Od maja do września na naszych łąkach, a także w zbożach czerwienią się kwiaty maku polnego, który od dawna był symbolem zarówno snu, jak i śmierci ze względu na swoje właściwości usypiające.
Mak polny (Papaver rhoeas L.) to roślina jednoroczna o łodydze wzniesionej, rozgałęzionej, liściach naprzemianległych, pierzastodzielnych. W ich kątach osadzone są długie szypułki zakończone zwisającym pąkiem, z którego wyrasta duży, żywoczerwony kwiat o czterech płatkach, z czarną plamą u nasady każdego. Owocem jest kulista torebka. Cała roślina jest pokryta meszkiem, zawiera liczne rurki mleczne. Kwiaty maku były uważane w przeszłości za środek przeciw chorobom płucnym, a także stosowane do usypiania dzieci.
Czerwone płatki zbiera się ręcznie tuż przed rozwinięciem się kwiatu, podczas słonecznej pogody, około południa. Suszy się je rozłożone cienką warstwą, w miejscu cienistym, przewiewnym. Suche płatki przechowuje się w zamkniętym pojemniku. Zawierają ślady alkaloidów: readyny, reageniny i rearubiny, czerwony barwnik antocyjanowy oraz śluzy. Lecznictwo ludowe stosowało je jako środek uspokajający, także przeciw chrypce i suchemu kaszlowi.
Innym rodzajem maku jest mak lekarski, z którego przemysł farmaceutyczny wykorzystuje sok wypływający po nacięciu niedojrzałych makówek, z którego po wysuszeniu powstaje opium. Opium zawiera ok. 25 alkaloidów, z których najważniejsza jest morfina. Wszystkie alkaloidy wyodrębniane z opium są narkotykami. Ich długotrwałe używanie prowadzi do zatrucia kończącego się wyniszczeniem organizmu, a następnie śmiercią. Wszystkie preparaty zawierające alkaloidy opium maku lekarskiego podlegają międzynarodowej kontroli dotyczącej narkotyków.
Do rodziny maków należy też mak przykwiatkowy. Gatunek ten pochodzi z Azji i został wprowadzony do ogrodów botanicznych w XVIII wieku jako roślina ozdobna, mająca piękny czerwony kwiat.