Jakie to dziwne, że wystarczy trochę odpowiedniej farby, żeby okno, przez które widzi się świat i ludzi, zamieniło się w lustro, w którym widzi się tylko siebie.

*

To była ogromna wieża - jak wielopoziomowe miasto. Na dole, w podziemiach, jak w norach mieszkało mrowie różnych nędzników i nieszczęśników. I tu słychać było często ich lament, skargi, przekleństwa. Bo na najwyższych piętrach widać było łuny świateł, dochodziły stamtąd dźwięki muzyki, a nawet zapachy smakowitego jadła. Tam bawili się i używali sobie najmożniejsi arystokraci, a wstępu na ich piętra strzegli strażnicy dowodzeni przez diabła Asmodeusza. Wśród biedaków na dole wzrastał młody Heros. Codzienne oglądał z bliska bliznowate twarze dzieci, łachmany starców, wcześnie postarzałe kobiety. Czasem razem z nimi śpiewał pieśń buntu i zemsty, która brzmiała, jak pomruk zdolny zatrząść tą wieżą. Ale wtedy mogłaby ona pogrzebać ich wszystkich. Heros zapragnął więc wspiąć się po setkach schodów, dopaść tych nieczułych na nic szczęśliwców, zemścić się na nich, sprowadzając niektórych na dół. Kiedy wyruszał w górę, spojrzał jeszcze w przesmutne niebieskie oczy kalekiej dziewczynki i gasnące oczy sparaliżowanego starca. I wtedy stanął przed nim diabeł z pytaniem: „Kim jesteś?” Na to Heros: „Jednym z tych tysięcy biedaków i ich rzecznikiem. Niosę ich ból i rozpacz. Chcę dotrzeć do tych na górze”. Diabeł jednak zażądał okupu. „Oddaj mi swój słuch - rzekł - a ja ci dam nowy. I ruszaj sobie”. Chłopak pokonał trzy piętra i zdziwił się, że już nie słyszał tej żałosnej pieśni tam w dole. Ale było już dość wysoko.
I znów diabeł zażądał następnego okupu - wzroku chłopaka, obiecując, że da mu lepszy. I kiedy teraz chłopak pokonał parę pięter i spojrzał w dół, nie zobaczył ani ran, ani łachmanów, ani wygłodniałych ciał… To może dlatego, że tak wysoko - pomyślał. Był już coraz bliżej. Słyszał uroczą muzykę, czuł zapachy jadła, migotanie fajerwerków… I wtedy znów drogę zagrodził diabeł i za ostatnią przepustkę zażądał serca i pamięci. Chłopak zamyślił się. Przecież w sercu i pamięci miał widok tych biedaków, ich ból, płacz i chęć zemsty. Jeśli to straci, to po co tu przyszedł? Ale przecież oddał słuch, wzrok i nadal widział i słyszał… „A weź sobie!” - krzyknął i wskoczył na najwyższe piętro wprost między roztańczone pary i zastawione stoły. Uśmiechnął się uszczęśliwiony, rozluźnił pięści, spojrzał jeszcze w dół, gdzie już nikogo nie było widać i słychać. „Kim jesteś?” - zapytał przewrotnie diabeł. A Heros: „Ja? Chcę być jednym z książąt. Po to tutaj się wspiąłem”.

*

Ponoć punkt widzenia zależy od punktu… usadowienia i urządzenia się. Powtarza się to jak refren przez wieki. Dość łatwo i tanio sprzedaje się więc serce i pamięć. Z wysokości pałaców, limuzyn, willi też jakoś inaczej działa wzrok i słuch. Tak, bo z wysoka jeden Bóg tylko widzi dokładnie tych najniżej…