Reklama

Prosto i jasno

Wolność tworzy się z wielu ograniczeń

W ostatnich tygodniach mogliśmy podziwiać niezmordowanego apostoła nadziei - Jana Pawła II, który mimo sędziwego wieku i zaawansowanej choroby przewodniczył tak wielu uroczystościom, był dosłownie aniołem pokoju w tych czasach niepokoju. Jednym z ważnych akcentów jego proroczej misji było orędzie na XXXV Światowy Dzień Pokoju - 1 stycznia, w którym podjął się niezwykłego zadania: ukazania sprawiedliwości i przebaczenia w kontekście terroryzmu. Także papieskie modlitwy o pokój stały się w ostatnich dniach jakby bardziej żarliwe, nie chciałbym napisać: oddające nastrój lęku, jaki obecnie zapanował na świecie. Wojna na Bliskim Wschodzie, wojna z terroryzmem w Afganistanie, a wkrótce zapewne i w innych państwach, które pomagają terrorystom, mogą faktycznie doprowadzić do nieobliczalnych aktów jeszcze bardziej gwałtownego terroru. A w konsekwencji - do bardziej zdecydowanej odpowiedzi państw zagrożonych tymi atakami. Ojciec Święty we wspomnianym orędziu potępiła terroryzm, nazywając go "dzieckiem fanatycznego fundamentalizmu, które rodzi się z przekonania, że wszystkim można narzucić własne widzenie prawdy". Ale pyta zarazem, czy odpłacając złem za zło, nie przyczyniamy się do mnożenia niewinnych ofiar, siania zamętu, większej niesprawiedliwości?
Słowo "terroryzm" pojawiło się również w komentarzach dotyczących wydarzeń w Argentynie, choć w zupełnie innym wymiarze. Oto średnio zamożny kraj - będący na drodze przemian - realizując wytyczne specjalistów Banku Światowego i Międzynarodowego Funduszu Walutowego, popadł z powodu ogromnego zadłużenia, a także bezmyślnej wyprzedaży majątku narodowego w wielką biedę i bezrobocie. W krótkim czasie obcy kapitał jakby na czyjś rozkaz odpłynął, nastąpiła dewaluacja pieniądza, tysiące ludzi wyszło w rozpaczy na ulice, są zabici i ranni...
Terroryzmem jest w tym przypadku globalna gospodarka, międzynarodowy kapitał, antysolidarność ludzi bogatych! Można zapytać: czy nie grozi nam podobna sytuacja? Mówiło się wszak i u nas o wzorcu argentyńskim w przemianach społeczno-gospodarczych... Wybuch niezadowolenia w naszym kraju, jak prognozują niektórzy, jest tylko kwestią czasu. Tymczasem brak wizji i programu rządzących, słabość elit, także moralna - to ewidentne zagrożenia prowadzące do katastrofy.
Przyczyny tego stanu rzeczy w naszym kraju dotyczą minionych lat, a także osób rodem z tamtych czasów. Dobrze oddają ten kryzys ludzi i wartości słowa prezydenta Vaclava Havla, który 21 kwietnia 1990 r., witając Jana Pawła II na praskim lotnisku, powiedział o wydarzeniu, w jakim uczestniczył: "Nie wiem, czy wiem, co to jest cud. Mimo to ośmielam się powiedzieć, że jestem w tej chwili uczestnikiem cudu: na ziemię zdewastowaną przez ideologię nienawiści przybywa zwiastun miłości, na ziemię zdewastowaną przez władzę barbarzyńców przybywa żywy symbol cywilizacji, na ziemię do niedawna niszczoną przez ideę konfrontacji i podziału świata przybywa zwiastun pokoju, dialogu, wzajemnej tolerancji, poszanowania i porozumienia w duchu miłości, zwiastun braterskiej jedności w różnorodności. Przez długie dziesięciolecia duch był wypędzany z naszej ojczyzny. Mam dziś zaszczyt być świadkiem chwili, kiedy jej ziemię całuje apostoł duchowości" .
Prezydent Havel doskonale określił zniszczenia moralne i cywilizacyjne dokonane przez komunistów, a zarazem w pięknych słowach oddał opatrznościową misję Jana Pawła II w dzisiejszym świecie. Ukazał go jako odpowiedź Nieba na dokonującą się rewolucję sumień, jako apostoła duchowości w czasach wyzucia z ducha. Dlatego pytając, kto dzisiaj potrafi pomóc opamiętać się światu, myślimy o Janie Pawle II, o jego proroczej modlitwie, o jego świadectwie nadziei, że "zło nie ma ostatniego słowa w ludzkich dziejach", że "choć dzieje ludzkości są historią cierpienia, to jednak ostatnie słowo należy do życia i do miłości" (Orędzie).
Można przypomnieć, że - obejmując Stolicę Piotrową - Papież-Polak zastał także Kościół i chrześcijaństwo w stanie poważnego kryzysu. Najmocniej przejawiało się to w "anonimowym chrześcijaństwie", prywatności wiary, kwestionowaniu zasad moralnych. Wspomnę, że John Lennon, gwiazda Beatlesów, oddawał ten kryzys w chełpliwych słowach piosenki: "Chrześcijaństwo zniknie, straci swą moc, rozpadnie się. Nie muszę się nad tym zastanawiać. Mam słuszność i historia przyzna to. Już teraz jesteśmy bardziej popularni niż Jezus Chrystus. Zastanawiam się, kto zniknie pierwszy, rock´n´roll czy chrześcijaństwo".
Co się stało, dlaczego doszło do takiego zamieszania moralnego? Jak się wydaje, największą klęską współczesności jest nieodróżnianie swobody od wolności. Bardzo wielu ludzi, ba, nawet parlamenty większości krajów europejskich rozumieją wolność jako zniesienie wszelkich barier i zakazów. Nikt jakby nie chce pamiętać, że wolność tworzy się z wielu ograniczeń, że do jej istoty przynależy zgoda na podporządkowanie się określonym prawom. Ograniczenia te dotyczą każdej dziedziny. Można to oddać słowami: Na tyle jestem wolny, na ile szanuję ograniczenia wynikające z zasad życia w społeczeństwie, na ile kieruję się bardziej rozumem niż wolą, na ile nie mylę sensu życia z chęcią samego wyżycia się. A także jeśli szanuję etykę bardziej niż wszelkie pokusy postawienia się ponad jej zasadami.
Doskonale rozpoznał tę chorobę ludzkości właśnie Jan Paweł II, nauczając, że tylko Ewangelia może nas uchronić przed wszelkiego rodzaju totalitaryzmem. AndreM Frossard w swoim ostatnim wywiadzie przed śmiercią (La Vie z 9 lutego 1995 r.) ujął to następująco: " Ojciec Święty jest dziś równie wymagający wobec liberalizmu, jak w przeszłości wobec komunizmu. Odrzuca bowiem każdy system, który poniża osobę ludzką i nią gardzi. Ojciec Święty jest dziś bardzo zmartwiony z powodu dekadencji Zachodu, którego jedyną troską jest dziś wydajność i zysk, finanse, kursy walut, giełda - i o tym się mówi, a nie ma ani śladu duchowości. Przeraża to Ojca Świętego. Jego wielkim marzeniem jest ponowne ożywienie duchowości współczesnego świata. Drogą ku temu jest poszanowanie prawa moralnego w codziennym życiu przez każdego człowieka".
Zachód świętuje w tych dniach wprowadzenie wspólnej waluty. To faktycznie wielki krok ku jedności. Szkoda tylko, że w podobny sposób jak o zjednoczenie materialne nie dba się o jedność duchową. Odnosi się bowiem wrażenie, że duchowa sytuacja Europy jest krytyczna. Zanikają uczucia religijne, dla wielu Europejczyków bycie katolikiem lub protestantem jest tylko kwestią kultury i tradycji, a nie wiary. Stąd jest to religijność nacechowana indywidualizmem, dbałością o " własną skórę", dobrobyt i spokój. Zanika tradycyjna rodzina. Trzeba napisać, że ta powszechna apostazja posiada swój biblijny znak. W Ewangelii Łukasza wyraża go dramatyczne pytanie: "Czy jednak Syn Człowieczy znajdzie wiarę na ziemi, gdy przyjdzie?" (Łk 18, 8).
Trudno sobie wyobrazić, co by było, gdyby nie nauczanie Jana Pawła II, który zapala płomień nowej nadziei dla całego świata.

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Nauczyciel wiary

2020-09-16 11:30

Niedziela Ogólnopolska 38/2020, str. VIII

[ TEMATY ]

O. Pio

flickr.com

Za takiego człowieka uchodził św. Ojciec Pio, którego liturgiczne wspomnienie obchodzimy 23 września. To jedna z największych kościelnych osobowości XX wieku.

Franciszek Forgione urodził się 25 maja 1887 r. w Pietrelcinie na południu Włoch. Od dzieciństwa miewał różne wizje, których doświadczał, gdy był zatopiony w modlitwie. Wcześnie odkrył swoje zakonne, a zarazem kapłańskie powołanie. Został kapucynem i przyjął imię Pio. Wywodzi się ono z łaciny – pius znaczy: pobożny, czuły, tkliwy, przywiązany. Można powiedzieć, że streszcza ono całą osobowość tego świętego.

Przeczytaj także: Modlitwa o łaski za przyczyną św. Ojca Pio

Nikogo zatem nie zdziwiły słowa św. Jana Pawła II wypowiedziane na placu św. Piotra 2 maja 1999 r. podczas beatyfikacji tego niezwykłego Włocha: „Ojciec Pio nie szukał własnej chwały, wystrzegał się zwłaszcza wszelkich form kultu jednostki. Pozostawał nade wszystko pokornym synem Kościoła, nie chciał stawać na czele jakiegoś nowego ruchu czy nurtu, bardzo rygorystycznie przestrzegał natomiast posłuszeństwa i wierności Ewangelii, tradycji oraz hierarchii kościelnej. Lud chrześcijański potrafił dostrzec «niezwykłą normalność» tego zakonnika pośród zgiełku i zamieszania naszego stulecia. Odkrywał w nim niezawodny punkt odniesienia. Kto szukał tanich wzruszeń i sensacji, prędzej czy później odchodził rozczarowany trzeźwością i prostotą nauczania oraz świadectwa Ojca Pio. Ale kto słuchał go wytrwale, znajdował w nim jakby towarzysza drogi w codziennym życiu i nauczyciela wiary”.

Wielu katolikom na całym świecie św. Ojciec Pio towarzyszy i uczy ich wiary. Tej wiary, której nie stracił na froncie I wojny światowej; tej wiary, którą przekazywał jako wychowawca w San Giovanni Rotondo, gdzie w końcu dokonał swojego żywota. Wiary, która unaoczniła się w darze stygmatów. Stały się one sensacją ściągającą tłumy wiernych i liczne media, ale też z tego powodu zaczęły się nim interesować władze kościelne, którym zawsze był posłuszny.

Marian Florek/Niedziela

Relikwie św. o. Pio

Relikwie św. o. Pio

Eucharystie, które sprawował, gromadziły rzesze. Aby się u niego wyspowiadać, trzeba było się zapisywać na specjalnych listach. Bóg obdarzył go licznymi darami – odczytywania ludzkich myśli, przewidywania przyszłości, bilokacji itd. Nade wszystko jednak obdarzył go darem prostoty serca.

Franciszek Forgione pozostawił po sobie dobra duchowe i materialne, np. Dom Ulgi w Cierpieniu. Święty Ojcze Pio, módl się za nami!

Św. Ojciec Pio, prezbiter
Ur. 25 maja 1887 r. Zm. 23 września 1968 r. Kanonizowany 16 czerwca 2002 r.

CZYTAJ DALEJ

Dzieło Ojca Pio ma 16 lat!

2020-09-23 21:27

archiwum

23 września – liturgiczne wspomnienie świętego z Pietrelciny to dzień wyjątkowy dla krakowskiego Dzieła Pomocy św. Ojca Pio.

To dzień 16 urodzin Dzieła! Dwa Centra Pomocy, 9 mieszkań wspieranych dla osób bezdomnych, dziesiątki tysięcy konsultacji specjalistycznych, kąpieli i wizyt w garderobie, a nade wszystko setki historii osób bez domu, które udało się zmienić na lepsze – to krótki bilans szesnastolecia działalności organizacji.

Dróg prowadzących do życia na ulicy jest wiele…

W fabryce przepracowałam kilkadziesiąt lat. W pewnym momencie mój zakład pracy przekształcono, a potem zamknięto. Pani w średnim wieku trudno było odnaleźć się w nowej rzeczywistości, nowego zatrudnienia nie było, a rachunki same nie chciały się opłacić. I tak w 2015 r. zostałam bez dachu nad głową.

Hela, bez domu

Trudno powiedzieć, które z moich przeżyć było najgorsze… śmierć mojego 18-letniego syna, który miał raka… wypadek samochodowy, który spowodował trwały uszczerbek na moim zdrowiu i wyglądzie, śmierć mamy czy rozwód z żoną po kilkunastu latach małżeństwa. Może to za dużo jak na jednego człowieka?

Robert, bez domu

…wszystkie jednak splatają się w Dziele Pomocy św. Ojca Pio, które 16 lat temu powstało z myślą o Heli, Robercie i wielu, wielu innych, którzy domu nie mają.

I w dniu urodzin nie może być inaczej – Dzieło w centrum stawia swoich podopiecznych i ich marzenia i… ogłasza urodzinową zbiórkę na ich spełnienie.

Na facebookowym profilu organizacji i stronie www Dzieła czytamy: Dziś wspomnienie św. Ojca Pio i… 16 urodziny Dzieła Pomocy! Z wdzięcznością patrzymy na każdy miniony dzień z osobami bez domu. Zapraszamy do wspólnego świętowania! Niech to będzie wyjątkowy dzień również dla każdego z Was. Pewnie zapytacie o prezenty… chętnie je przyjmiemy :) i przekażemy osobom bezdomnym. Ogłaszamy urodzinową zbiórkę dla osób potrzebujących, by spełniać ich marzenia. Jakie? Na przykład takie jak pani Teresy:

„Mam proste marzenia, aby mieć gdzie się umyć, uprać i wyprasować swoje ubrania. Chciałabym bardzo, aby na nowym miejscu odwiedzał mnie mój najmłodszy syn – to moja największa duma!”

Cel – 6 tysięcy złotych

Start – 23 września 2020

Meta – 30 września 2020

Każdego, który chciałby podarować urodzinowy prezent osobom bez domu, zapraszamy: https://www.facebook.com/donate/644690076441587/

DZIEŁO POMOCY ŚW. OJCA PIO jest organizacją pożytku publicznego, która powstała szesnaście lat temu z myślą o ludziach, którzy utracili swój dom. W miejscu tym w prawdzie i równości pracownicy, bracia kapucyni i wolontariusze towarzyszą osobom bezdomnym w ich drodze do samodzielnego życia. Fachowe i wszechstronne wsparcie udzielane ponad 2000 podopiecznym odbywa się w prowadzonych przez Dzieło Centrach Pomocy – przy ul. Loretańskiej 11 i ul. Smoleńsk 4 w Krakowie. Oprócz pomocy doraźnej – możliwości kąpieli, wymiany i wyprania odzieży – w Centrach udzielane jest również wsparcie specjalistyczne: socjalne, zawodowe, prawne i duchowe. Dodatkowo Dzieło Pomocy św. Ojca Pio prowadzi 9 mieszkań wspieranych, w których schronienie i profesjonalną pomoc otrzymuje ponad trzydzieści osób bezdomnych.

Dzieło Pomocy św. Ojca Pio od wielu lat angażuje się również w akcje społeczne mające na celu zwrócenie uwagi otoczenia na problem, jakim jest bezdomność. Staje się tym samym głosem zapomnianych, zepchniętych na margines i uwięzionych w krzywdzących stereotypach osób bez domu.


CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję