Pustelnik

Jan urodził się w 1414 r. w Dukli (diecezja przemyska) w rodzinie mieszczańskiej. Legenda głosi, że studiował w Krakowie. Po studiach wrócił do Dukli, gdzie żył jako pustelnik w lasach. Przez modlitwę i samotność zapewne chciał wyrobić sobie właściwe spojrzenie na sprawy otaczającego go świata oraz być bardziej blisko Boga. Po opuszczeniu pustelni wstąpił do franciszkanów konwentualnych prawdopodobnie w Krośnie między 1434 a 1440 r. Miał wtedy ok. 20-25 lat. Przed przyjęciem święceń kapłańskich odbył studia u franciszkanów. W zakonie piastował różne stanowiska, m.in. kaznodziei. Był światłym kapłanem i teologiem. Kilkakrotnie obierano go na przełożonego klasztoru w Krośnie i Lwowie, był też kustoszem między 1443 a 1461 r. Po złożeniu tej funkcji powierzono mu urząd kaznodziei we Lwowie.

Utrata wzroku i niedowład nóg

W 1463 r., pod wpływem św. Jana Kapistrana, reformatora franciszkańskiego życia zakonnego, Jan wstąpił do bernardynów. Ci wysłali go najpierw na krótki czas do Poznania. Resztę życia spędził w klasztorze, gdzie piastował różne urzędy. Zarówno jako kaznodzieja, jak i spowiednik odznaczał się niezwykłą gorliwością. Miał dar proroctwa. Nie stronił też od pracy fizycznej w ogrodzie i kuchni. W pełnieniu obowiązków nie przeszkodziła mu nawet utrata wzroku oraz niedowład nóg. Zmarł we Lwowie 29 września 1484 r.

Czciciel Matki Bożej

W zakonie brał udział we wszystkich nabożeństwach, wyróżniał się kultem do Matki Bożej. Często na modlitwie spędzał całe noce. Zaraz po jego śmierci rozwinął się jego kult. Rosła ilość spisywanych cudów i łask otrzymanych od Boga za jego pośrednictwem. 2 stycznia 1733 r. Klemens XII ogłosił go błogosławionym. Kanonizacji Jana z Dukli dokonał Jan Paweł II w czerwcu 1997 r. Relikwie Świętego spoczywają w kościele w Dukli.