Ewangelicznego siewcy, który sieje nie tylko na ziemię żyzną, ale i na skały, i między ciernie, i na drogę, nie należy posądzać o marnotrawstwo. On ma swoją logikę. Lepiej niż ktokolwiek zna właściwości ludzkich serc i wie, że każde z nich może stać się urodzajną glebą, choć za pierwszym razem nie wszędzie można się spodziewać obfitych plonów. Dlatego sieje obficie, nie tylko w urodzajne od lat zagony. Rośliny, jak możemy się o tym przekonać naocznie w czasie wakacji, mają zdumiewające wprost możliwości przystosowania się do środowiska. Wcale nie potrzebują żyznej gleby. Wyrastają nawet na piaszczystych wydmach nadmorskich i w głębinach jezior. Potrafią zakorzenić się na skalnych zboczach, na murach opuszczonych zamczysk i na betonowych wiaduktach.

Oczywiście, nie wszędzie wyrastają od razu falujące łany zbóż czy dorodne jabłonie. Na to potrzeba czasu. Nieraz skaliste podłoże umożliwia na początek jedynie rozwój mchów, glonów lub sukulentów. Ale z czasem za prymitywnymi pionierami wchodzą inne gatunki. I tak zarastają pustynie i jeziora, aż w końcu na nieurodzajne przed tysiącami lat obszary wychodzą żniwiarze.

Tylko ziarno rzucone w rwące potoki, na odsłonięte granie, po których hula wiatr, i na ruchliwe szlaki komunikacyjne nie ma żadnych szans. Na uczęszczanym trakcie, nawet gdyby to była polna ścieżyna, nic nie wyrośnie. Do wzrostu i owocowania ziarna potrzeba bowiem spokoju. Bardziej spokoju, niżeli podatnej gleby.

Słowa Chrystusa pewnie dlatego często nie wydają w naszym życiu oczekiwanego plonu, ponieważ są ziarnem posianym na drodze. Jak trasą szybkiego ruchu, lub rwącym strumieniem, każdego dnia przewalają się przez nasze serca tysiące spraw. Gonimy uciekające chwile, bo " czas to pieniądz". Chcemy wierzyć naiwnie, że jesteśmy niezastąpieni. Targają nami burze namiętności. Chwytamy przyjemności, aby żyć pełną piersią, bez zatrzymania, bez refleksji, bez sensu.

Wakacje to dobry czas, by się oderwać od swego kołowrotu. Popatrzeć na leśne dróżki, jak zarastają, gdy tylko ludzie przestają nimi chodzić. Wystarczy nawet krótkie wstrzymanie ruchu, by coś zdążyło się zakorzenić. Tak jest i w ludzkim sercu. Parę dni spokoju i ciszy, a jakieś Boże natchnienie zakorzeni się w człowieku. Zwyczajnie potrzeba ciszy, która dla wielu z nas może być początkowo trudna do zniesienia.

Serce, przez które codziennie przewalają się z hukiem tysiące spraw, pozostaje ostatecznie puste. Dlatego nie chciejmy się w wakacje zabawić na śmierć. Nie dajmy się zmęczyć nadmiarem atrakcji. Zdobądźmy się na kilka dni spokoju. A Bóg z resztą sobie poradzi.