W tym roku święto Narodzenia Najświętszej Maryi Panny ustąpiło zwyczajnej, Jezusowej niedzieli. Ale tam, gdzie istnieje zwyczaj, będzie błogosławieństwo ziarna do siewu. Bo ten siew ­ to ludzkie dzieło, ludzka praca, taka uroczysta, choćby nie było tej płachty z ziarnem, przewieszonej przez ramię, i tego zamaszystego ruchu ręki rzucającej ziarno w spulchnioną ziemię. Choćby był tylko siewnik... W Ewangelii Pan Jezus rzuca ziarno słowa, dla którego rolą są ludzkie serca. Tym ziarnem jest dla Niego słowo Boże, słowo o przebaczeniu, miłości i o małej wspólnocie. A we wspólnocie nie można być tylko widzem, nie można "uczestniczyć", stojąc w biernej postawie, daleko od ołtarza, na dziedzińcu kościoła ­ dla świeżego powietrza..., bo i tam słowo kapłana dochodzi przez głośnik...
A i my, obecni wewnątrz kościoła, nie możemy patrzeć na tych z obrzeży z lekceważeniem, z poczuciem wyższości. Ale musimy pamiętać, że Pan Jezus, mówiąc o tej małej czy najmniejszej wspólnocie, zachęca nas serdecznie do podejmowania współodpowiedzialności za braci zajmujących miejsce "z dala...". Na potrzebę zaangażowania, nieobojętności wobec drugiego wskazuje Jezusowa zachęta do upomnienia. Upomnienie "w cztery oczy" wskazuje na intencję życzliwości, dobroci, delikatności. Ale nie możemy tolerować fałszu, bo to jest postawa sprzeczna z miłością bliźniego. Gdy jest ten drugi lub trzeci, wówczas upomnienie może przekształcić się w życzliwą dyskusję. A gdy ktoś broni fałszu lub głosi zasady błędne i szkodliwe dla wspólnoty, wtedy konieczne jest owo powiększone grono, owych dwóch, trzech i w ostateczności wspólnota Kościoła. Jednak na każdym etapie tego upomnienia konieczna jest miłość prawdy, która obejmuje każdego człowieka. Trzeba jednak zaczynać od przebaczenia, bo i nam Bóg przebacza, bo tylko miłość jest doskonałym wypełnieniem prawa ­ prawa miłości.