„Dzieci - ofiary głodu”. Nie ma chyba chrześcijanina, nie ma człowieka dobrej woli, który przeszedłby obojętnie obok dziecka cierpiącego w sposób niezawiniony, którego uśmiech zgasiło niedożywienie i głód.
Wielki Post jest czasem, kiedy doświadczając tak bardzo Bożego miłosierdzia, sami szerzej otwieramy nasze serca i pragniemy być miłosierni, okazać solidarność i pomoc tym, którzy jej potrzebują… Otwórzmy się zatem na dzieci - ofiary głodu, którym można pomóc przez misjonarzy z Polski.
Zgodnie z praktyką ubiegłych lat, w II niedzielę Wielkiego Postu będziemy wspierać modlitwą i składać ofiary materialne na pomoc misjonarzom i misjonarkom, którzy w 94 krajach świata w naszym imieniu otaczają opieką niedożywione dziecko, biorą w obronę jego matkę i niosą ulgę cierpiącym.
Wesprzemy w ten sposób Dzieło „Ad Gentes”, działające w myśl słów Ojca Świętego Jana Pawła II: „Misjonarzowi w jego ofierze winni towarzyszyć wierni i podtrzymywać go własną ofiarą” („Redemptoris missio”, nr 78).
Otwórzmy nasze serca! Niech to wsparcie będzie wyrazem naszej miłości i stanie się naszą wielkopostną jałmużną. Otwórzmy nasze serca, aby oczekiwana pomoc mogła szerokim strumieniem dotrzeć do sudańskiego Darfuru, gdzie z powodu przedłużającego się konfliktu zginęło już ponad 400 tys. ludzi, a 2 mln musiało opuścić swoje domy, uciekając do sąsiedniego Czadu, zaś kolejne setki tysięcy cierpią w rujnowanych wioskach i obozach dla uchodźców, gdzie dzień po dniu, z braku wody i chleba, cierpią i umierają nasi bliźni, przede wszystkim dzieci.
Otwórzmy nasze wrażliwe serca na dramat, który zastępca Sekretarza Generalnego ONZ ds. Humanitarnych Jan Egeland nazwał największym kryzysem humanitarnym współczesnych czasów.
Za każdy złożony dar w imieniu polskich misjonarzy i tych, którym służą i udzielają pomocy, już dziś składamy serdeczne podziękowanie.
Niech Bóg wynagrodzi!
+ Wiktor Skworc - Przewodniczący Komisji Episkopatu Polski ds. Misji
Scena w Cezarei pokazuje spotkanie Ewangelii z administracją Rzymu. Festus obejmuje urząd po Feliksie. Przyjmuje króla Agryppę II oraz Berenikę. Agryppa należy do rodu Heroda. Zna sprawy żydowskie. Ma także wpływ na życie świątynne. Festus przedstawia mu sprawę Pawła, ponieważ sam nie potrafi uchwycić istoty oskarżenia.
Z Mazowsza nasza jubileuszowa droga prowadzi nas na północ, do krainy tysiąca jezior – na Warmię. Docieramy do Olsztyna, by pokłonić się Tej, która wita wszystkich przybywających do serca tego miasta. Matka Boża Miłosierdzia, czczona tutaj w wiernej kopii wizerunku z wileńskiej Ostrej Bramy, jest dla mieszkańców Warmii znakiem łączności z dawnymi Kresami i dowodem na to, że miłosierdzie Boże nie zna granic. Pod opieką duszpasterzy i w duchu franciszkańskiej wrażliwości na ludzką biedę, Maryja otwiera tu swoje dłonie dla każdego strudzonego wędrowca.
Kiedy stajemy przed tym wizerunkiem, widzimy Maryję bez Dzieciątka, z rękami skrzyżowanymi na piersiach w geście pokornego przyjęcia Bożej woli. To „Matka Miłosierdzia”, która wpatruje się w nas z taką samą czułością, jak z wysokości wileńskiej bramy. Historia tego obrazu w Olsztynie jest nierozerwalnie związana z powojennymi losami Polaków, którzy przywieźli ze sobą miłość do Ostrobramskiej Pani jako najcenniejszy skarb. To tutaj, w cieniu wiekowych murów, Maryja uczy nas, że prawdziwa siła tkwi w łagodności i przebaczeniu.
Z Mazowsza nasza jubileuszowa droga prowadzi nas na północ, do krainy tysiąca jezior – na Warmię. Docieramy do Olsztyna, by pokłonić się Tej, która wita wszystkich przybywających do serca tego miasta. Matka Boża Miłosierdzia, czczona tutaj w wiernej kopii wizerunku z wileńskiej Ostrej Bramy, jest dla mieszkańców Warmii znakiem łączności z dawnymi Kresami i dowodem na to, że miłosierdzie Boże nie zna granic. Pod opieką duszpasterzy i w duchu franciszkańskiej wrażliwości na ludzką biedę, Maryja otwiera tu swoje dłonie dla każdego strudzonego wędrowca.
Kiedy stajemy przed tym wizerunkiem, widzimy Maryję bez Dzieciątka, z rękami skrzyżowanymi na piersiach w geście pokornego przyjęcia Bożej woli. To „Matka Miłosierdzia”, która wpatruje się w nas z taką samą czułością, jak z wysokości wileńskiej bramy. Historia tego obrazu w Olsztynie jest nierozerwalnie związana z powojennymi losami Polaków, którzy przywieźli ze sobą miłość do Ostrobramskiej Pani jako najcenniejszy skarb. To tutaj, w cieniu wiekowych murów, Maryja uczy nas, że prawdziwa siła tkwi w łagodności i przebaczeniu.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
