Przypowieści niejako zmuszały słuchacza (obecnie zaś czytelnika Ewangelii) do intelektualnego wysiłku, aby odnaleźć ich puentę, którą Jezus niewątpliwie chciał przekazać swoim naśladowcom. Wszystkie inne detale zawarte w parabolach służyły tylko do podkreślenia ich wiarygodności i wytworzenia sprzyjającej atmosfery. Pomagała ona słuchającemu w skoncentrowaniu się i spostrzeżeniu owej puenty. Właśnie ona stawała się punktem centralnym, który odnosił się do jego egzystencji i sposobu postępowania. Zatem słuchacz musiał odnotować ów morał i odnieść go do realiów swojej sytuacji, do osobistej relacji z Bogiem i drugim człowiekiem.
Dlatego też wszystkie inne szczegóły obecne w przypowieściach można pominąć w ich interpretowaniu. Gdyby jednak ktoś chciał skupiać swoją uwagę na detalach, to z prostej paraboli uczyni alegorię. Ona zaś jest już symbolicznym dyskursem. Można powiedzieć, że jest pewną formą kryptografii, w której każdy szczegół posiada swoje tajemnicze, symboliczne znaczenie. W alegorii każde słowo, każdy przedmiot i każda osoba nie są już realne, lecz stają się symbolami prawd duchowych lub moralnych. Przykłady alegorii odnajdujemy np. w tekście: Ef 6,13-17 lub też w wyjaśnieniu przypowieści o siewcy (por. Mk 4,14-20) czy też chwaście (por. Mt 13,37-43), które przenoszą na wyższy poziom bezpośrednie przesłanie tych parabol.
A zatem, aby uniknąć pokusy interpretacji alegorycznej, potrzeba poszukać punktu odniesienia, czyli puenty, na którą historyczny Jezus chciał położyć nacisk. Stąd też przy wyjaśnianiu jakiejś paraboli warto zwrócić uwagę na dwie zasadnicze rzeczy.
Pierwsza z nich odnosi się do sytuacji, w jakiej owa przypowieść została wypowiedziana. Zadajemy wtedy pytanie o okoliczności, które skłoniły Jezusa do wypowiedzenia paraboli. Trzeba nam pamiętać, że parabole nie są nigdy prawdami czysto abstrakcyjnymi, które są niejako ubrane w konkretne sytuacje. Zawsze są one bowiem zwrócone do osób, które chcą po prostu ich słuchać, aby w ten sposób pogłębić i poszerzyć swoją wiarę. Dlatego też trzeba zawsze przynajmniej usiłować dotrzeć do sytuacji, w której dana przypowieść została obwieszczona.
Drugą rzeczą jest odnalezienie w przypowieści elementu paradoksalnego (np. pozostawienie 99 owiec na pustkowiu, by ratować tylko jedną zaginioną owcę - por. Łk 15,1-7). Paradoks bowiem jest czymś, co czyni z parabol opowiadania, które zawsze i wszędzie są aktualne. Często właśnie ów paradoksalny punkt jest źródłem nauczania, jakie dana parabola nam oferuje.
Na koniec tradycyjny cytat biblijny warty zapamiętania: „Pan jest blisko wszystkich, którzy Go wzywają, wszystkich wzywających Go szczerze” (Ps 145,18).