Ta najważniejsza wizyta w dziejach Łodzi miała miejsce 13 czerwca 1987 r. i stanowiła „łódzką stację Krajowego Kongresu Eucharystycznego”. Msza św. na płycie lotniska na Lublinku była głównym punktem spotkania z Ojcem Świętym. Zebrało się tam około miliona pielgrzymów. Wśród nich ponad półtora tysiąca dzieci komunijnych z łódzkich parafii. Sto dzieci otrzymało wtedy Komunię św. z rąk samego Ojca Świętego. Do Komunii św. przystąpiło wtedy aż 250 tys. wiernych! Pieśni wykonywał chór liczący 825 osób, orkiestra liczyła 431 muzyków, schola - 775 osób, a opiekę medyczną sprawowało 1500 pracowników służby zdrowia. Tyle liczby, które oddają wielkość tego zgromadzenia.
W homilii Ojciec Święty mówił o rodzinie jako środowisku, do którego przychodzi Bóg; mówił o znaczeniu katechezy i katechizacji. Wskazał przewodników na drodze wiary: św. Maksymiliana Kolbego, bł. Urszulę Ledóchowską oraz służebnicę Bożą Wandę Malczewską. Jednak, jak sam powiedział, największą radość sprawiło mu spotkanie z dziećmi. Im pozostała wspólna fotografia z Papieżem.
Drugie ważne spotkanie z Janem Pawłem II miało miejsce w katedrze łódzkiej. Było to spotkanie z inteligencją twórczą, pracownikami naukowymi i młodzieżą akademicką. Ojciec Święty życzył im, by nadal reprezentowali to wszystko, co w kulturze polskiej jest autentyczne, humanistyczne, chrześcijańskie zwłaszcza w środowisku Łodzi. Na ręce bp. Władysława Ziółka przekazał dar dla Kościoła łódzkiego - antyczną monstrancję.
Trzecim spotkaniem, niezwykłym ze względu na ówczesne realia polityczne, było zgromadzenie w Łódzkich Zakładach Przemysłu Bawełnianego im. Obrońców Pokoju „Uniontex”, zatrudniających ponad 3 tys. kobiet. Do włókniarek Ojciec Święty mówił o ich powołaniu jako żon i matek, stojących na straży domowego ogniska. Jako szczególny przykład poświęcenia w obronie życia ukazał postać bohaterskiej położnej z Oświęcimia - Stanisławy Leszczyńskiej. Niezwykłym akcentem tego spotkania były huraganowe oklaski oraz śpiew - m.in. pieśni: Liczę na Ciebie, Ojcze.
Po tamtej wizycie, jak stwierdził abp Władysław Ziółek, Łódź stała się innym miastem. Ustanowiono Święto Eucharystii, Fundusz Macierzyństwa, Ośrodek Adopcyjny. Powstało też Konwersatorium Katolickiej Nauki Społecznej, skupiające naukowców uczelni świeckich i katolickich.
Wschodnia przypowieść o sułtanie, którego mogła uratować jedynie „koszula człowieka szczęśliwego”, wprowadza nas w mądrość zawartą w Ewangelii. Nie chodzi o idealizowanie niedostatku, lecz o uważność, wdzięczność i zaufanie, które pozwalają zobaczyć sens mimo strat i niepewności. To propozycja nowej perspektywy - by szukać szczęścia nie tyle w kolejnych nabytych warstwach, ile w tym, co pozostaje – nawet gdy wszystko inne odpadnie.
Edward Rickenbacker, pionier lotnictwa i bohater wojenny, przez 24 dni dryfował na Pacyfiku z kilkoma towarzyszami po awaryjnym wodowaniu. Przeżyli dzięki prostym, wręcz skrajnym środkom i codziennej modlitwie: łapali deszcz do ubrań, jedli przypadkowo złapaną mewę, z jej wnętrzności zrobili przynętę na ryby. Po latach Rickenbacker mówił, że dopiero gdy człowiekowi pozostaje samo życie, uczy się właściwego stosunku do rzeczy. Co piątek karmił mewy na wybrzeżu – gestem wdzięczności za ocalenie.
Prorok Natan wchodzi do Dawida z opowieścią. Mówi o bogaczu, który zabiera ubogiemu jedyną owieczkę. Obraz dotyka najczulszego miejsca: owca rośnie w domu jak córka. Przypowieść (māšāl) ma formę sprawy sądowej. Dawid słyszy ją jak skargę i od razu staje w roli sędziego. Zapala się jego gniew. Pada przysięga: «Na życie Pana». Pada też wyrok: odda poczwórnie. Ten szczegół brzmi jak echo Prawa o zadośćuczynieniu za skradzioną owcę. Król rozpoznaje zło cudze, a własne nosi pod płaszczem władzy. Natan wypowiada zdanie jak ostrze: «Ty jesteś tym człowiekiem». Natan nie prowadzi sporu o szczegóły. On otwiera sumienie. Król zostaje doprowadzony do punktu, w którym sam wypowiedział prawdę. W dalszych wersetach brzmi teologiczne jądro: wzgarda wobec Pana. Grzech zaczyna się od odwrócenia się od daru. Przemoc rodzi przemoc. Miecz wchodzi do domu. Wina Dawida dotknęła Uriasza, a potem dotyka też dziecka. Tekst mówi o tajemnicy odpowiedzialności króla, który niesie w sobie los ludu. Dawid wypowiada: «Zgrzeszyłem przeciw Panu». Jedno zdanie wystarcza. Nie ma tu targowania się ani alibi. Natan ogłasza przebaczenie: «Pan odpuszcza ci grzech. Nie umrzesz». Miłosierdzie nie unieważnia skutków, a otwiera przyszłość. Dawid błaga o życie dziecka postem i leżeniem na ziemi. Starsi z domu nalegają, aby wstał. Dawid pozostaje na ziemi i odmawia posiłku. Pokuta przybiera kształt milczenia przed Bogiem. Skrucha prowadzi do modlitwy, w której człowiek nie ukrywa się ani przed Bogiem, ani przed sobą. W tle stoi modlitwa Izraela, która później zabrzmi w psalmie: «Zmiłuj się nade mną, Boże».
Autor rozważań ks. Maciej Jaszczołt to kapłan archidiecezji warszawskiej, biblista, wikariusz archikatedry św Jana Chrzciciela w Warszawie, doświadczony przewodnik po Ziemi Świętej. Prowadzi spotkania biblijne, rekolekcje, wykłady.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
