Miejsc, które warto zobaczyć w Wiecznym Mieście, jest niezliczona ilość. Szczególnie zapamiętałem Trzy Fontanny - miejsce, w którym, według tradycji, zginął św. Paweł. Ścięta mieczem głowa potoczyła się i tam, gdzie dotknęła ziemi, wytrysnęły trzy źródła. Dziś stoi tu kościół. Charakterystyczne w jego wnętrzu są właśnie trzy pomniki. Pamiętam też malutkie więzienie na Mamertynie (zresztą, stąd właśnie w naszym języku synonim więzienia - mamer), w którym, jak podaje tradycja, przetrzymywano Piotra i Pawła. Nie do pominięcia jest dzielnica żydowska - miałem okazję wejść do synagogi, w której gościł, jako pierwszy papież od czasów św. Piotra, Jan Paweł II. Pisałem już na łamach Niedzieli, jak bardzo jestem wdzięczny Bogu, że pozwolił mi w tym świętym czasie być w tylu ważnych dla chrześcijan miejscach. Pewnie gdybym musiał kosztem posiłków czy snu nawiedzić cztery bazyliki rzymskie - to i tak bym to zrobił. Na szczęście nie musiałem. Miałem szczęście przejść przez Święte Drzwi czterech głównych bazylik, które otwierał Ojciec Święty. Mogłem w modlitewnym skupieniu przekroczyć progi Santa Porta w Bazylikach: św. Piotra na Watykanie, św. Jana na Lateranie, Matki Bożej Większej (Santa Maria Maggiore) i św. Pawła za Murami.
Jestem przekonany, że łaski Roku Jubileuszowego są dla nas dostępne po nawiedzeniu licznych świątyń jubileuszowych wyznaczonych w każdej diecezji. Myślę także, że można o wiele bardziej zasłużyć na Bożą łaskę, spełniając jakieś dzieło miłosierdzia wobec najbliższych, niż nawiedzając wspaniałe bazyliki rzymskie. Chyba na zawsze pozostanie dla mnie tajemnicą, dlaczego Bóg pozwolił mi w Roku Wielkiego Jubileuszu być w tych bazylikach oraz w Betlejem, w Nazarecie czy Jerozolimie.
Chciałbym, zbliżając się do końca opowieści, podzielić się jeszcze jednym niezapomnianym przeżyciem. Otóż, udało mi się wreszcie zobaczyć w pełnej krasie cudowny kościół del GesuO, który zna z publikacji każdy historyk sztuki. Do tej pory nie miałem po prostu szczęścia - albo był właśnie remont fasady, albo wnętrze było całe w rusztowaniach. Tym razem mi się udało i, szczerze mówiąc, nawet nie będę próbował tego olśnienia opisywać.
Chciałoby się jeszcze tyle wspomnieć. Choćby kościół Santa Maria in Aracoeli obok pomnika Vittorio Emanuele II z kaplicą Dzieciątka Jezus (Bambino, jak mówią Włosi) czy kościół Świętego Krzyża Jerozolimskiego, w którym m.in. przechowywana jest zdjęta z krzyża Chrystusa tablica z wyrokiem, i wiele, wiele innych.
Na sam koniec zostawiłem informację o tym, czego nie udało mi się zobaczyć. Nie widziałem filmu o Ojcu Pio, który telewizja włoska nadawała w wieczór naszego wyjazdu. Z tego, co mi wiadomo, film ten, zatytułowany Ojciec Pio między niebem a ziemią, pobił wszelkie rekordy oglądalności. Rolę Ojca Pio gra w nim znany także u nas aktor Michele Placido -
pamiętny komisarz z serialu Ośmiornica. Z tego, co potrafiłem zrozumieć z prezentowanych w telewizji reportaży z realizacji filmu, wynika, że jest on rzeczywiście niezwykły. Cała ekipa podeszła do tej produkcji bardzo pobożnie, rozpoczynając codziennie pracę od Mszy św. Film kręcono w autentycznych wnętrzach (np. w celi Ojca Pio), korzystając przy tym z wszelkiej pomocy ojców kapucynów z San Giovanni Rotondo, gdzie mieszkał ten znany Stygmatyk. Aktor odtwarzający Ojca Pio miał nawet możliwość występowania w oryginalnym ornacie tego wielkiego Kapłana. Mam nadzieję, że uda nam się film o Ojcu Pio zobaczyć także w Polsce. Piszę o tym nie bez przyczyny. Po skończonej emisji naszego serialu Śladami św. Pawła w dalszym ciągu zapraszam Czytelników do oglądania programów naszej redakcji. Przecież
jeszcze tyle się wydarzy. W przyszłym roku będzie wiele transmisji, może m.in. z kanonizacji Ojca Pio. Niestrudzony pielgrzym Jan Paweł II planuje już podróże do Armenii i na Ukrainę. Mamy też szczerą nadzieję, że także nasze programy cykliczne będą coraz ciekawsze. Tak więc nie żegnamy się, ale mówimy: Do zobaczenia!
Szczęść Boże!