Oaza we wspomnieniach -

Przemekz Bachórza (lat 18, animator):

Pięć lat trwało moje przygotowanie się do pełnienia posługi animatora. Oaza w Domaradzu była moją szóstą z kolei, a pierwszą, podczas której zostałem powołany do pełnienia tak odpowiedzialnego zadania. Wiedziałem, że Jezus, który mnie kocha i jest moim Panem nigdy mnie nie opuści. Wierzyłem, że z Jego pomocą można wszystko. Jadąc na oazę chciałem także znaleźć odpowiedź na pytanie, które zadał mi Jezus: "A wy za kogo Mnie uważacie?"

Ewaz Sanoka (uczestniczka):

Oazę, na której byłam po raz pierwszy przeżyłam bardzo głęboko. Trudną chwilą dla mnie był wyjazd mojej współlokatorki, z którą byłam mocno związana. Najbardziej poruszyła mnie spowiedź generalna, podczas której ks. Janusz udzielił mi wielu potrzebnych rad, niezbędnych do tego, aby stać się nowym człowiekiem. Natomiast w czasie skupienia modlitewnego przed zesłaniem Ducha Świętego, czułam iż rzeczywiście wypełnia mnie całą. Jestem osobą otwartą na ludzi, a oaza przyczyniła się do tego, że mam jeszcze więcej cierpliwości do wysłuchiwania bliźnich i pomagania im. Obecnie staram się wprowadzać w swoje życie hasło, które towarzyszyło nam przez te 15 dni: Maryjo, spraw niech będę kimś.

Marekz Kosiny (uczestnik):

Trzeci z kolei pobyt na oazie sprawił mi dużo radości. Prócz modlitwy i wypełniania codziennych obowiązków, bawiliśmy się wspaniale. W części bolesnej Różańca, adorowaliśmy krzyż i Najświętszy Sakrament. Nasze spotkania z Bogiem odbywały się w kościele św. Mikołaja w Domaradzu. W ramach wycieczek pieszych zwiedziliśmy m.in. miejscowość Blizne, gdzie w kościele pw. Wszystkich Świętych znajduje się drewniana figurka Matki Bożej Pełnej Łaski z XV w. Czas oazy pozwolił mi nie tylko odpocząć, ale przede wszystkim zastanowić się nad swoim życiem.