Do Pana Jezusa przychodzili ojcowie, przychodziły matki z prośbą o łaskę dla swoich dzieci. Jair błagał: "Moja córeczka dogorywa, przyjdź i połóż na nią ręce, aby ocalała i żyła" (Mk 5, 23). Królewski urzędnik z Kafarnaum podobnie usilnie prosił: "Panie, przyjdź, zanim umrze moje dziecko" (J 4, 49). Kiedy Jezus schodził z Góry Przemienienia, pewien ojciec wołał, a to wołanie było modlitwą: "Jeśli możesz co, zlituj się nad nami i pomóż nam!" (Mk 9, 22). Najbardziej pokorna była prośba kobiety - Kananejki, poganki. Jezus wystawił na próbę jej wiarę, jakby ją upokorzył, kiedy mówił: "Niedobrze jest zabrać chleb dzieciom a rzucić psom". A potem podziwiał jej wiarę: "O niewiasto, wielka jest twoja wiara; niech ci się stanie, jak chcesz" (Mt 15, 26-28). A te matki, które przyprowadzały dzieci do Pana Jezusa, prosiły tylko, żeby ich dotknął, żeby im pobłogosławił... Jakiż to wspaniały wzór dla naszych dzisiejszych matek, żeby z miłością prowadziły swoje dzieci do Pana Jezusa. W tym porównaniu prośba braci Zebedeuszowych, o których mówi dziś Ewangelia, i wstawiennictwo ich matki, które wspomina św. Mateusz (Mt 20, 20-23), wywołuje wrażenie małostkowości. Jezus, mówi do nich ze smutkiem w głosie o kielichu, który ma pić. My rozumiemy tę bolesną aluzję do modlitwy w Ogrodzie Oliwnym. Uczniowie nie wiedzą, o co proszą, na co się zgadzają, wyrażając gotowość uczestnictwa w tym Jezusowym kielichu. Jezus widząc to ich niezrozumienie, ukazuje im jasno prawdę, na czym polega Jego królowanie. W nim ten, kto służy innym, będzie pierwszy, a kto chce być pierwszy, niech będzie gotowy przyjąć ostatnie miejsce.
Kiedy Ojciec Święty Paweł VI w imieniu swoim i swoich następców zrezygnował z potrójnej korony, nazywanej tiarą, kiedy zamiast uroczystej laski pasterskiej wziął do ręki krzyż, chciał całemu światu dać świadectwo, że tak jak Chrystus, podobnie Ojciec Święty, każdy biskup, wierny z laikatu - ma żyć dla innych. Wyznajemy w mszalnym, uroczystym wyznaniu wiary: "On to dla nas, ludzi, i dla naszego zbawienia zstąpił z nieba". Dla nas stał się człowiekiem, dla nas umarł na krzyżu i dla nas zmartwychwstał. Owo "zstąpił z nieba" - to nie była wakacyjna podróż do egzotycznych krajów, to był świadomy wybór losu człowieka, tego ostatniego, tego skazanego na poniżenie, na mękę i śmierć.
O tej prawdzie Kościół nigdy nie zapomniał, zawsze tę prawdę wyznawał i głosił. Ale czy my, dzieci Kościoła, bierzemy tę prawdę na serio? Te słowa Pana Jezusa o sobie: "Syn Człowieczy nie przyszedł, aby Mu służono, lecz żeby służyć i dać swoje życie na okup za wielu" - to jest dla nas droga, prawda i życie. To jest także i nasza służba.
W wielu szpitalach dyrektorzy żalą się na brak pielęgniarek. Są również takie kraje, zwłaszcza w Europie Zachodniej, skąd często płyną skargi i wołanie o powołania kapłańskie i zakonne...
Pan Jezus nie odrzuca prośby swoich uczniów o miejsce po swojej prawej lub lewej stronie, ale kiedy On mówi słowo "kielich", może oni myślą o kielichu smakowitego wina, kiedy Jezus mówi słowo " chrzest", wspominają Jordan i Jana Chrzciciela. Ale nadejdzie czas, kiedy Jakub będzie pierwszym męczennikiem z grona Apostołów (por. Dz 12, 2), a Jan na wygnaniu do końca swojego życia (umarł ok. 100 r.) będzie ostatnim świadkiem Pana spośród tych Dwunastu.