27 marca 1999 r. w watykańskim dzienniku L´Osservatore Romano ukazał się artykuł zatytułowany: Come giudicare "le cose disposte" della Santa Sede (Jak należy oceniać "sprawy postanowione" przez Stolicę Świętą). Autor artykułu komentuje list bp. Angelo Roncallego, delegata apostolskiego w Bułgarii, napisany w 1928 r. do przyjaciela - ks. Alfonso Maria De Sanctisa - z okazji jego nominacji na biskupa Segni. Przyszły papież Jan XXIII gratuluje biskupowi nominatowi, a jednocześnie krytykuje krążące po Rzymie komentarze na ten temat. Trzeba wyjaśnić, że Segni to małe prowincjonalne miasteczko, położone w okolicach Rzymu, toteż niektórzy uznali tę nominację bardziej za " wygnanie z Rzymu" niż za promocję ("Biedny ks. De Sanctis, wysłali go do Segni. Ale mógł trafić jeszcze gorzej!" lub "Wysyłają go tam tylko na krótko, by poczekał na lepszą diecezję".). Artykuł kończy się następującym stwierdzeniem: "Podstawą godności biskupiej jest związany z nią munus (urząd); godność ta abstrahuje od jakiejkolwiek hipotezy awansu czy (korzystnej?) zmiany diecezji, praktyki, która powinna być, jeżeli nie zlikwidowana, to przynajmniej ograniczona. Biskup nie jest urzędnikiem, biurokratą urzędującym czasowo w diecezji i przygotowującym się do piastowania bardziej prestiżowych stanowisk".
Artykuł ten wzbudził duże zainteresowanie w środowisku kościelnym, tym bardziej że jego autorem nie był zwykły dziennikarz L´Osservatore Romano, lecz kard. Vincenzo Fagiolo, jeden z największych autorytetów w dziedzinie prawa kanonicznego i przez wiele lat przewodniczący Papieskiej Rady ds. Interpretacji Tekstów Prawnych oraz Komisji Dyscyplinarnej Kurii Rzymskiej, który zmarł 22 września br. (Ksiądz Kardynał podpisał swój tekst inicjałami: V.C.F.).
W dyskusji nad tym ważnym eklezjalnym zagadnieniem zabrał również głos człowiek bardzo kompetentny - kard. Bernardin Gantin, który przez 14 lat był prefektem Kongregacji ds. Biskupów, tj. dykasterii Kurii Rzymskiej, której głównym zadaniem jest pomoc papieżowi w mianowaniu nowych biskupów (z wyjątkiem diecezji podlegających Kongregacji ds. Ewangelizacji Narodów, diecezji Kościołów Wschodnich, które mają własne prawo regulujące wybór biskupów, oraz w niektórych wypadkach diecezji podlegających drugiej Sekcji Sekretariatu Stanu), a obecnie jest dziekanem Kolegium Kardynalskiego. Kard. Gantin w pełni podziela punkt widzenia kard. Fagiolo, o czym świadczy jego wywiad udzielony włoskiemu miesięcznikowi katolickiemu 30 Giorni. Stwierdził w nim m.in.: "Diecezja nie jest rzeczywistością cywilną, funkcjonalną, lecz jest częścią misterium Kościoła. Jest to cząstka ludu Bożego na danym terytorium. Kapłan, który zostaje mianowany biskupem i bierze na siebie odpowiedzialność za lud Boży, powinien dobrze wiedzieć, że zadanie to powierza mu najwyższy autorytet w Kościele, tzn. papież. (...) Biskup musi być dla ludu Bożego ojcem i pasterzem. A ojcem jest się na zawsze. Dlatego też biskup mianowany dla danej diecezji z zasady powinien w niej pozostać na zawsze. Związek biskupa z diecezją porównywalny jest do zaślubin, a według ducha ewangelicznego - małżeństwo jest nierozerwalne. Nowo mianowany biskup nie powinien czynić żadnych innych planów osobistych. Oczywiście, mogą zaistnieć powody, nawet bardzo poważne, dla których władze kościelne przenoszą biskupa z jednej ´rodziny´ do drugiej. Brane są wówczas pod uwagę różnorodne czynniki, lecz na pewno nie osobiste pragnienie biskupa zmiany siedziby. Dlatego też zgadzam się całkowicie z kard. Fagiolo, że nowo mianowany biskup nie może mówić: ´jestem tutaj na dwa, trzy lata, a później otrzymam promocję zgodnie z moimi zdolnościami i talentami´. (...) Częste przeniesienia biskupów powodują zamieszanie i podważają zasadę stabilności. Świadczy to także o braku szacunku dla ludu Bożego, który przyjmuje biskupa jak ojca i pasterza, aby utracić go po kilku latach".
Kard. Gantin wyraził życzenie, by zasada nieprzenoszenia biskupów została w jakiś sposób zagwarantowana prawem: "Nie byłoby złe, gdyby rozpoczęto procedurę w celu wprowadzenia tej normy do Kodeksu Prawa Kanonicznego. Oczywiście, mogłyby istnieć zawsze wyjątki podyktowane jakimiś ważnymi powodami, lecz by uniknąć karierowiczostwa, normą powinna być zasada stabilności".
Na zakończenie Ksiądz Kardynał wezwał wszystkich biskupów do refleksji nad tym tak istotnym dla życia Kościoła zagadnieniem.
W dyskusji zabrał głos ks. Philip Goyret, teolog zajmujący się tą problematyką. Według niego, byłoby idealnie, gdyby biskup wybierany był wśród kleru diecezji i pozostał w niej aż do emerytury. W dzisiejszym Kościele to idealne rozwiązanie wydaje się zbyt "romantyczne" i w praktyce nie zawsze jest możliwe do zrealizowania. Uniwersalny charakter dzisiejszego Kościoła powoduje, że biskupi utrzymują ścisłe kontakty zarówno między sobą, jak i z Kurią Rzymską. Sprawia to, że biskup związany jest węzłem zaślubin nie tyle z własną diecezją, co z całym Kościołem Chrystusa. Ks. Goyret podkreślił także fakt, że niektóre duże archidiecezje - szczególnie te, które mają wielkie znaczenie kulturalne i administracyjne, jak stolice państw - wymagają od biskupa znacznego doświadczenia i nie można posyłać do nich kogoś, kto "zaczyna od zera". Tak więc przechodzenie biskupa z jednej diecezji do drugiej nie jest wyrazem karierowiczostwa, lecz wprost przeciwnie - jest szansą na pełniejszą służbę Kościołowi.
W dyskusji zabrał także głos kustosz ortodoksji katolickiej - kard. Joseph Ratzinger, prefekt Papieskiej Kongregacji Nauki Wiary. Oto, co powiedział w wywiadzie dla miesięcznika 30 Giorni: "Zgadzam się całkowicie z kard. Gantinem. Szczególnie w Kościele nie powinna istnieć atmosfera karierowiczostwa. Biskupstwo nie powinno być traktowane jako wielostopniowa kariera, lecz jako bardzo pokorna służba. Uważam, że również dyskusja na temat wyboru biskupów byłaby o wiele bardziej spokojna, gdyby uważano biskupstwo nie jako karierę, lecz służbę. Każda diecezja, nawet ta z niewielką ilością wiernych, jest ważna dla Kościoła.
Oczywiście, mogą istnieć sytuacje wyjątkowe, jak wielka diecezja, w której pasterzowanie wymaga dużego doświadczenia. Nie powinno to jednak należeć do normy, lecz być rzadkim wyjątkiem. Wizja, która ukazuje stosunek biskupa i diecezji jako małżeństwa wymagającego wzajemnej wierności, jest ciągle ważna. Tak samo myśli lud Boży: jeżeli biskup zostaje mianowany do diecezji, to wynika z tego, że chce być jej wierny. Niestety, ja również nie dochowałem wierności mojej diecezji, gdyż wezwano mnie tutaj" (do Watykanu - przyp. autora).
Stare powiedzenie mówi: Roma lucuta, causa finita (Rzym przemówił, sprawa skończona). Na temat zasadności przenoszenia biskupów Rzym, jak widać, zaczął znowu dyskutować - sprawa nie jest skończona.