Promienie słońca odbijały się jasnym światłem od błękitnej tafli Jeziora Galilejskiego, harcując na powierzchni, gdy słuchacze wędrownego Nauczyciela, Jezusa z Nazaretu, usłyszeli ostrzeżenie: „Nie każdy, który mówi Mi: «Panie, Panie!», wejdzie do królestwa niebieskiego, lecz ten, kto spełnia wolę mojego Ojca, który jest w niebie” (Mt 7, 21). Wypowiedź Jezusa jest drastyczną ilustracją losu tych wszystkich, których określić można mianem „fałszywych proroków” („...czyż nie prorokowaliśmy mocą Twojego imienia?”, „...czyż nie wyrzucaliśmy złych duchów mocą Twojego imienia?” - tamże, w. 22). Choć w ich czynach przejawia się moc o charakterze charyzmatycznym lub swoimi ustami wzywali imienia Pana, to jednak życie ich zaprzecza wyznawanej wierze. Nie przynoszą owoców sprawiedliwości. Okazuje się więc, że działalność charyzmatyczna sama w sobie nie prowadzi do królestwa Bożego wprost, ale tylko wtedy, gdy jest złączona owocami sprawiedliwości. Osoby piętnowane przez Jezusa stają się adresatami zarzutu, że działalność charyzmatyczną uważają za substytut kierowania się sprawiedliwością. Jego budząca grozę odpowiedź: „Nigdy was nie znałem” (Mt 7, 23a), potwierdza fakt, że osoby te nie spełniały etycznych wymagań wejścia do królestwa Bożego. Prawdopodobnie żaden inny fragment Nowego Testamentu nie ukazuje bardziej wyraźnie faktu, że nie charyzmatyczne czyny, słuszne słowa czy powierzchowna i zewnętrzna religijność są w stanie zapewnić zbawienie, ale jedynie czyny sprawiedliwości mogą ku niemu prowadzić. Czy można mówić językami i nie zostać zbawionym? Wygląda na to, że tak. Czy można wyrzucać demony i nie wejść do królestwa? Prawdopodobnie tak. Czynami zaś sprawiedliwości są te, które spełniają wolę Boga zgodnie z jej interpretacją podaną przez Jezusa. Ani właściwe słowa („Panie, Panie”), ani charyzmatyczne znaki (wyrzucanie demonów, proroctwa) nie mogą zastąpić spełniania sprawiedliwości, której idea i wzór zostały zarysowane w całym Kazaniu na Górze.
Potrzeba więc, aby w naszych czynach odbijało się wezwanie: „Panie! Panie!”, jak promienie słońca odbijają się w wodach jeziora.