Kiedy włączę radio, nie widzę osoby, ale słyszę głos... I łatwo rozpoznaję, czy to mężczyzna, czy kobieta, czy dziecko, czy ktoś doświadczony w publicznym przemawianiu, czy raczej tzw. prosty człowiek. Czy on przekazuje informacje, czy dzieli się z nami jakimś osobistym radosnym lub smutnym przeżyciem.
W Ewangelii dzisiejszej słyszymy dziwną nazwę człowieka: " Głos wołającego na pustyni". To Jan Chrzciciel. Tak prorokował o nim Izajasz. Musiał to być mocny głos, skoro był słyszany z pustyni przez ludzi, którzy nie mieszkali na pustyni. Dla porównania możemy w tym miejscu wspomnieć inny głos, o którym mówi Biblia na samym początku: "Niechaj się stanie światłość! Niechaj ziemia wyda rośliny zielone! Niechaj powstaną ciała niebieskie! Niechaj ziemia wyda istoty żywe!". I na końcu: "Uczyńmy człowieka na nasz obraz!". Wiemy, czyj to był głos - Boga, Stwórcy nieba i ziemi, a na ziemi człowieka. I ten człowiek, któremu na imię Jan, woła na pustyni: "Przygotujcie drogę Panu!". Przez całe wieki historii Starego Testamentu rozbrzmiewały głosy proroków: "Zbawiciel przyjdzie!". Kim ten Zbawiciel będzie, niewielu rozumiało, bo oczekiwano wybawcy z niewoli politycznej. A teraz przychodzi największy z proroków i woła: Przygotujcie drogę Panu, bo On przyszedł! Znamy takie obrazy z telewizji, gdy jakiś znakomity polityk, zwłaszcza ktoś stojący na czele państwa, ma przybyć, wiele jest tych przygotowań. Między miejscem lądowania samolotu a placem uroczystego powitania rozwija się czerwony chodnik-dywan, po którym on będzie uroczyście kroczył. Zupełnie inny ma sens wołanie Jana Chrzciciela. My czekamy w Adwencie na Boże Dzieciątko, a on widzi nadchodzącego Cieślę z Nazaretu, który będzie głosił ludziom Boże zbawienie. Wielu uwierzyło słowom Jana i prosiło o chrzest pokuty, inni wątpili, a jeszcze inni, ci wpływowi, możni, sprzeciwili Mu się stanowczo i wydali Go na śmierć.
Jest nam trudno dziś wyobrazić sobie postać Jana Chrzciciela. Ale skoro wtedy szły do niego tłumy, było w nim coś fascynującego. Jego słowa zmuszały do refleksji: kto jest tym przychodzącym Panem, jak i gdzie przygotować Mu drogę, co znaczy prostować ścieżki dla Niego. Ówcześni Żydzi, podobnie jak ich ojcowie oczekiwali Mesjasza. Ale ich wyobrażenia o Nim nie przekraczały narodowych i politycznych ambicji. I oto nagle słyszą wypowiadane z ogromną mocą słowa: Ten oczekiwany jest pośród was! Ale z tym obwieszczeniem łączą się zdumiewające wymagania. Trzeba te Jego słowa "przetłumaczyć" na nasz dzisiejszy język: Komu drogę do serca zamykają kłody samolubstwa, niech je odrzuci! Kto kłamie i przez to buduje mur między sobą a drugim człowiekiem, niech zacznie mówić prawdę! A kto jest smutny, niech za przykładem małych dzieci, położy bukiet kwiatów u stóp Bożego Dzieciątka, a przeżyje nieoczekiwaną radość. A wszystkie te doły i garby na ścieżkach naszego życia zdołamy wyrównać przez szczerą, adwentową spowiedź. Wtedy i te słowa św. Jana spełnią się, że "wszyscy ludzie ujrzą zbawienie Boże".