Tak jak wielką burzę zapowiadają z daleka pomruki gromów, tak było i z tą odmową przyjęcia Pana Jezusa przez mieszkańców miasteczka samarytańskiego. Uczniom Pana Jezusa może przypomniał się prorok Eliasz, który sprowadził ogień z nieba na swoich nieprzyjaciół (por. 2 Krl 1, 10). Jakub i Jan zapomnieli o słowach swojego Boskiego Mistrza, który powiedział, że Syn Człowieczy nie przyszedł po to, żeby świat potępić, lecz żeby go zbawić (por. J 3, 17). Dlatego narodził się, jak dziecko tułaczy, w stajni, bo nawet w gospodzie nie było dla Niego miejsca. I gdy ktoś powiedział: "Pójdę za Tobą, dokądkolwiek się udasz", Jezus odpowiedział: "Lisy mają nory i ptaki powietrzne gniazda, lecz Syn Człowieczy nie ma miejsca, gdzie by głowę mógł wesprzeć". Dopiero wisząc na krzyżu, mógł wesprzeć głowę o jego drzewo. Dlatego nie dziwimy się zbytnio Samarytanom.
Natomiast niepokojące i zdumiewające są te słowa z czytanego dziś Listu do Galatów, takie bardzo szorstkie, ironiczne: "A jeśli u was jeden drugiego kąsa i pożera, baczcie, byście się wzajemnie nie zjedli" (Ga 5, 15). W dawniejszych przekładach jest w tym miejscu jeszcze ostrzejsze słowo: "baczcie, aby jeden drugiego nie pożarł" . A przecież ze wzruszeniem wspominamy ten tradycyjny przekazywany podziw, który wyrażały słowa: "Patrzcie, jak się oni miłują!". Tak istotnie było, skoro św. Łukasz pisze w Dziejach Apostolskich: Oni " wielbili Boga, a cały lud odnosił się do nich życzliwie" (Dz 2, 47) . I podobnie, bardziej konkretnie w rozdziale 4.: "Nikt z nich nie cierpiał niedostatku, bo właściciele pól albo domów sprzedawali je i przynosili pieniądze [uzyskane] ze sprzedaży, i składali je u stóp Apostołów. Każdemu też rozdzielano według potrzeby" (Dz 4, 34-35) . To była najpiękniejsza wspólnota - jak dziś w dobrym klasztorze. A św. Paweł po tych słowach o wzajemnym "pożeraniu się" prosto wyjaśnia, jakie są zasady życia chrześcijańskiego: "Postępujcie według Ducha, a nie spełnicie pożądania ciała". U św. Pawła słowo "ciało" oznacza zepsutą naturę człowieka, pozbawioną łaski, a "Duch" w człowieku, który przyjął chrzest, oznacza działanie Ducha Świętego, któremu poddając się, nie stajemy się niewolnikami zachcianek ciała, ale w całej pełni dziećmi Bożymi. Owo "ciało" to przede wszystkim ludzki egoizm, zapatrzenie tylko w siebie i niedostrzeganie drugiego człowieka. A prawdziwą wolność daje człowiekowi miłość ta, która najpierw w Wielki Czwartek uniżyła Pana Jezusa do brudnych stóp Apostołów, a w Wielki Piątek przybiła Go do krzyża. Jest to miłość bliźniego szczera, nieobłudna, ofiarna i uczynna. Taka miłość nie jest jednym z przykazań, lecz w duchu Ewangelii Jezusowej nadaje sens wszystkim przykazaniom - i tym wielkim, i tym najmniejszym. Nie tylko poeta, ale każdy człowiek zachwyca się miłością matki, ojca do dziecka, małżonków wzajemnie do siebie. I wiele jest postaci podobnej ludzkiej, pięknej miłości. Ale ponad nimi wszystkimi jedyna i najwyższa jest Miłość Boża i każda ludzka, prawdziwa miłość pochodzi od Niego. On nas nie tylko stworzył, ale i do końca umiłował. Dlatego, gdy na ziemi w ludzkich wspólnotach, zaczynając od rodziny, nie ma miejsca dla Boga, wtedy i dla człowieka ta ziemia przestaje być domem i w luksusowych pałacach ich mieszkańcy stają się łatwo dla siebie wrogami. Wystarczy wspomnieć jakiś istotny wątek wielu seriali telewizyjnych.