Pod takim tytułem czynna jest w Muzeum Narodowym w Warszawie ( do 28 października) bardzo interesująca wystawa. Dominują na niej obrazy Henryka Siemiradzkiego, malarza przebywającego w Rzymie. Jego twórczość wyprzedzała powstanie Quo vadis; on też oprowadzał po Rzymie Henryka Sienkiewicza i inspirował go.
Wystawa gromadzi bardzo cenne zabytki sztuki starożytnego Rzymu, pochodzące głównie z muzeów włoskich, a także watykańskich ( sarkofagi katakumbowe). Ukazują one świat, w którym rozwijało się, jeszcze podskórnie, chrześcijaństwo. Pokazano pierwsze wydania Quo vadis, również w obcych językach, wielkoformatowe i wspaniale ilustrowane.
Wystawa naprowadza na dwa ukryte wątki dzieła Sienkiewicza: patriotyczno-niepodległościowy oraz wiążący Polskę ze Stolicą Piotrową. Otóż, w XIX wieku plemię Ligów uważane było za pra-Polaków, a pochodzący z niego Ligia i Ursus umieszczeni zostali w najbliższym otoczeniu św. Piotra. Oni, zniewoleni przez tyranię Nerona, oczekiwali wolności, podobnie jak Polacy pod zaborami.
Jest na wystawie grupa marmurowych portretów młodego Nerona (na których wydaje się sympatyczny) i jego matki Agrypiny, którą kazał zamordować. Jakże inny w wymowie jest wizerunek Nerona na obrazie Jana Styki, gdzie pokazany jest jako zamyślony, ponury tyran, do którego kolan łasi się oswojony tygrys.
Wystawę uzupełniają plansze z cytatami historyków rzymskich.