Reklama

Św. Maksymilian Maria Kolbe - w 20. rocznicę kanonizacji

Święty z czasów pogardy

Niedziela Ogólnopolska 41/2002

Uroczystości kanonizacyjne o. Maksymiliana na Placu św. Piotra w Rzymie, 10 pażdziernika 1982 r.

Uroczystości kanonizacyjne o. Maksymiliana na Placu św. Piotra w Rzymie, 10 pażdziernika 1982 r.

Św. Maksymilian był pierwszym Polakiem wyniesionym na ołtarze Kościoła powszechnego przez Papieża Polaka i pierwszym świętym drugiego tysiąclecia wiary na naszej ziemi. Dzień jego kanonizacji stał się poniekąd zwieńczeniem Millennium chrześcijańskiej Polski. Oto u kresu minionego tysiąclecia i u progu nowego zajaśniał narodowi Święty, będący opoką miłości na trudną, ale pełną ufności przyszłość. Pozostał patronem czasu próby i czasu nadziei. Patronem naszych trudnych czasów.
Kanonizacja o. Kolbego była wydarzeniem niezwykłym. Przybyli na nią nie tylko rodacy z kraju i z emigracji, ale również liczni pielgrzymi z różnych stron świata: z Włoch, Niemiec, Stanów Zjednoczonych, Brazylii, Japonii, Korei, Indii... Wierni szczelnie wypełnili Plac św. Piotra w Rzymie, aby oddać cześć nowemu Świętemu i modlić się za jego wstawiennictwem w bieżących potrzebach. I wyraźnie doświadczyli, że ogłoszenie świętym o. Maksymiliana trafia w jakiś newralgiczny punkt wrażliwości człowieka naszej epoki i zarazem uwypukla w szczególnie wymowny sposób dramat całej ludzkości. W Męczenniku Oświęcimia uwidoczniła się bowiem centralna prawda Ewangelii o potędze miłości, na co wyraźnie zwrócił uwagę Ojciec Święty w homilii kanonizacyjnej: "Ma-ksymilian nie umarł - ale oddał życie... za brata. Była w tej straszliwej po ludzku śmierci cała ostateczna wielkość ludzkiego czynu i ludzkiego wyboru: sam się dał na śmierć z miłości. I było w tej jego ludzkiej śmierci przejrzyste świadectwo dane Chrystusowi: świadectwo dane w Chrystusie godności człowieka, świętości jego życia i zbawczej mocy śmierci, w której objawia się potęga miłości".
W tamten pamiętny dzień sprzed dwudziestu lat okazało się, że "Męczennik miłości" ma wiele do powiedzenia również naszym czasom, w których nierzadko odnotowuje się brak miłości, solidarności i altruistycznych postaw.
"Św. Maksymilian ukazał światu prawdziwą duszę Europy i sam może być uważany za Europejczyka doskonałego... Może on być słusznie uważany za ambasadora polskości" - pisał z okazji kanonizacji ks. Jerzy Mirewicz TJ.
Czym zasłużył sobie o. Kolbe na tak wyjątkowe uznanie w świecie i na niegasnące zainteresowanie swoją postacią?
Wypadło mu działać w czasach Europy rozdartej i podzielonej przez dwa systemy oparte na pogardzie dla człowieka i podejmujące brutalną walkę z Kościołem: w okresie komunizmu i hitleryzmu, które tragicznie naznaczyły historię XX wieku. Ideologiom, które odważyły się głosić "śmierć Boga", przeciwstawiał on swoje apostolstwo bez granic. W trudnych i skomplikowanych układach społeczno-politycznych starał się urzeczywistnić orędzie chrześcijańskiej miłości. Trzymał się wytrwale niezłomnej idei: przywieść do Boga przez Niepokalaną nie tylko swój kraj i kontynent, ale cały świat! W tym celu stworzył maryjny warsztat apostolskiej pracy - Niepokalanów, w którym wspólnie z licznymi współbraćmi konsekwentnie realizował światowy plan ratowania zagrożonej ludzkości.
W swych zamierzeniach apostolskich sięgał niezwykle daleko, poza granice europejskie. Dotarł "aż na krańce ziemi", do odległej Japonii, aby ludom Azji przybliżyć nową duchowość chrześcijańską i maryjną. Także tam powołał do istnienia Niepokalanów dla głoszenia wielkich rzeczy, które Bóg zdziałał dla człowieka. W ramach "nowej ewangelizacji" - choć jej jeszcze tak nie nazywał - próbował wejść do wszystkich domostw japońskich. Dziś uznawany jest za prekursora działalności misyjnej Kościoła i rzecznika dialogu z innymi wyznaniami.
Ukoronowaniem pracowitego życia św. Maksymiliana stała się jego śmierć głodowa w bunkrze obozowym, przez którą przekreślił panoszące się bezprawie i nienawiść. Dopełnił się wtedy najwyższy akt jego ewangelizacji.
Czy prorocze inicjatywy o. Kolbego, które znalazły swój prolog w uroczystym i historycznym dniu kanonizacji, mają szansę spełnienia?
Na przestrzeni minionych dwudziestu lat, które dzielą nas od publicznego uznania jego świętości i zarazem od potwierdzenia słuszności obranej przez niego drogi, zmieniło się oblicze Polski, Europy i świata. Wobec dążeń do zjednoczenia kontynentu, który w ostatnich latach zapragnął powrócić do utraconej jedności i pracować wspólnie na rzecz postępu ludzi, a także wobec procesu światowej globalizacji o. Maksymilian nie przestaje przypominać tym, od których zależą losy społeczeństw, że "tylko miłość jest twórcza" i że tylko cywilizacja miłości ma przyszłość. Tylko codzienne niezmordowane poświęcanie się dla wielkiej sprawy przynosi owoc. Tylko bezinteresowny dar z siebie i poniesiona ofiara stwarzają "nowego człowieka".
Znakiem obecności Boga w dziejach świata są ludzie święci i ich wiarygodna postawa w czasach próby. "Postać św. Maksymiliana pozostaje świadectwem epoki i należy do znaków czasu" - powiedział Papież do polskich pielgrzymów nazajutrz po kanonizacji. W nim "człowiek współczesny odkrywa przedziwną syntezę cierpień i nadziei naszej epoki". W nim "miłość okazała się potężniejsza od śmierci, potężniejsza od antyludzkiego systemu". Po dwudziestu latach ta "nauka" jest wciąż aktualna. Należy nieustannie pamiętać o tym doświadczeniu historii, w którym zakwitła jego świętość.

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Msza św. krok po kroku

Rozumienie znaków i symboli, gestów i postaw pozwala nam świadomie i owocnie uczestniczyć we Mszy św.

Każdy, kto poważnie traktuje swoje chrześcijaństwo, wie, że we Mszy św. należy uczestniczyć. Ale nie wszyscy zadają sobie pytanie, czym owo uczestnictwo jest i co należy zrobić, aby stało się ono świadome, czynne i owocne, czyli właśnie takie, jakie powinno być. Na pewno odpowiednie uczestnictwo nie ogranicza się jedynie do wypełnienia pierwszego przykazania kościelnego, czyli do fizycznej obecności w kościele w każde niedzielę i święto nakazane. Aby prawdziwie uczestniczyć we Mszy św., nie wystarczy także być tylko skupionym i pobożnym oraz gorliwie się modlić. To zbyt mało, a nawet można powiedzieć, że nie do końca o to by chodziło. Warto więc przyglądnąć się naszemu uczestnictwu we Mszy św. i spróbować odnaleźć, co w niej jest naprawdę ważne.

CZYTAJ DALEJ

Tajemnice chwalebne

Niedziela zamojsko-lubaczowska 43/2003

[ TEMATY ]

różaniec

Karol Porwich/Niedziela

1. Tajemnica Zmartwychwstania Chrystusa

CZYTAJ DALEJ

Klerycy zainaugurowali nowy rok akademicki

2022-10-03 15:28

Ks. Wojciech Kania/Niedziela

W Wyższym Seminarium Duchownym w Sandomierzu rozpoczął się 202. rok akademicki.

Uroczystej Mszy św. przewodniczył bp Krzysztof Nitkiewicz. Koncelebrowali ks. prof. dr hab. Przemysław Kantyka, dziekan Wydziału Teologii KUL oraz licznie przybyli kapłani.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję