przyzywająca poematy Stanisława Wyspiańskiego Kazimierz Wielki i Wyzwolenie

Budząc stulecia,
grzmi znów
Zygmuntowski dzwon...

i bije jako młotem.

A trąby huczą jako działa
o dawnych swoich dolach,
jak ongiś na tych polach.

Harfiarzu,
nie brzęczy już Twa lira.
Pieśń skończona -
pieśń ponad inne pieśni.
Pieśń Chrobrego Piotra.

Przekażą jej przesłanie
rody rodom - wieki wiekom.

A dziś idą posępni.
A grają im dzwony
ze wszystkich kościołów.
A szumią, łopocą
chorągwie pogrzebne.
A śpiewy nad nimi wróżebne.

I wstała Polska wszystka.
Łany i łąki się kłonią.
Bory sosnowe łkają,
wiatru przygięte pogonią.

O Boże, w takiej chwili,
daj nam poczucie siły.
I Polskę daj nam żywą.

Niech Duch Twoich Mocy
wstąpi w naszych ludzi
... i śpiące niech pobudzi.