Osiem błogosławieństw, które stanowią program Jezusowego nauczania, szczególnie "Kazania na Górze", rozpoczyna jako pierwsze: "Błogosławieni ubodzy". Tak mamy u św. Łukasza. Św. Mateusz dodaje "ubodzy duchem", lub "w duchu". Tymczasem w ludzkich sercach jest tyle pragnień, żeby posiadać, żeby mieć - dużo! Za szczęśliwca jest uważany ten, kto wygrał milion np. w "toto-lotka". Znamy to powiedzenie "życie jest walką". To znaczyłoby, że nic nie otrzymujemy darmo. Ta walka, przede wszystkim o pieniądze, tak bardzo wielu pochłania, że wiara Jezusowa jest dla nich słowem bez znaczenia, skoro najczęstszym tematem ich rozmów i refleksji jest pieniądz i pytanie, jak go zdobyć. A wystarczy chwila zastanowienia, by sobie uświadomić, że te wszystkie materialne wartości nie nasycą ludzkiego serca. Sens naszego ludzkiego życia jest poza nami i ponad nami. Człowiek przekracza granice swojego " ja", te przestrzenie ziemskiego bytowania i szuka Kogoś, kto mu da odpowiedź na pytanie, jaki jest ten ostateczny sens naszego życia, przed Kim równocześnie czuje się odpowiedzialny. O tym całkowicie zapomniał bogacz z dzisiejszej Ewangelii, który "dzień w dzień świetnie się bawił". Otwarcie się człowieka na przestrzeń poza tymi codziennymi troskami i przyjemnościami - to jest początek naszej wiary. Ale nie możemy stwarzać przekonania, że taka postawa jest łatwa, że nic nie kosztuje. To jest często początek prawdziwej walki z własną słabością, a często także z marazmem i obojętnością środowiska, w którym żyjemy. Ale wiara jest przede wszystkim łaską, darem Bożym, który mamy przyjąć. Bóg przez wiarę wchodzi na ścieżki mojego życia - i te codzienne i te niezwykłe. Wiara odsłania przed nami jakby nowy początek, nowe perspektywy naszej ludzkiej egzystencji. A kiedy w ten nasz osobisty świat wkracza Pan Jezus, On niesie światło i ukazuje sens i kierunek naszego działania, pociechę, ale i wymaganie. W Jezusie Chrystusie Bóg przychodzi do nas z tą swoją ojcowską miłością, w której cichym blasku zaczynamy dostrzegać ten ostateczny sens ziemskiej tułaczki. To jest tak, jak zaangażowanie się w sport - maksymalny wysiłek, ale i wielka radość, bo wiara wymaga walki, która wyzwala z przyzwyczajeń, często dla rozwoju człowieka szkodliwych, ukazuje nowy cel, jakby brzeg lądu dla rozbitka na morzu. Ta walka ze słabością pod natchnieniem wiary oznacza rozważanie słowa Bożego, aby nim żyć nie tylko w modlitwie, ale i w planowaniu codziennego życia, które dla ludzkich oczu nadal szare, nabiera niezwykłego wewnętrznego blasku. Bóg czeka na mnie na każdej ścieżce mojego życia, także na tej błędnej, by z ojcowską miłością ukazać mi, jak i dokąd mam iść. To wiara wyzwala ostatecznie z ciasnej, egoistycznej, pozornie własnej drogi i wprowadza w rozległe przestrzenie, tak ogromne, jak ta miłość Boga.
To dlatego w tej konkretnej przypowieści o bogaczu i Łazarzu Pan Jezus pragnie poruszyć moje sumienie, abyśmy mając pieniądze, a choćby tylko ten kawałek chleba, umieli się dzielić z biedniejszymi, a będąc tak ubodzy jak Łazarz, dostrzegli perspektywy życia wiecznego w Bogu.