We wszystkich domach na świecie, w biednych i bogatych, w centralnym miejscu największego pokoju, w tzw. meblościance, na specjalnym stoliczku nakrytym koronkową serwetką lub szafce, ozdobiony kwieciem czy fotografiami bliskich, stoi najważniejszy w domu sprzęt - wielkie czarne pudło - telewizor.

Mówi się o nim okno na świat, nauczyciel, nowoczesna niańka, przyjaciel. Dostarcza rozrywki, uczy, bawi, i chociaż czasem gniewamy się nań, że zabiera zbyt wiele czasu, to jednak on właśnie króluje niepodzielnie w większości domów. Według programów telewizyjnych ustala się program domowych zajęć, rodzinnych spotkań, a nawet porę niedzielnego wyjścia do kościoła. Dla niektórych bowiem program w TV czy film ważniejszy jest niż spotkanie z Panem Bogiem. "Pan Bóg się przecież nie obrazi - mówią - a film można stracić bezpowrotnie" . I aż dziw bierze, jak ludzkość mogła kiedyś obywać się bez tego sprzętu. Gdy zdarzy się przerwa w dostawie prądu lub awaria ukochanej maszyny - następuje klęska. Świat staje się pusty, dom i rodzina obcy, rozmowy z przyjaciółmi nie kleją się. Zabrakło spoiwa. Bo o czym, jeśli nie o programach, serialach czy telewizyjnych rozrywkach rozmawia się najczęściej?

- Już nie potrzebne są książki - wyznała kiedyś znajoma pani - jest wideo, jest telewizja, cała ta kontaktowość.

Kto teraz książki czyta?

Twierdzi się, że my, Polacy, czytamy coraz mniej, że coraz mniej kupujemy książek. To prawda. Ale nie dzieje się tak tylko ze względu na brak zainteresowania słowem pisanym, ale na ceny. Nie raz i nie dwa, a nawet nie dziesięć razy wychodziłam z księgarni z żalem, smutkiem i opuszczoną głową. Drogo, bardzo, bardzo drogo...

Dużo tańsza jest telewizja. Wystarczy wygodnie usiąść w fotelu, nacisnąć odpowiedni guzik i - cóż widzimy? Głupstwo, kolorowe głupstwo, błyskające wszystkimi barwami, chamstwo i wrzaskliwy prymitywizm. Filmy, filmiki, seriale, programy mające dostarczyć rozrywki i inne " wytwory" powstające za "ciężkie" pieniądze. Dla kogo? Kogo bowiem może bawić i śmieszyć i czego nauczyć prezentowany brak kultury, uproszczone do minimum niewybredne słownictwo, wulgarne żarty, grube obyczaje i moralne niechlujstwo?

Możliwe, że jest jakiś, wierzę, że nikły, procent tych, którym się to podoba, ale co z nami? A telewizja nie przedstawia wielkiego wyboru. Możemy oglądać to, co się nam serwuje lub nic. A przecież, zaobserwowałam to już dawno temu, że w wielu domach od rana do nocy, "porykuje" włączony telewizor. Najczęściej bez potrzeby, ot tak, żeby coś grało, coś się ruszało, żeby dom nie wydawał się pusty. I w ten sposób właśnie niezauważalnie przywykamy do głupstwa, kłamstwa, chamstwa i paskudy. Z czasem przestają razić głupkowate dialogi i zachowania, prostackie i plugawe słownictwo, i umyka naszej uwadze rzecz najważniejsza, że robi się z nas głupców, że usiłuje się nas, telewidzów, sprowadzić do poziomu prezentowanych postaci. Piwo i głupstwo, głupstwo i piwo. W telewizyjnym życiu nie ma miejsca na wiarę, patriotyzm, historię i narodową mądrość. Telewizyjne głupstwo wszystko to wyśmiewa i pokazuje, jak być głupim i jeszcze głupszym.

Znieczuleni piwem tak często reklamowanym w telewizji, znieczuleni filmami przemocy i gwałtu, zapatrzeni w raj proponowany w reklamowych sekwencjach zatracamy poczucie rzeczywistości.

"Ludzie dzisiejsi marnują zbyt wiele czasu na wysłuchiwanie słów i myśli innych ludzi. Lepiej by czynili, słuchając więcej w spokoju i skupieniu własnych myśli. Wiedzę możemy przejmować od innych, lecz mądrości musimy się nauczyć sami. Źródło jej bierze początek w nas samych, z milczącej głębi naszych samotnych rozmyślań i marzeń. Woda jej przezroczysta jest i zimna jak prawda - lecz smak ma gorzki jak łzy". Tak pisał przed przeszło siedemdziesięciu laty lekarz i humanista Axel Munthe. Jego słowa aktualne są i dziś, chociaż za jego czasów nie było jeszcze telewizji.