Czy w łódzkim pogotowiu zabijano pacjentów dla zysku? Czy mogło się tak zdarzać w innych miastach?... - te i inne pytania nurtują opinię publiczną w całym kraju, a policja i prokuratura badają sprawę. Nie uprzedzając wyników postępowań policyjnych i prokuratorskich, trzeba jednak zadać pytanie: jak to się działo, że lek Pavulon, mający zastosowanie wyłącznie wraz z intubacją, stosowany był przez personel karetek nie mających na wyposażeniu aparatury intubacyjnej? A wynika to z wstępnych danych, jakie przedostały się do prasy. Dlaczego zużycie tego leku w łódzkim pogotowiu było tak duże? Gdzie był nadzór i kontrola?
W oczekiwaniu na ostateczne wyniki prowadzonych śledztw nie sposób nie zapytać: czy ta afera nie powinna uczulić nas specjalnie na zgłaszane tu i tam, jeszcze nie tak śmiało, jak w innych krajach Unii Europejskiej, postulaty legalizacji eutanazji?
"Eutanaziści" posługują się chętnie argumentem, że "pacjent ma prawo wybrać śmierć zamiast cierpienia". Ignorują zupełnie problem możliwych nacisków psychicznych, presji, jaka może być wywierana na schorowanego i cierpiącego pacjenta celem uzyskania jego zgody: zwłaszcza gdy w grę wchodzą wielkie pieniądze, nieporównywalnie większe niż zyski, które prasa przypisuje dziś pracownikom pogotowia - sprawcom sugerowanych zgonów.
Towarzystwa ubezpieczeniowe przez całe dorosłe życie swych klientów pobierają składkę ubezpieczenia zdrowotnego w niebagatelnej przecież wysokości - kilku lub kilkunastu procent comiesięcznej pensji. Z pieniędzy gromadzonych na rachunku ubezpieczonego w towarzystwie ubezpieczeniowym opłacane są koszty jego leczenia. Zachodni ekonomiści obliczyli, że przeciętne koszty leczenia przeciętnego ubezpieczonego w okresie jego aktywności zawodowej, a także w pierwszych latach emerytury są znacznie mniejsze niż koszy leczenia w ostatnich latach życia, zwłaszcza gdy ubezpieczony ciężko i przewlekle choruje. Jakże więc wykluczyć w tej "eutanazistowskiej" propagandzie ów motyw zysku, jaki osiągają towarzystwa ubezpieczeniowe w przypadku wymuszania na pacjencie zgody na przedwczesne zadanie mu śmierci? Za czyje pieniądze prowadzona jest ta "eutanazistowska" propaganda?...
Aborcja i eutanazja to w gruncie rzeczy ten sam problem: fałszywej litości dającej pole do traktowania ludzkiego życia wyłącznie w materialistycznym wymiarze; stwarzający niebywałe możliwości przeliczania ludzkiego życia na pieniądze. W obydwu przypadkach zabija się najsłabszych: słabych - bo jeszcze nienarodzonych i słabych - bo ciężko chorych.
Afera łódzka, która tak wstrząsnęła opinią publiczną, powinna być przestrogą: co może zdarzyć się, gdyby "eutanaziści" przeforsowali kiedyś swój punkt widzenia...
A przy okazji: władze Unii Europejskiej narzucają państwom-członkom zniesienie kary śmierci, orzekanej przecież za największe zbrodnie; jednak nie narzucają swym państwom członkowskim zakazu aborcji i eutanazji. Dlaczego? Warto pytać euroentuzjastów o tę niekonsekwencję.