W 1798 r. Thomas Malthus w dziele pt. Prawo ludności (polskie wydanie 1925 r.) ogłosił swoją teorię o grożącym ludzkości przeludnieniu, mogącym doprowadzić do kompletnej katastrofy demograficznej (teorię tę podtrzymał w swojej książce pt. Principal of political economy - 1820 r.). Pozorna słuszność jego wywodów zawartych w tych dziełach zatrwożyła jednych, a drugim dała broń do walki z całą tradycją głoszącą, że dzieci są bogactwem nie tylko rodziców, ale społeczeństw i narodów. Dalsze dzieje ludzkości i jej liczebnego wzrostu nie potwierdziły teorii Malthusa, a ostatnie lata wręcz jej zaprzeczają, gdyż wzrost produkcji żywności na świecie jest znacznie szybszy niż przyrost ludności. Nie przeszkodziło to wrogom tych wartości, które przez wieki budowały historię ludzkości, w głoszeniu teorii Malthusa przy jawnym już manipulowaniu faktami. Nawet najbardziej powierzchowny obserwator widzi dziś, że poziom życia ludności nie ma żadnego związku z gęstością zaludnienia i że często tam, gdzie swego czasu byliśmy świadkami eksplozji demograficznej, dziś poziom życia jest najwyższy i odwrotnie - często społeczeństwa żyjące w znacznym rozproszeniu cierpią najbardziej dotkliwą biedę.
Jak dosadnie pisał Walter Williams z Jewish World Review: " półgłówki od kontroli populacji twierdzą, że właściwa Zairowi gęstość zaludnienia 39 osób na km2 jest idealna, podczas gdy gęstość zaludnienia Hongkongu wynosząca 247501 osób na km2 ma być kłopotliwa. Hongkong jest 6 tys. razy bardziej zaludniony niż Zair. Lecz to właśnie w Hongkongu dochód na głowę wynosi 8260 USD, gdy Zair - najbiedniejszy kraj na ziemi - notuje ten wskaźnik na poziomie mniejszym niż 200 USD".
Trzeba jasno powiedzieć, że wrogowie ludzkości dopuszczają się wielkiego fałszerstwa, gdy udają, iż nie widzą, że poziom życia społeczeństw zależy od ich edukacji i ustroju gospodarczego, a nie gęstości zaludnienia. Dzisiaj chora maltuzjańska logika uczyniła następny krok. Nie wystarczyło ograniczanie przyrostu ludności przez ograniczanie urodzeń, teraz logika ta stara się uczynić nasze rządy i społeczeństwa otwartymi na eutanazję.
Trzeba też sobie powiedzieć, że my, członkowie katolickich społeczeństw, nie jesteśmy bez winy, wielu z nas padło ofiarą połączenia wiary w słuszność teorii Malthusa i wyjścia naprzeciw agresywnemu konsumpcjonizmowi - zamiast bronić wielodzietności, której piękno nie powinno ulegać dla katolika wątpliwości; wielu z nas, niestety, uznało, że walka z wielodzietnością jest słuszna, byleby prowadzona była w sposób, który wydał im się właściwy, czyli tzw. metodami naturalnymi. Nie zauważyli, że dmą oni w tę samą tubę co ich najwięksi adwersarze. Stosunek do dzietności świadczy o stosunku do życia, a stosunek do życia - o głębokości wiary. Katolik, który jest krytyczny wobec wielodzietności, jest de facto krytyczny wobec podstawowego zamysłu Bożego, a tzw. metody naturalne są jedynie listkiem figowym starannie skrywanego egoizmu.
Dla skutecznego wywiązywania się z obowiązku, który ciąży na nas od czasu biblijnego "rozmnażajcie się i czyńcie sobie ziemię poddaną", musimy zarówno dobrze rozpoznać cele i metody naszych adwersarzy, jak i własne błędy.