Św. Łukasz zestawia obok siebie dwa niezwykłe wydarzenia: chrzest Pana Jezusa w Jordanie i 40-dniowy post na pustyni, ze szczegółowym opisem kuszenia przez diabła. Kiedy słyszymy słowo "pustynia", oczami wyobraźni widzimy ogromne przestrzenie pokryte piaskiem, często ruchomym, który wichry przerzucają. W języku Pisma Świętego pustynia oznacza przede wszystkim samotność, pustkowie, gdzie rządzą twarde prawa przyrody i grożą niebezpieczeństwa. Było wtedy także powszechne przekonanie, że pustynię zamieszkują demony. To miejsce zła i śmierci, to ów wymiar ludzkiej egzystencji, gdzie jesteśmy dramatycznie samotni, gdzie nie możemy się ukryć.
I tu paradoks: Pismo Święte Starego Testamentu zaświadcza, że właśnie na pustyni rodzi się nowy naród, wybrany przez Pana. Pustynia jest miejscem próby, doświadczenia wiary i sił duchowych człowieka. Izrael, poddawany na pustyni licznym próbom, nie zawsze był wierny Bogu, ale Bóg był zawsze blisko. Pustynia mimo ludzkiej zawodności jest miejscem obecności Boga. Wystarczy wspomnieć te rzesze pustelników, znanych z historii Kościoła, którzy na pustyni szukali i znaleźli Boga. Także dla Pana Jezusa pustynia jest miejscem modlitwy i próby. Tu On przeżywa pokusę chleba - głodu, pokusę panowania nad całym światem i pokusę nadużycia Mocy Bożej dla objawienia, że przychodzi z nieba. Jezus odnosi trzykrotne zwycięstwo słowem Pisma Świętego. Można je krótko streścić: Nie tylko chleb! Tylko Bóg! Tylko zaufanie Bogu! Te pokusy diabelskie były podstępne, bo diabeł nie kusi wprost do złego. Przeciwnie. On, jakby woła: Patrz! Tylu jest głodnych, tylu żebraków wyciąga rękę po chleb, tylu umiera z głodu! Gdy wszystko będzie Twoje, Ty urządzisz ten świat lepiej, Ty poddasz swojemu panowaniu wszystkie polityczne władze! Wiesz, że Twoi rodacy czekają na taki znak: na przyjście Mesjasza w obłokach, w otoczeniu zwycięskich aniołów, przecież to wszystko Boża Moc! Ale diabeł albo zapomniał, albo nie chce wiedzieć, że człowiek jest powołany do życia wiecznego, a drogę do zbawienia zamyka ludziom grzech, że Jezus odniesie zwycięstwo nie przez cudowne zstąpienie z nieba w blasku i chwale, lecz przez krzyż, śmierć i Zmartwychwstanie.
Także dziś wielu ludzi jest prowadzonych przez pustynię życia, którą tworzą różne trudne wydarzenia, jak przewlekła choroba albo brak pracy czy też samotność. Nikomu owe 40 dni, trwające czasem długie lata, nie są oszczędzone. Owe dni kuszenia wymagają od człowieka mocnej wiary w Boga. Kto takie Boże siły w dniach pustyni życia znajdzie, staje się bardziej dojrzałym człowiekiem, po prostu - człowiekiem. Pan Jezus także w latach nauczania szukał samotności. Odchodził od rzeszy, także nocą uciekał na samotną modlitwę. I my potrzebujemy takich dni na konfrontację z sobą samym, na spotkanie w ciszy i modlitwie z Bogiem. Kuszący zły duch nie przewiduje tajemnicy i mocy Krzyża. Nie domyśla się Zmartwychwstania. Chce zamknąć mesjańskie dzieło Chrystusa w kręgu tego świata. I wielu z nas tej pokusie może ulec. Dlatego potrzebne było posypanie głów popiołem na rozpoczęcie Wielkiego Postu i słowa: Pamiętaj, kim jesteś! Uwierz Ewangelii! I potrzebne są wielkopostne rekolekcje i Gorzkie Żale, i Droga Krzyżowa.