Wiara przejęta z domu

Joanna d’Arc urodziła się z 5 na 6 stycznia 1411 lub 1412 r. w Domremy w Lotaryngii. Rodzice, Jakub i Izabela Romee, byli wieśniakami. Pod wpływem matki, osoby głęboko wierzącej, wyrastała w atmosferze religijnej. Matka nauczyła Joannę modlitw i wszczepiła w nią współczucie dla ludzkiej niedoli.

Wizje

Od 13. roku życia towarzyszyły jej wizje. Jawili się jej św. Michał Archanioł, święte męczennice Katarzyna i Małgorzata, od nich Joanna dowiedziała się o tragicznej sytuacji ojczyzny i o swojej misji. Pod wpływem tych duchowych doświadczeń w 1428 r. 17-letnia Joanna podjęła dzieło wyzwolenia Francji zajętej przez wojska angielskie. Ogarnięta wiarą, że jest wolą Bożą, by to ona właśnie stanęła na czele narodu, przekonała o tym wuja Duranta Laxarta. Z nim udała się do komendanta pobliskiego garnizonu w Vaucouleurs, a następnie do króla Karola VII.

Na czele sił zbrojnych Francji

Joannę poddano trzytygodniowym badaniom przez duchownych w Poitiers. Gdy wyniki okazały się pozytywne, pozwolono Joannie wyruszyć na czele sił zbrojnych do Orleanu. Uzbrojono ją i wręczono specjalnie sporządzony sztandar. W Orleanie Joanna zagrzewała do walki. Chciała także, by żołnierze byli dobrze przygotowani duchowo. Wymagała, by zaprzestali grabieży, sprośnej mowy, przystępowali do spowiedzi i Komunii św. Dzięki takiej postawie i odwadze żołnierzy, Anglicy musieli odstąpić od miasta po 17-miesięcznym oblężeniu.

Niewola i śmierć

Wiosną 1430 r. Joanna wzięła udział w potyczce pod Compiegne. Tutaj zostaje raniona, wzięta do niewoli i odsprzedana Anglikom za 10 tys. franków. Uwięziono ją w Rouen w żelaznej klatce, do której przykuto ją za szyję, ręce i nogi. Żyła o chlebie i wodzie, strzeżona dniem i nocą. Najpierw pozbawiono ją sławy, oskarżając o czary i kontakty z szatanem. Sąd wydał fałszywe oskarżenie, na mocy którego Joanna została skazana na śmierć. Spłonęła na stosie 30 maja 1431 r. Po 25 latach stwierdzono, że proces w Rouen był stronniczy i kłamliwy, a Joannie przywrócono dobre imię.