Słuchając Ewangelii z dzisiejszej niedzieli - przedostatniej w roku kościelnym, możemy wyobrazić sobie taką scenę: Na placu przed Bazyliką św. Piotra w Rzymie zgromadzony wielotysięczny tłum oczekuje na Ojca Świętego. Najpierw wita go burza oklasków, po chwili cisza i papieskie przemówienie. Bardzo poważnie, głosem pełnym smutku Papież nie tylko mówi, ale woła: "Nadejdą dni, w których z tej świątyni, przed którą stoicie, nie zostanie kamień na kamieniu!". Byłby to wstrząs nie do wyobrażenia... Ufamy Bogu, że tak nigdy nie będzie, ale zarazem pomyślmy, że tak właśnie przemawiał do swoich rodaków Pan Jezus: "Przyjdzie czas, kiedy z tego, na co patrzycie, nie zostanie kamień na kamieniu, który by nie był zwalony!". Ewangelia dzisiejsza jest pełna treści kontrastowych: Wspaniała świątynia, duma narodu izraelskiego - i jej ruiny; wojny, trzęsienia ziemi, głód, zarazy - i słowa: "włos z głowy wam nie zginie".
Przypomnijmy sobie osiem Jezusowych błogosławieństw. Jeżeli czytamy je z Ewangelii św. Mateusza, to po raz ostatni, dziewiąty, Pan Jezus powtarza słowo "Błogosławieni" w dramatycznym kontekście: " Błogosławieni jesteście, gdy (ludzie) wam urągają i prześladują was, i gdy z mego powodu mówią kłamliwie wszystko złe na was. Cieszcie się i radujcie, albowiem wasza nagroda wielka jest w niebie" (Mt 5, 11-12).
Te smutne Jezusowe słowa, mówiące, że z tej świątyni nie zostanie kamień na kamieniu, są szczególnie zrozumiałe dla najstarszych spośród nas, którzy pamiętają te straszliwe rumowiska, szczególnie naszej stolicy po powstaniu warszawskim. To samo dzieje się i dziś. Prowadzący wojny za pomocą nowoczesnych środków niszczenia - atakując, nie tyle walczą, co przede wszystkim niszczą i burzą. Przed oczami mamy wciąż tragedię Nowego Jorku z 11 września 2001 r., gdy w TV nie tylko miliony, ale miliardy ludzi oglądały akt terroru dokonany na ludziach - przez ludzi. Pan Jezus przeżywał, jak inni Jego rodacy, okupację rzymską. Czytał także apokaliptyczne proroctwa, pełne tragicznych obrazów zniszczeń i klęsk. To jest ta smutna conditio humana - los człowieka i całej ludzkości, gdzie mimo obiecywanego raju na ziemi, środki społecznego przekazu zasypują nas obrazami ruin i zniszczeń nie tylko mienia, ale także ludzkiego życia.
Te wydarzenia, te fakty dramatyczne i tragiczne skłaniają nas do pytania podobnego do tego, jakie postawili uczniowie Panu Jezusowi: "Nauczycielu, kiedy to nastąpi?". Pan Jezus jako Syn Boży zna owe terminy, ale nie na tym polega Jego Ewangelia, żeby nimi straszyć, lecz aby przestrzec i zachęcić do mądrej czujności: "Wielu bowiem przyjdzie pod moim imieniem i będą mówić: ´Ja jestem´ oraz: ´nadszedł czas´. Nie chodźcie za nimi. I nie trwóżcie się". W kilku miejscach Ewangelii (np. Mk 13, 1-13; Mt 24, 1-14; Łk 19, 44) jest wyraźnie powiedziane, że ów dzień jest znany tylko Bogu, a my, pamiętając o nim, powinniśmy żyć według Bożych przykazań. Nasza wiara wyraża się w całkowitym zaufaniu Bogu, jako naszemu Ojcu, którego niewidzialne ręce są do nas nieustannie wyciągnięte w geście miłości i pomocy.