Bogactwo tego świata bierze się z bogactwa ludzi. Każdy z nas jest inny, każdy inaczej wygląda, inaczej mówi, ma swoje zdanie na sprawy drobne i ważne. System jedynie słuszny, czyli totalitarny, niezależnie od koloru, w każdych warunkach jest okrutny, gdyż próbuje ulepić z wszystkich ludzi taką samą kukłę. Kto się sprzeciwia - w zależności od skali reżimowej presji - albo jest pozbawiony praw do godziwego życia, albo siedzi w więzieniu lub ginie, co - jak wiemy z nieodległej historii totalitaryzmów brunatnego i czerwonego - należało do ulubionych rozstrzygnięć wodzów. Dziś mamy już w całej Europie demokrację. W naszym kraju cieszymy się nią od lat 10, a zatem ulepianie kukły z całego narodu na kształt jedynie obowiązującej ideologii - to przegrana przeszłość. Mimo to w wielu z nas gnieździ się zmora minionych lat. Chodzi o metodę, styl, sposób patrzenia na innych, na drugiego człowieka.
Wyraża się to między innymi w nieumiejętności rozmawiania z inaczej od nas myślącymi. Najlepiej bowiem czujemy się w gronie do siebie podobnych. Proceder ten często uprawiają politycy. Siedząc w czterech ścianach swoich gabinetów, nie słyszą głosu ludu i decydują w jego imieniu, ale według własnych życzeń. Sposób żywcem wzięty z czasów PRL-u. I nie chodzi w tych felietonowych uwagach o ludzi SLD. Jacy są - wszyscy wiemy. Tyle, że oni udają, iż innych słuchają. Natomiast można odnieść wrażenie, że np. ugrupowania prawicowe słuchają przede wszystkim siebie. Stąd biorą się wyborcze porażki. Stąd marne rokowania na przyszłość.
Ci, którzy słuchają najchętniej siebie i to we własnym tkwiąc sosie i gronie, popełniają grzech zaniechania. Dotyczy to każdego z nas. Jeśli bowiem nie wsłuchujemy się w drugiego człowieka, nie zdołamy go przekonać do siebie. Warto niekiedy postawić pytanie dodatkowe: czy zawsze moje poglądy są słuszne, czy rzeczywiście ja jestem najmądrzejszy?
Ulubioną i radosną twórczością wielu ludzi, nawet prawych, nawet światłych jest przekonywanie już przekonanych. Cóż prostszego - utwierdzić drugiego człowieka w poglądach, które i tak podziela. Spróbuj natomiast zmierzyć się z inaczej myślącym. Powalcz na argumenty. Nie bronią. Słowem, myślą, uczynkiem. To dopiero sztuka. Gdyby chcieć to przełożyć na świat polityki, można by z całą skutecznością przekonać, że najpoważniejszym błędem całego obozu prawicy jest właśnie przekonywanie przekonanych. Utwierdzanie się w swojej nieomylności prowadzi do porażki. Szukajmy zatem zwolenników wśród tych, którzy są w swym działaniu i myśleniu samodzielni, ale gotowi na podanie ręki. Osoba ludzka dzięki Bogu jest czymś niepowtarzalnym. Bóg nie stworzył tłumu, lecz osobę. On jest inny, ty jesteś inny, ja także. Ale wspólnie możemy znaleźć to, co nas łączy.