Białoruscy nauczyciele bardzo chcieli poznać jakąś szczecińską szkołę, spotkać się z nauczycielami, zobaczyć sale szkolne. Poszliśmy do Gimnazjum nr 6 w Szczecinie. Ta szkoła przy ul. Niemierzyńskiej musi przezwyciężać nie najlepszą historię, ciągnie się za nią opinia podstawówki z trudnej dzielnicy. I z tą opinią szkoła radzi sobie dobrze, coraz częściej słyszy się o jej sukcesach. Białorusini dopytywali, jakie są podstawy sukcesu, jak oni to robią - przecież szkoła nie przeniosła się w lepszą dzielnicę ani dzielnica jakoś radykalnie się nie zmieniła?

Okazało się, że w pracy szkoły przyjęto kilka zasad - choć nie są one może sformułowane w jakiś dekalog, to po prostu obowiązują. Po pierwsze uznano, że w szkole wychowuje nie pojedynczy nauczyciel - wychowawca, lecz wychowuje cały zespół nauczycielski. Oczywiście jest i wychowawca, ale pilnuje on przede wszystkim tego, by cały zespół nauczycielski wobec klasy i każdego z uczniów prowadził tę samą linię wychowawczą. Jak w domu: gdy mama i tata wychowują wspólnie, efekty są wspaniałe. Źle jest, gdy spierają się ze sobą i każde z nich wychowuje dzieci po swojemu. Dobra solidarność (czyli dla ucznia, a nie przeciw niemu!) zespołu nauczycielskiego to podstawa sukcesu wychowawczego.

Druga zasada mówi, że każde dziecko - nawet najgorszy uczeń - ma prawo do swojego indywidualnego sukcesu. Może jest kiepski z matematyki i polskiego, może chuligani i chodzi na wagary - w czymś jednak na pewno może być dobry. Może sport? Może taniec? A może jest urodzonym liderem, co jak dotąd wykorzystywał przeciw szkole? Może trzeba mu delikatnie podsunąć lepszy kierunek liderowania? W jakiejś dziedzinie z pewnością może być dobry i trzeba mu w tym pomóc, a potem dostrzec, pochwalić, nagrodzić. To pozwala mu wyprostować się duchowo i z sukcesem zmagać się z dziedzinami, w których już nie idzie mu tak rewelacyjnie.

Wreszcie trzecia zasada opiera się na założeniu, że od czasu do czasu w szkole musi być "święto", czas gdy w atmosferze innej niż szara codzienność wszyscy mogą zobaczyć osiągnięcia innych. Byłem na takiej świątecznej uroczystości wiosną. Miało to związek z ekologią, ze zdrowym odżywianiem - a przy okazji było świetną zabawą. Każda klasa miała przydzielone jakieś zdrowe warzywo: marchewkę, pomidor, ziemniak, kapustę itp. Z tego warzywa dzieciaki przygotowywały surówki i sałatki, na temat warzywka wymyślały lub znajdowały także wierszyki, skecze i piosenki. Pełna kultura: najpierw występy, potem degustacja, a w całej zabawie nikt nie był tylko widzem.

Już pierwszy września, szkoły otwierają podwoje, rozpoczyna się kolejny rok szkolny. Szkoła też ma prawo do swojego sukcesu, do tego, by o niej mówić nie tylko w kontekście niedofinansowania, niskich uposażeń nauczycielskich, niezaspokojonych potrzeb remontowych i wyposażeniowych. Jak się dobrze przyjrzeć, to szkoły - nie tylko Gimnazjum nr 6 - odnoszą sukcesy mimo trudnych warunków. A nasi białoruscy koledzy stwierdzili, że choć nie mają co marzyć o tak wielkich finansach jak nasze, to jednak niejeden pomysł mogą przenieść do siebie. I bardzo chcą z nami współpracować. Czy otworzymy się na nich?