Młodość

Julianna urodziła się w 1192 r. w Retinne k. Liege. We wczesnych latach swego dzieciństwa straciła oboje rodziców. Po ich śmierci została oddana do klasztoru Sióstr Augustianek. Wychowywana przez siostry w niezwykłej pobożności w wieku 15 lat podjęła decyzję wstąpienia do tej wspólnoty zakonnej.

Wizjonerka

Gdy była jeszcze nastolatką, w 1209 r. po raz pierwszy doznała niezwykłej wizji – zobaczyła świetliste koło, przypominające świecący jasno księżyc, które było zabrudzone ciemną plamą. Julianna długo zastanawiała się i prosiła Boga o znak, czy widzenie, jakiego doświadczyła, jest wytworem jej wyobraźni i specyficznej duchowej pokusy, czy też efektem Bożego natchnienia. Po długich modlitwach, sam Chrystus wyjaśnił jej znaczenie niezwykłej wizji. Jaśniejący „księżyc” miał być Kościołem, a ciemna plama to brak w roku kościelnym święta ku czci Eucharystii – Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa. Pan Jezus zażądał ustanowienia takiego święta, pragnął, aby obchodzono je w całym Kościele, w czwartek po niedzieli Świętej Trójcy.

Inicjatorka uroczystości Bożego Ciała

Pod wpływem tych objawień, już jako przełożona, wystąpiła do miejscowego biskupa o wprowadzenie święta Bożego Ciała. Po raz pierwszy obchodzono to święto w 1247 r. w Liege. Miejscowy archidiakon, Jakub Pantaleon, był szczególnym orędownikiem nabożeństwa do Ciała i Krwi Chrystusa. Kiedy został papieżem, przyjmując imię Urbana IV, wprowadził uroczystość Bożego Ciała jako obowiązujące w całym Kościele.

Życie pustelnicze

Bł. Julianna nie doczekała faktu ogłoszenia uroczystości Bożego Ciała. Usunięta z funkcji przełożonej spędziła resztę życia jako pustelnica zamurowana w swej celi. Zmarła w dniu, który przepowiedziała: 5 kwietnia 1258 r.