Ta łacińska maksyma („Sługa sług Bożych”) kojarzy się dziś katolikom z postacią papieża Grzegorza, który otrzymał przydomek Wielki. Ów wyjątkowy człowiek przyszedł na świat w Wiecznym Mieście w 540 r. Pochodził z wpływowej i zamożnej rodziny patrycjuszów. Otrzymał staranne wykształcenie, dzięki któremu stał się prefektem, czyli namiestnikiem, Rzymu. (Miasto to od 552 r. podlegało władzy cesarstwa wschodniego). W jego życiu nastąpił dosyć niespodziewany przełom – w roku 575 wstąpił do benedyktynów, a w 590 r. został Chrystusowym namiestnikiem. Kierował Kościołem 15 lat. Był papieżem stanowczym, ale jednocześnie bardzo kulturalnym. Od jego czasów przyjęła się m.in. tradycja odprawiania 30 Mszy św. za zmarłych (Msze św. gregoriańskie. Zostawił po sobie bogatą spuściznę literacką. Najważniejsze jego dzieła to: „Dialogi”, „Reguła pasterzowania”, „Sakramentarz”, „Homilie” i „Listy”. Tych ostatnich zachowało się aż 852. Jest to największy zbiór epistolarny starożytności chrześcijańskiej. Papież Grzegorz Wielki zmarł 12 marca 604 r. Jest uznawany przez historyków za jedną z najwybitniejszych postaci w Kościele.