym niebie podziwiamy duży i znany nam z wcześniejszych odcinków Trójkąt Letni, utworzony przez trzy jasne gwiazdy: Deneb (w gwiazdozbiorze Łabędzia), Wegę (w Lutni) oraz Altair (w Orle). Do rana ten wielki i piękny Trójkąt wraz z sąsiednimi obiektami zniża się powoli do zachodniego horyzontu, gdzie nad ranem zaczyna już zachodzić. Należąca do Trójkąta Letniego gorąca i biała Wega jest najjaśniejszą gwiazdą malutkiego gwiazdozbioru Lutni (Lyra). Jest to jedna z najjaśniejszych i najpiękniejszych gwiazd nieba północnego, blaskiem ustępująca tylko czerwonemu Arkturowi. Tuż obok Lutni, w samym środku Drogi Mlecznej, znajdziemy opisany tydzień temu gwiazdozbiór Łabędzia. Jego najjaśniejsze gwiazdy układają się w figurę przypominającą krzyż, dlatego często nazywamy tę konstelację Krzyżem Północy. Krzyż Północy ustawiony jest wysoko i przodem do południowo-zachodniego horyzontu. Później stopniowo, w miarę upływu czasu, zniżać się już będzie dokładnie nad zachodni horyzont. Łabędź (Cygnus) jest typowym gwiazdozbiorem naszego letniego nieba. Najjaśniejszą w nim gwiazdą jest należący do Trójkąta Letniego Deneb - w Polsce możemy go obserwować przez cały rok.
Dziś parę słów o sąsiedniej, dużej i charakterystycznej konstelacji - o gwiazdozbiorze Orła. Kto widział, ten już wie, jak piękny jest to gwiazdozbiór. Znajdziemy go szybko przy pomocy naszej prostej mapki, niedaleko Łabędzia i Lutni. Patrząc na te gwiazdozbiory, odnosi się wrażenie, jakby nadlatywały dwa wielkie ptaki: opisany w poprzednim odcinku Łabędź oraz właśnie Orzeł. Już 3200 lat temu uwieczniono te gwiazdozbiory na słynnych kamiennych płytach z Mezopotamii, więc od najdawniejszych czasów konstelacja ta przypominała ludziom ptaka ze skrzydłami rozciągniętymi wzdłuż Drogi Mlecznej. Możemy obserwować gwiazdozbiór Orła aż do białego rana, towarzysząc mu w jego wędrówce po niebie w stronę zachodu.
Najjaśniejszą gwiazdą Orła jest znany nam z Trójkąta Letniego Altair. Jego powierzchnia jest gorętsza od słonecznej, gdyż jej temperatura wynosi ponad 8000oC. Posiada też średnicę dwa razy większą od średnicy Słońca, a wypromieniowuje aż 10 razy więcej energii od niego. Altair jest jedną z najbliższych nam gwiazd, gdyż znajduje się w odległości "zaledwie" 16 lat świetlnych od nas (uwaga szesnastolatkowie - w swoje urodziny warto obserwować tę gwiazdę). Ciekawostką jest fakt, że odległość ta stale się zmniejsza - i to w tempie 1500 kilometrów na minutę! Ale spokojnie, mimo szokującej nas prędkości nie zauważymy na niebie żadnych zmian, pamiętamy przecież, jak wielkie są odległości w kosmosie. Te 16 lat świetlnych trudno przeliczyć na kilometry, ale przypominam, że w ciągu sekundy światło pokonuje odległość aż 300000 kilometrów. Jedna godzina to 3600 sekund razy 24 godziny, razy 365 dni i jeszcze razy 16 lat! Wynik otrzymacie w kilometrach i będziecie mieli trudności z jego odczytaniem.