Rzymskokatolicka parafia pw. Matki Bożej Częstochowskiej w Ludwinie, wraz z Niedzielą Lubelską, ogłasza Ogólnopolski Konkurs Poetycki Chrystus Życiem. Jest to kontynuacja konkursów organizowanych w ubiegłych latach. Inspiracją Konkursu jest przeżywany obecnie Rok Chrystusa, który jest Życiem (Naśladować Chrystusa - wiara przeżywana: moralność - z programu duszpasterskiego na rok 2004 wg Novo millennio ineunte).
Zapraszamy do refleksji na temat naszego Pana - Chrystusa, który jest Życiem.
Umiłować Chrystusa, czyli zgłębiać misterium Boga-Człowieka.
Celem Konkursu jest ożywienie i pogłębienie wiary w Zbawiciela - Jezusa Chrystusa. Oczekujemy na wiersze, które będą wyrazem przeżywania osobistego spotkania z Chrystusem.
Zasady udziału w Konkursie
Na Konkurs można nadsyłać wiersze, maksymalnie 3 utwory (maszynopis w trzech egzemplarzach), wcześniej nienagradzane i niepublikowane.
Każda z prac winna być opatrzona godłem; w osobnej kopercie opatrzonej tym samym godłem winno znaleźć się jego rozwiązanie: imię i nazwisko, dokładny adres z telefonem kontaktowym. Prace konkursowe będą rozpatrywane w trzech kategoriach: dzieci do lat 15, młodzież do lat 20 i dorośli, prosimy o podanie wieku autora. Jako organizatorzy zastrzegamy sobie prawo zatrzymania i publikowania nadesłanych prac. Termin nadsyłania prac mija 20 października br. Podsumowanie i rozstrzygnięcie Konkursu nastąpi 7 listopada 2004 r. Najlepsze prace będą publikowane w prasie katolickiej i ogólnopolskiej, a także wydane w antologii.
Szczegółowe informacje można uzyskać pod numerem telefonu: (0-81) 75-70-130; 0-608-22-55-56
Prace należy nadsyłać pod adresem:
Parafia Rzymskokatolicka pw. Matki Bożej Częstochowskiej 21-075 Ludwin k. Lublina z dopiskiem: „Konkurs”
Krzyż przy drodze. Figura na rozdrożu. Znak wiary wpisany w krajobraz. We Francji, gdzie przez dekady symbole chrześcijańskie znikały z przestrzeni publicznej, rodzi się cichy, ale wyraźny ruch odnowy. „The Catholic Herald” opisuje działalność organizacji SOS Calvaires, która przywraca krzyże i kapliczki, przez stulecia kształtujące duchową tożsamość Francji.
Już w XVIII wieku św. Ludwik Maria Grignion de Montfort zachęcał wiernych, by francuską wieś ozdabiały przydrożne kalwarie – wizerunki Chrystusa ukrzyżowanego. Przedrewolucyjna Francja odpowiedziała na to wezwanie z entuzjazmem. Krzyże pojawiły się na skrzyżowaniach dróg, przy wejściach do wiosek i wzdłuż ścieżek, stając się nieodłącznym elementem krajobrazu.
Wczoraj, 13 stycznia, kard. Rolandas Makrickas, archiprezbiter papieskiej Bazyliki Matki Bożej Większej przewodniczył obrzędowi zamurowania Drzwi Świętych, znajdujących się w świątyni. Pozostaną one zamknięte do kolejnego Roku Świętego. W obrzędzie, który miał charakter prywatny, uczestniczył m.in. mistrz papieskich ceremonii liturgicznych, abp Diego Ravelli oraz członkowie kapituły.
Obrzęd zamurowania Drzwi Świętych w Bazylice Santa Maria Maggiore (Matki Bożej Większej) odbył się we wtorek wieczorem, jako prywatna uroczystość. Przewodniczył jej archiprezbiter tej świątyni, kard. Rolandas Makrickas, archiprezbiter bazyliki, a sam obrzęd został poprowadzony przez jednego z papieskich ceremoniarzy, ks. prał. Lubomir Welnitz, w obecności Mistrza Papieskich Celebracji Liturgicznych, abp. Diega Ravelliego.
Opowiadanie odsłania chwilę, w której król przestaje iść na czele ludu. Wiosna jest czasem wypraw wojennych, a Dawid zostaje w Jerozolimie. Zaczyna się od wygody, która nie stawia oporu pokusie. Dawid chodzi po dachu pałacu i patrzy z góry. Ten szczegół ma ciężar. Narracja jest oszczędna i chłodna. Tym wyraźniej widać, jak władza staje się narzędziem ukrycia. Król widzi, a potem coraz częściej „posyła”. Posyła po kobietę, posyła po męża, posyła list z rozkazem śmierci. Batszeba kąpie się, a narrator podkreśla czasowniki władzy: Dawid posłał po nią i wziął ją do siebie. Wzmianka o jej oczyszczeniu po nieczystości przypomina język Prawa i potwierdza, że poczęcie wiąże się z tą nocą. Potem przychodzi wiadomość o ciąży. W tle stoi Uriasz Chetyta, mąż Batszeby, cudzoziemiec wierny Izraelowi. Imię Uriasza (Uriyyāhû) niesie Imię Pana. Dawid sprowadza go z frontu, wypytuje o wojnę i odsyła do domu z podarunkiem z królewskiego stołu. Uriasz śpi jednak przy bramie pałacu wraz ze sługami. W dalszym ciągu opowiadania uzasadnia to pamięcią o Arce i o wojsku w polu. Jego postawa obnaża serce króla. Dawid upija Uriasza, a on nadal nie schodzi do domu. Król pisze list do Joaba z rozkazem ustawienia Uriasza w najcięższym miejscu bitwy i odstąpienia od niego. List niesie sam Uriasz. To obraz człowieka niosącego własny wyrok. Ginie Uriasz i giną także inni żołnierze. Zło rozlewa się poza prywatny grzech i dotyka wspólnoty. Tekst jeszcze nie pokazuje Natana, a już waży cisza Boga. Słowo Pana wróci i nazwie grzech po imieniu. Pomazaniec potrzebuje prawdy, aby wejść na drogę nawrócenia.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
