2 lutego - w święto Ofiarowania Pańskiego - obchodziliśmy Dzień Życia Konsekrowanego. Dla ludzi świeckich to niezgłębiona tajemnica, trudna chyba także do zdefiniowania przez osoby konsekrowane. Przypomina się wiersz ks. Jana Twardowskiego, który tak powiedział o dniu swoich święceń: "nadziwić się nie mogę swej duszy tajemnicą...".
Potrzebne są takie dni, żeby człowiek bardziej zrozumiał niektóre zagadnienia. Do takich należy m.in. życie konsekrowane, czyli życie bez reszty poświęcone Panu Bogu.
Dzień Życia Konsekrowanego to dzień refleksji dla wielu tysięcy osób, mężczyzn i kobiet, którzy zdecydowali się na oddanie swojego życia w całości Panu Bogu. Refleksji nad swoim naśladowaniem Jezusa Chrystusa w czystości, ubóstwie i oddaniu Ojcu.
Modląc się w tym dniu za bliskie nam osoby konsekrowane i cały stan duchowny, zastanawiamy się nad kulturą konsekracji, kulturą życia konsekrowanego. Przez przypadek odkryłem to wyrażenie, przysłuchując się jednej z audycji radiowych, podczas której człowiek świecki, telefonując do redakcji, użył tego określenia. Kultura konsekracji rozumiana jest tu jako ogromna troska i staranie człowieka, żeby tak pracować, tak realizować swoje życie, by pretendowało ono do miana konsekracji. To jest jakby układ człowiek - Bóg. Z jednej strony wola człowieka, który decyduje się na oddanie Panu Bogu, i z drugiej - wola Boga, który przyjmuje człowieka. Bardzo pięknie obrazowały to śluby benedyktyńskie, szczególnie w średniowieczu, bo wyglądały w ten sposób, że opat brał w swoje dłonie złożone dłonie profesa, czyli składającego śluby, a ten składał ślub miłości Bożej. W ślubie miłości Bożej zawarty był akt konsekracji - poświęcenia życia. Życie konsekrowane, czyli życie, w którym składa się śluby czystości, posłuszeństwa i ubóstwa, zostało spięte jedną wielką klamrą miłości Pana Boga, Jezusa, którego profes staje się naśladowcą.
Należy pogratulować wszystkim, którzy podejmują decyzję włożenia swoich rąk w ręce Kościoła, który w imieniu Chrystusa przyjmuje tę decyzję, błogosławi ją, konsekruje i tym sposobem, także dzięki decyzji płynącej od przełożonego kościelnego, człowiek staje się istotą związaną z Bogiem.
Warto zwrócić uwagę na to, że kultura konsekracji ma ogromne zakorzenienie w Ewangelii, bo pokazuje nam Jezusa Chrystusa, którego uczeń ma naśladować, ale także w Starym Testamencie, gdzie wiele obrazów biblijnych pokazuje, jak człowiek poświęcony Bogu wiąże się z Bogiem, jak wygląda kontakt osoby związanej z Bogiem, Panem i Stwórcą.
Akt konsekracji - który przeżywają zarówno mężczyźni, jak i kobiety, siostry zakonne, bracia zakonni, członkowie instytutów świeckich, a także kapłani zakonni i diecezjalni - sprawia, że osoby te czują się bardzo blisko Pana Boga i że królestwo Boże jest w nich obecne w sposób ewidentny. Stanowią oni miejsce, w którym rozwija się powołanie, gdzie dokonuje się prawdziwa kultura konsekracji.