Wybacz mi,
że nie mogłem
być przy Was
na pogrzebie śp. Jurka,
Twego męża.

Zaskoczyła mnie
ta wiadomość.
Jestem przy Was,
modlę się z Wami
i pocieszam Was
słowami wiary.

Przytul do serca
Anię i Jacka,
a najmocniej Julkę,
która modli się za mnie
codziennie i kłóci się
z panią doktór,
że to jej biskup.

Prosiłem, aby na
pogrzebie śp. Jurka
ks. Andrzej odczytał
mój list.
Schowaj go na pamiątkę
dla Julci.
Nie wzięłaś jej na pogrzeb,
ale jak Ty jej powiesz,
że taty nie ma?
Bądź mocna!

Dobrze, że na pogrzeb śp. Jurka
przyjechała orkiestra
z Gąbina.
Oni dobrze grają,
a Jurek grał z nimi
tyle lat.
Co więcej,
grał zawsze intradę
na Podniesienie.

Dowiedziałem się,
że gdy grali:
Słuchaj, Jezu,
jak Cię błaga lud...
Przemień, o Jezu,
smutny ten czas,
to ledwie skończyli,
bo wszyscy płakali.

Tak dużo ludzi
podeszło do Ciebie
i do Dzieciaków
na znak pokoju.

Bożenko, będę o Jurku
pamiętał w moich
pacierzach.
Pan Starosta tak Cię
chwalił na opłatku w Kutnie
i zapewniał,
że teraz wszyscy więcej
będą się troszczyć o Ciebie.

Piszę do Ciebie ten list
z dwu powodów...
Najpierw dziękuję Ci,
że przyniosłaś mi Julcię
i bożonarodzeniowe
zdjęcie z nią
przed Matką Bożą,
moją Księżną Łowicką.
Dołączę to zdjęcie
do Niedzieli.

Wzruszyłaś mnie
do łez tą pamiątką
po Jurku.
Przyniosłaś mi jego trąbkę
i książeczkę z nutami.
Pierwsze nuty to:
Jeszcze Polska nie zginęła,
a ostatnie pisał widać
z pośpiechem:
Kto się w opiekę
odda Panu swemu.
Mój Boże!
Czy to była jego
ostatnia modlitwa?

Trąbka jest śliczna.
Grałbym na niej
z kolegiackiej wieży,
gdyby to było parę
lat wcześniej.
Myślę, że Jurek
ucieszy się, gdy dam
jego trąbkę któremuś
z dzieciaków
mojej żdżarskiej orkiestry.
Napiszę na trąbce:
Pamiętaj o śp. Jurku Stawickim.

Ucałuj Julcię ode mnie.
Teraz bądź mocna.
Wiem, że Jurek z nieba
jeszcze więcej niż tu
będzie się troszczył
o Anię, Jacka i Julcię,
a najwięcej o Ciebie.

Tylko już nie płacz.
Uśmiechaj się do Julci.
Pozdrów doktór Basię.
Z Bogiem.