Euro pierwszym krokiem do zjednoczenia politycznego

W amerykańskim dzienniku o międzynarodowym zasięgu International Herald Tribune z 22 stycznia ukazał się artykuł byłego przedstawiciela Komisji Europejskiej w Waszyngtonie - Roya Denmana pt. Nowy pieniądz jednoczy Europę. Autor zestawił w nim argumenty za i przeciw potocznym wyobrażeniom, jakie pojawiły się w amerykańskich sferach finansowych w związku z wprowadzeniem w dwunastu krajach Unii Europejskiej jednolitej waluty euro. Stara się przy tym rozproszyć obawy, że wskutek tego nastąpi tak silne zespolenie Europy, iż stanie się ona nowym potężnym organizmem gospodarczo-politycznym, mogącym zagrozić interesom amerykańskim.
Roy Denman uspokaja swoich amerykańskich czytelników, pisząc, że takie niebezpieczeństwo nie istnieje, przynajmniej w najbliższej przyszłości. Widomym tego znakiem jest prosty fakt, że euro, w zasadzie pomyślane jako jednostka równa dolarowi, już na wejściu okazało się słabsze od dolara i nic nie wskazuje na to, żeby ten stan rzeczy miał się zmienić. Autor jest natomiast skłonny przyznać rację tym ekspertom, którzy uważają, że konsekwencją wprowadzenia euro musi być ściślejsze zespolenie polityczne tych krajów, które na jego rzecz zrezygnowały ze swojej waluty narodowej. Tego jednoczenia się Europy - zdaniem Denmana - Stany Zjednoczone nie powinny się jednak obawiać, gdyż od wprowadzenia wspólnej waluty do stworzenia np. wspólnej siły zbrojnej, należycie wyposażonej technicznie i zdolnej do skutecznego działania, jest jeszcze bardzo daleko.
Euro dopiero zapoczątkowało proces, którego kolejnymi etapami muszą być: liberalizacja rynku energetycznego, reforma rynku finansowego, stworzenie wspólnego systemu patentów i praw autorskich itp. Poza tym Unia Europejska musi przeprowadzić gruntowne reformy ustrojowe po to, aby w strukturze zaprojektowanej przed laty na sześciu udziałowców zmieściło się ich dwudziestu pięciu. Wszystko to musi potrwać. Jednakże - konkluduje autor - pierwszy krok został zrobiony, i, jak się zdaje, z tej drogi nie można już zawrócić.

Powstaje międzynarodowy kartel gazowy

Na tle najnowszych (także polskich) problemów z tranzytem rosyjskiego gazu ziemnego do Europy pewne zaniepokojenie może budzić wiadomość podana 22 stycznia przez niemiecki dziennik konserwatywny Die Welt, powtórzona w dniu następnym przez rosyjski serwis prasowy Inopressa, a zatytułowana: Rosną obawy przed kartelem eksporterów gazu. Obawy te, według opinii dziennikarza gazety niemieckiej Daniela Wetzela, powstały w Komisji Unii Europejskiej i u wielkich importerów gazu ziemnego. Przyczyną ich jest zarysowująca się możliwość powstania nowego kartelu krajów - dostawców gazu, podobnego do działającego od lat kartelu producentów ropy naftowej OPEC. W sposób prawie niedostrzegalny dla światowej opinii publicznej przedstawiciele jedenastu krajów eksportujących gaz (są w tej liczbie m.in. Rosja, Algieria i Norwegia) odbyli już w maju ubiegłego roku w Teheranie naradę, w czasie której zostało zawarte porozumienie nazwane GECF (Forum Krajów Eksporterów Gazu). Przedstawiciele tychże krajów mają się teraz zebrać pod koniec stycznia na pierwszym, już roboczym, posiedzeniu. Jego celem ma być rozpoznanie stanu złóż gazu oraz rozmiarów jego wydobycia. Obserwatorzy nie wykluczają możliwości, że na tym spotkaniu Forum może zacząć się przekształcać w zalążek przyszłego kartelu, który - podobnie jak czyni to OPEC w odniesieniu do ropy naftowej - będzie dyktować ceny nabywcom gazu ziemnego w skali światowej.