Bezrobocia nie należy mylić z niechęcią do pracy. Tego, kto w Warszawie może pracować, ale nie chce, należy oceniać inaczej, niż człowieka, który żyje w regionie dotkniętym trzydziestoprocentowym bezrobociem i chętnie podjąłby jakąkolwiek pracę, lecz nie ma gdzie się zatrudnić. W stosunku do pierwszych trzeba by zastosować słowa św. Pawła: "Kto nie chce pracować, niech też i nie je". Drugim - zobowiązani jesteśmy udzielić pomocy, jako że ich trudności są konsekwencją niesprawiedliwego urządzenia świata, w którym zapisał się nasz grzech: brak miłości.

Bóg sądzi człowieka z jego wolnych wyborów. Grzechem jest to, co zostało nieodwołalnie postanowione w sercu, nawet jeśli nie udało nam się dopiąć swego do końca. I na odwrót: szczerze postanowione dobro, mimo niezawinionego niespełnienia go, jest zasługą przed Bogiem. W tym kluczu zostali ocenieni robotnicy, którzy w Chrystusowej przypowieści zostali najęci do pracy w winnicy na godzinę przed końcem dnia. Gospodarz winnicy wziął pod uwagę ich gotowość do pracy. Mimo że nikt ich nie najął, do ostatniej godziny nie stracili nadziei, nie rozeszli się do domów. Wytrwale czekali, i to się opłaciło.

Pozostaje jeszcze kwestia tych, którzy czuli się pokrzywdzeni, bo otrzymali po denarze, mimo że pracowali cały dzień. Warto zaznaczyć, że przypowieść o robotnikach dotyczy Królestwa Bożego, a nie podaje modelowego urządzenia zakładu pracy, gdzie przy podziale dochodu wypracowanego przez załogę należy uwzględnić zaangażowanie każdego z jej członków. Zapłata, która czeka nas w Królestwie Bożym, jest w całości wysłużona przez Chrystusa - jest łaską. Każdy, nawet jeśli służył Bogu od niemowlęcia, otrzymując wieczną nagrodę, dostaje nieskończenie więcej, niż mu się należy z tytułu zwykłej sprawiedliwości. Pamiętajmy o tym zawsze, a zwłaszcza wtedy, gdy zastanawiamy się, czy to sprawiedliwe, że Jezus obiecał życie wieczne łotrowi na krzyżu i wielu innym pracownikom ostatniej godziny.

Fakt, że Bóg hojnie nagradza nawet tych, którzy mieli dobre chęci, ale nie zdążyli się dla Niego spracować, jest także dla nas pociechą, przynajmniej z dwóch powodów. Po pierwsze, nikt z nas nie może powiedzieć o sobie, że idealnie wypełnia Bożą wolę i być może w ostatniej godzinie otworzą się nam oczy na zadania, które powinniśmy wykonać. Po drugie zaś - jest pewnie trochę naszej winy w tym, że wielu ludzi nie usłyszało jeszcze wezwania do Chrystusowej winnicy. I dobrze, że przez nas nie muszą stracić wszystkiego, bo wtedy nasza odpowiedzialność byłaby nie do udźwignięcia.