Przekaźnik telewizyjnej "Panoramy", relacjonując (15 sierpnia o godz. 22.00) rocznicę zwycięstwa z 1920 r., jednym tchem stwierdził, że cudu nie było, a zwycięstwo odnieśliśmy dzięki operacji wojskowej prowadzonej przez... itd. Zaskakuje takie sformułowanie, skoro wiemy, że odpowiedź na pytanie "był cud, czy go nie było?" nie należy do kompetencji dziennikarskich lecz teologicznych.

Generał Józef Haller tak to przedstawia: "Nazwano tę bitwę cudem dlatego, że odbył się gwałtowny, tak nieoczekiwany zwrot w naszej sytuacji wojennej i czego zrazu przerażony naród nie mógł pojąć - słysząc o naszym gdzieniegdzie panicznym odwrocie; widząc coraz to powiększające się szeregi rannych, których szpitale nie mogły pomieścić, zwłaszcza przy rozwijającej się epidemii tyfusu i dezynterii; widząc tłoczące się po drogach masy uchodzących ze Wschodu ze swoim dobytkiem; a propaganda bolszewicka docierała coraz bardziej w głąb kraju, niestety sekundowała jej część prasy, na którą niejednokrotnie wyzywali żołnierze... Naród zjednoczył się politycznie i społecznie..., a wszyscy modlili się żarliwie i tak iskra nadziei, w dniu 15. 08.1920, przemieniła się w żar płomienny wiary w pełne zwycięstwo" (Duszpasterz polski zagranicą, nr 4, Rzym 1950, s. 420) . Główny operator tegoż zwycięstwa tak to rzeczowo osądza: "Zwycięstwo nasze u wrót stolicy Polski, wkrótce po tak gwałtownym odwrocie wojsk polskich przed przeważającymi siłami nieprzyjacielskimi i po poniesieniu widocznych strat, nie mogło być odniesione bez widocznej pomocy Bożej, którą uprosiła wraz z modlącym się narodem... Królowa Polski w swoje święto Wniebowzięcia 1920 r." (tamże, s. 412).

Nie jest to prywatna ocena pobożnego wojaka, który objeżdżając całą kulę ziemską, potrafił przywieźć do Polski jedyną bojowo zorganizowaną Błękitną Armię. Duchowa mobilizacja narodu zdumiewała zaprawionych w bojach I wojny światowej wytrawnych wodzów. Wysłany przez marszałka Foche´a gen. Maxime Weygand dzieli się tym, co widział na własne oczy: "W kościołach o każdej godzinie dnia można było widzieć mężczyzn i kobiety zanurzonych w modlitwie jak w przepaści... Nigdy nie widziałem ludzi tak modlących się, jak w Warszawie" (Gen. M. Kukiel, Dzieje Polski porozbiorowe, s. 665). Podobnie wypowiada się inny generał francuski: "Ścigają ludzie zgłodzeni, szkielety. Ożywia ich tylko płomień ich oczu, w których czyta się gorącą wolę, by dotrzeć do celu" (L. Faury, Bitwa pod Warszawą).

Przeniknięcie realiów militarnych duchem nadprzyrodzonym jest wystarczająco widoczne. Równie widoczne jest rozciągnięcie tego wydarzenia, w kompetencji teologicznej, przez najwyższy autorytet - Papieża Jana Pawła II nie tylko na Polskę, ale na cały świat. Tak też zadekretował Ojciec Święty Jan Paweł II 15 czerwca 1999 r. w Warszawie: "Przed chwilą nawiedziłem Radzymin, miejsce szczególnie ważne w naszej narodowej historii... Było to wielkie zwycięstwo wojsk polskich - tak wielkie, że nie dało się go wytłumaczyć w sposób czysto naturalny i dlatego zostało nazwane Cudem nad Wisłą... O wielkim Cudzie nad Wisłą przez dziesiątki lat trwała zmowa milczenia... Na nas Opatrzność Boża niejako nakłada obowiązek podtrzymywania pamięci tego wielkiego wydarzenia w dziejach naszego narodu i całej Europy" .

Dziś jesteśmy świadkami, jak "zmowa milczenia" przechodzi w "zmowę zakłamania". Więc to do nas odnoszą się słowa Jana Pawła II przypominające, że "na nas Opatrzność Boża nakłada obowiązek podtrzymywania pamięci" o wielkim Cudzie z 1920 roku (vide obszerniej w Prezbiterium szczecińskim, nr 9-10, rok 2000, s. 282-286).